|
Sabine
Dardenne en Laetitia Delhez
Julie Lejeune en Mélissa Russo
An Marchal en Eefje Lambrecks
Zeven en een half jaar na de feiten is het vertrouwen van de ouders
van de vermoorde meisjes in het gerecht sterk geslonken. Aanvankelijk
krijgen ze minder rechten dan Dutroux zelf: zo mogen ze het politiedossier
pas eind 2001 voor het eerst inkijken.
Ze binden de strijd aan met justitie, maar "het onderzoek is
gesaboteerd. De waarheid zal nooit aan het licht komen", meent
de vader van Mélissa.
 Sabine
Dardenne en Laetitia Delhez
Sabine en Laetitia, voor zover bekend de laatste slachtoffers van
Dutroux die augustus 1996 levend uit de kelders van Marcinelle konden
worden gered, hebben aangekondigd te zullen getuigen tegen 'de chef'.
In een interview met de Belgische krant Het Laatste Nieuws zegt
Sabine in februari 2003: "Ik geloof dat het gerecht de juiste
daders te pakken heeft. Ik zal me goed voorbereiden op het proces.
Ik wil daar een sterke en volledige getuigenis afleggen."
Naar eigen zeggen bladert Sabine haar agenda, die ze tijdens haar
opsluiting bijhield, geregeld door "om de details te blijven
onthouden". In die agenda noteerde ze onder meer wanneer Dutroux
haar kwam opzoeken, op welke tijdstippen ze mishandeld werd en wat
er precies met haar gebeurde.
Verder stelt ze in het interview: "Ik zal Dutroux recht in
de ogen kijken, en hem zeggen dat hij me diep gekwetst heeft. Ik
wil hem ook duidelijk maken dat hij me niet heeft kleingekregen.
Dat hij van mij geen willoos plantje heeft gemaakt."
Lees ook: Portret
Sabine en Laetitia
naar boven
 Julie
Lejeune en Mélissa Russo
De ouders van de vermoorde Julie en Mélissa hebben verklaard
niet bij het proces tegen Dutroux aanwezig te zullen zijn. Ze geloven
niet dat de volledige waarheid over de moorden nog naar boven komt.
In een BBC-documentaire zei de moeder van Mélissa, Carine
Russo, in mei 2002 dat de waarheid nooit aan het licht zal komen.
"Er is veel te veel dat achterhaald moet worden."
"Wij geloven niet meer in het gerecht. We gaan dus ook niet
naar het proces", herhaalt Russo in juni 2003. "Het is
toch niet normaal dat we nog altijd weinig of niets weten over wie
Julie en Mélissa ontvoerd heeft, hoe ze opgesloten zaten
en hoe ze aan hun einde kwamen. We vechten nu om het imago van onze
dochters recht te houden."
Lees ook: Portret
Julie en Mélissa
naar boven
An Marchal en Eefje Lambrecks
In tegenstelling tot de ouders van Julie en Mélissa kondigt
Paul Marchal in 2002 aan tijdens het proces wél in de rechtszaal
aanwezig te zullen zijn. "Ik mag er niet mee stoppen. Dit gaat
al lang niet meer om mijn dochter alleen, maar om al die andere
mistoestanden die moesten worden aangeklaagd", zegt hij in
een interview met de Belgische journalist Dirk Musschoot.
 Of
Marchal daadwerkelijk naar Aarlen zal trekken, is een jaar later
niet meer zeker. De jarenlange rechtsslag heeft de vader van de
vermoorde An financieel gesloopt en of hij gedurende het hele proces
onbetaald verlof kan nemen is niet zeker. "Moet ik mijn salaris
en anciënniteit opofferen voor zij die An hebben vermoord?
Ik weet het niet. Mijn vrouw blijft in elk geval voortwerken. Ze
zal maar af en toe naar het proces komen."
Zijn advocaat heeft Marchal al moeten opgeven. "Ik zou mijn
huis moeten verkopen om een raadsman te betalen. Dat is onmogelijk."
(In België laten de burgerlijke partijen zich in strafzaken
bijstaan door raadslieden).
Uit alle hoeken van het land zijn mensen acties gestart om geld
voor een nieuwe advocaat in te zamelen. Naar verwachting zal Marchal
tegen volgend jaar alsnog een nieuwe advocaat proberen te vinden.
Maar, zo kondigt Marchal aan, "het zou best kunnen dat ik zelf
een deel zal pleiten. Door het bestuderen van het 400.000 pagina's
dikke dossier heb ik mijn Frans kunnen bijspijkeren."
Lees ook: Portret An
en Eefje
naar boven
|
