|
Het
conflict in het Midden-Oosten wordt naast geweld beheerst door akkoorden,
afspraken, toezeggingen en toespraken die beide partijen naar eigen
believen en vooral belang worden geïnterpreteerd. Hieronder
de teksten van de belangrijkste akkoorden en toespraken (teksten
zijn hoofdzakelijk in het Engels).
Routekaart (2003)
Het laatste vredesinitiatief van het gezonaamde kwartet (VS,
VN, EU en Rusland) moet leiden tot een zelfstandige Palestijnse
staat en duurzame vrede in het Midden-Oosten in 2005.
Samenvatting Volledige
tekst
Toespraak president Bush (2002)
De Amerikaanse president Bush spreekt op 24 juni 2002 in de tuin
van het Witte Huis over de oprichting van een Palestijnse staat
in 2005. Als voorwaarde stelt hij het vertrek van Yasser Arafat.
Lees verder
Oslo-akkoorden (1993)
Geheime besprekingen tussen gematige Palestijnen en linkse Israëliërs
leiden tot een historisch akkoord. In de tuin van het Witte Huis
schudden de Israëlische premier Rabin en de Palestijnse leider
Arafat elkaar de hand.
Lees verder
Camp David-akkoorden (1978)
Na lange onderhandelingen in het Amerikaanse Camp David tekenen
de Israëlische premier Begin en de Egyptische president Sadat
voor het eerst een vredesakkoord voor het Midden-Oosten.
Lees verder
VN-resolutie 338 (1973)
Na de Yom Kippoer-oorlog roept de Veiligheidraad de strijdende
partijen op resolutie 242 uit te voeren en een staakt-het-vuren
in acht te nemen. Er moet naar een rechtvaardige, duurzame vrede
worden gestreefd.
Lees
verder
VN-resolutie 242 (1967)
Na de Zesdaagse Oorlog van 1967 neemt de VN-Veiligheidsraad
resolutie 242 aan. Hierin wordt Israël opgeroepen de bezette
gebieden te verlaten en wordt het land-voor-vrede-principe geformuleerd.
Lees
verder
Declaratie van de staat Israël (1948)
David Ben Gurion steekt bij het uitroepen van de staat Israël
de hand uit naar zijn Arabische buren. Hij wil op vreedzame wijze
de staat Israël opbouwen op basis van gelijkwaarheid.
Lees
verder
VN-verdelingsplan voor Palestina (1947)
Nadat de Britten zich uit het mandaatgebied hadden teruggetrokken
was het de bedoeling dat Palestina zou worden opgedeeld in een joods
en een Arabisch deel volgens een plan van de pas opgerichte Verenigde
Naties.
Lees
verder
Balfour-declaratie (1917)
De Britse minister van Buitenlandse Zaken zegde in 1917 de leider
van de joodse zionisten toe dat de Britse regering zich zou inspannen
voor "een joods tehuis in Palestina".
Lees verder
|
Hoofdpunten
pagina
