| Portret Edmund Stoiber (CDU/CSU) |
'Als
Stoiber wordt verkozen, krijgt het publiek een heel ander politicus te zien'
 Na
de mislukte gooi van Frans Joseph Strauss naar het bondskanselierschap
in 1980 was Edmund Stoiber in september 2002 de eerste christen-democraat
uit Beieren die kandidaat stond voor de functie van 'Bundeskanzler'.
De peilingen gaven hem een tijd lang een ruime voorsprong op zijn tegenkandidaat Gerhard Schröder van de SPD, die zijn belofte de werkloosheid terug te dringen niet heeft waargemaakt. Stoiber, die als minister-president van het uiterst welvarende Beieren erin slaagde de werkloosheid in zijn deelstaat aanzienlijk te beperken, leek daarom de uitgewezen man om Duitsland er economisch weer bovenop te helpen.  Maar
de wat starre Stoiber moest het opnemen tegen de mediagenieke Schröder
die in de peilingen sterk terugkwam na zijn daadkrachtig optreden
tijdens de overstromingen afgelopen zomer in Duitsland. Ook in het
laatste tv-debat tussen de beide rivalen moest Stoiber het afleggen
tegen de bondskanselier die door de kijkers als zelfbewuster en competenter
werd beoordeeld. De 60-jarige Stoiber past, in tegenstelling tot zijn grote voorbeeld Strauss, niet in het beeld van de vrolijke, levenslustige Beier met bierbuik. Bij het jaarlijkse oktoberfeest in Beieren, het grootste bierfeest ter wereld, heft de serieuze Stoiber liever een bierpul met kruidenthee. Arbeidsmoraal, traditionele waarden en degelijkheid staan bij hem hoog in het vaandel. De ascetische technocraat heeft een enorme kennis van cijfers en dossiers en wordt door zijn partijgenoten als een geëngageerde 'workoholic' beschouwd. De Beier blinkt echter niet uit in zijn mediapresentatie. Stijfjes en stotterend gaf hij zijn eerste interviews na zijn kandidaatstelling voor het bondskanslierschap. In tv-debatten die later volgden verraste hij dan ook vriend en vijand met een opmerkelijk vloeiende spreekstijl. Maar zijn soms verbeten en geïrriteerde reacties gaven hem een minder sympathieke uitstraling dan zijn tegenspeler.  Stoiber
sprak tijdens de verkiezingscampagne aanzienlijk gematigder dan in
het verleden. Hij nam afstand van zijn scherpe rechtse rethoriek en
presenteerde zich als een toekomstig kanselier van alle Duitsers.
Hij waakte ervoor de zwevende kiezers af te schrikken met forse taal
en liet zelfs weten dat hij het homohuwelijk niet zou terugdraaien.
Tegelijkertijd slaagde hij er redelijk in de eenheid tussen CSU en
CDU te bewaren, een voorwaarde voor een verkiezingsoverwinning. Concrete uitspraken over zijn voorgenomen beleid deed Stoiber niet. Hij liet zich niet verleiden om net als Schröder beloftes te doen over het terugdringen van de werkloosheid en hij nam geen duidelijk standpunt in over Duitslands positie in de kwestie-Irak. "Het is nog makkelijker een pudding aan de wand te spijkeren dan Stoiber ergens op vast te leggen", klaagde een campagneleider van de SDP. Carrière Stoiber heeft al een lange carrière in de partij achter de rug. In 1958 sloot hij zich als 18-jarige aan bij de jongerenafdeling van de CSU. In 1972 werd hij actief in de landelijke politiek als adviseur van de eerste milieuminister in Europa. Daarmee trok hij de aandacht van de toenmalige CSU-voorman Franz Joseph Strauss, die hem op sleeptouw nam.  In
1974 werd Stoiber gekozen in het parlement van de deelstaat Beieren.
Vier jaar later droeg Strauss Stoiber voor als secretaris-generaal
van de CSU, een functie die hij tot 1983 bekleedde. In die rol leerde
hij scherpe kritiek te uiten op politieke tegenstanders. Hij staat
sindsdien bekend als de 'blonde guillotine'.In Beieren klom Stoiber van steun en toeverlaat van Strauss op tot staatssecretaris en later minister van de deelstaat. Bij de dood van Strauss in 1988 volgde Stoiber hem op als minister van Binnenlandse Zaken. Een jaar later werd hij plaatsvervangend voorzitter van de CSU. Stoiber werd in 1993 gekozen als opvolger van minister-president Max Streibl. Ook na de verkiezingen van 1994 bekleedde Stoiber de hoogste functie van de deelstaat Beieren. Onder zijn leiding bloeide de economie in de welvarende deelstaat op en daalden de werkloosheid en de criminaliteit. Eind 2001 ontbrandde in de partij een machtsstrijd tussen Stoiber en CDU-voorzitster Angela Merkel, die de CDU na het corruptieschandaal van de ondergang had gered. Merkel kreeg niet genoeg steun in de partij en trad tenslotte terug. Daarmee werd Stoiber kandidaat bondskanselier voor de CDU/CSU.  PersoonlijkStoiber werd op 28 september 1941 geboren in het Beierse Oberaudorf. Daar ging hij als scholier naar het plaatselijke gymnasium. Zijn imago van 'beste jongen van de klas' was in die tijd nog niet op hem van toepassing. Stoiber bleek een matige leerling te zijn. Pas op latere leeftijd ontpopte hij zich tot de 'Streber' die hij nu is. Voor zijn politieke carrière studeerde Stoiber rechten en politicologie in München. Na zijn juristenexamen werkte hij op de universiteit als wetenschappelijk medewerker voor de leerstoel Strafrecht. In 1971 promoveerde hij. Stoiber trouwde met zijn jeugdliefde Karin Rudolf, met wie hij twee dochters en een zoon kreeg. Inmiddels is het echtpaar 34 jaar getrouwd. Sinds twintig jaar woont de familie in Wolfratshausen. Naar eigen zeggen beschouwt Stoiber zijn familie als zijn 'bron van kracht'. Zijn ontspanning vindt hij verder in sporten als skiën en wandelen. De liefde voor het voetbal deelt hij met Schröder. Als hij tijd heeft zit Stoiber graag op de tribune bij wedstrijden van Bayern München, waarvan hij grote fan is. |
|
Portretten |
