| Portret Guido Westerwelle (FDP) |
NOS-reportage
over de FDP
 De
liberale FDP heeft hoog ingezet met haar partijleider Guido Westerwelle.
De man die pas vorig jaar tot lijsttrekker van de partij werd gekozen,
werd officieel gepresenteerd als eerste FDP-kandidaat ooit voor het
bondskanselierschap. Hoewel Westerwelle als leider van de kleine FDP
geen schijn van kans zou maken op het 'Kanzleramt' wilden de liberalen
laten zien dat ze terug zijn op het politieke toneel en dat de twee
grote partijen, SDP en CDU/CSU, serieus rekening met hen moesten houden.
De FDP wilde bij de verkiezingen uitkomen op 18 procent van de stemmen,
maar bleef uiteindelijk steken op een tegenvallende 7,4 procent. De
40-jarige Westerwelle heeft snel carrière gemaakt in de partij. In
1994 werd hij gekozen tot secretaris-generaal en twee jaar later kwam
hij in de Bondsdag terecht. Daar profileerde hij zich als jurist vooral
op binnenlands politiek terrein. De FDP maakte toen nog deel uit van
de regering onder leiding van Helmut Kohl. In het verkiezingsjaar 1998 zorgde Westerwelle voor opschudding in de partij met zijn boek 'Neuland' waarin hij ervoor pleitte de innige band met de CDU te verbreken. Hij voorzag het einde van het tijdperk Kohl en vond het tijd voor een nieuwe koers. Hij wilde van de FDP een liberale volkspartij maken in plaats van een partij voor de rijke middenklasse. Het partijbestuur had hem bij de crisis die daarop volgde het liefst afgezet, maar bij gebrek aan betere kandidaten bleef Westerwelle in zijn functie van secretaris-generaal. Westerwelle geniet inmiddels hoog aanzien in de partij. De FDP was na de verloren verkiezingen in 1998 veel aanhang kwijtgeraakt en intern woedde er een strijd om de macht. Pas toen Westerwelle vorig jaar de kleurloze FDP-leider Wolfgang Gerhardt opvolgde, klom de partij weer uit het dal. Westerwelle boekte al meteen succes bij de verkiezingen in Hamburg, Berlijn en Saksen-Anhalt. Succes Het succes van Westerwelle is waarschijnlijk te danken aan zijn vlotte presentatie (hij wordt wel een 'getalenteerde politiek-verkoper' genoemd) en zijn sterke analytische vermogen. In de media presenteert hij zich graag als "de iets andere kandidaat". Hij doet zijn best de jongere generatie aan te spreken en daarvoor liet hij zich zelfs zien in de Duitse versie van Big Brother. Hij kreeg daardoor het verwijt 'pret-politiek' te bedrijven. Westerwelle toonde zich zeer verbolgen toen bleek dat hij niet was uitgenodigd voor de verkiezingsdebatten op tv. Als Kanzler-kandidaat had hij het recht de degens te kruisen met Schröder en Stoiber, zo liet hij weten. Het beeld dat vaak van hem geschetst wordt als politieke yuppie die zich met de ellebogen in de partij omhoog gewerkt heeft, is volgens politieke waarnemers niet juist. In werkelijkheid zou hij zelfs te zacht en te besluiteloos zijn voor een leidersrol. Hij is een man van het harmoniemodel, en mijdt de confrontatie.  Dat
bleek ook tijdens een crisis in de partij, in de zomer van 2002, waarbij
de tweede man van de partij, Jürgen Mölleman, onder vuur lag wegens
antisemitische uitlatingen. Hij keerde zich tegen de politiek van
Israël en tegen de leider van de Duitse centrale Raad voor de Joden.
Westerwelle gaf Mölleman (die mocht aanblijven) in het openbaar nog
een kameraadschappelijk schouderklopje, wat door veel partijgenoten
als 'zwak leiderschap' werd opgevat. Mölleman deed later opnieuw
controversiële uitspraken over het Israëlische optreden
tegen de Palestijnen. De kwestie heeft de partij waarschijnlijk veel
stemmen gekost. Politiek Westerwelle stelt zich op sociaal-economisch gebied duidelijk ter rechterzijde van de CDU/CSU op. Zo wil hij het hoogste belastingtarief van de huidige 42 procent verlagen tot 35 procent. Hij gaat daarin verder dan de CDU/CSU die iets onder de 40 procent wil uitkomen. Ook wil Westerwelle de starre Duitse arbeidsmarkt - die volgens deskundigen een van de hoofdoorzaken is van de hoge werkloosheid - verregaand flexibiliseren, onder meer door de sterke ontslagbescherming aan te pakken. Privé Hoewel Westerwelle graag in het middelpunt van de belangstelling staat, laat hij weinig los over zijn privéleven. Bekend is slechts dat hij alleenstaand is en in een driekamerappartement in Berlijn woont. Hij verzamelt kunst en reist graag naar Italië. Het is niet de levensstijl van de turbo-kapitalist: een typering van hem die steevast in de pers opduikt. |
Hoofdpunten
pagina
Overzicht dossiers
|
|
Portretten |
