| Portret Joschka Fischer (Bündnis 90/Grünen) |
 Al
jaren is vice-bondskanselier en minister van Buitenlandse Zaken Joschka
Fischer de populairste politicus van Duitsland. De leider van Bündnis
90/die Grünen met zijn rebelse verleden heeft ook internationaal
respect afgedwongen met zijn bijdrage aan het Kosovo-vredesplan en
zijn bemiddelingspoging in het Midden-Oosten in de zomer van 2001.
Fischer is de eerste lijstaanvoerder van die Grünen, oorspronkelijk een partij van milieuactivisten en pacifisten die uit afkeer van hiërarchie geen leider had. Na een periode van stagnatie wist de charismatische Fischer de partij weer in de lift te krijgen. Hij was het ook die die Grünen in 1998 voor het eerst in de regering loodste.  Joseph
Martin Fischer werd op 12 april 1948 geboren als zoon van uit Hongarije
gevluchte Duitse ouders. Al jong voelde hij zich aangetrokken tot
de linkse protestbeweging. Hij maakte zijn school niet af en stortte
zich in het actiewezen. In 1967 trouwde hij voor het eerst, met de
op dat moment nog minderjarige Edeltraut. Er zouden nog drie huwelijken
volgen. Actievoeren In de jaren zeventig maakte Fischer deel uit van de harde kern van linkse demonstranten en de krakersbeweging. Hij wisselde het actievoeren af met baantjes als fabrieksarbeider en taxichauffeur. In 1977 keerde hij zich van het links extremisme af na de moord op werkgeversvoorzitter Schleyer door de Rote Armee Fraktion. Fischer sloot zich aan bij die Grünen en kwam voor die partij in 1983 in de Bondsdag. Twee jaar later verruilde hij Bonn voor Wiesbaden en werd hij minister van Milieu van de deelstaat Hessen. In 1994 keerde hij terug in de landelijke politiek als fractieleider van die Grünen in de Bondsdag. Na de verkiezingsoverwinning van SPD en die Grünen in 1998 werd Fischer na de bondskanselier het belangrijkste gezicht van de Duitse regering.  Foto'sVorig jaar leek Fischers wilde verleden als actievoerder zijn politieke carrière in gevaar te brengen. Er doken foto's op uit 1973 waarop Fischer een politieagent aftuigde. Ook werd hij beschuldigd van meineed in het proces tegen zijn oude vriend Hans Joachim Klein, die terechtstond voor zijn aandeel in de aanslag op OPEC-ministers in Wenen in 1975. Het liep met een sisser af en Fischers populariteit was ongebroken. Voor politieke waarnemers blijft het gissen voor welke ideologie Fischer staat. Hij wordt gezien als een pragmaticus met een goed gevoel voor macht en voor wat haalbaar is. Daarbij is hij niet bang tegen 'heilige huisjes' in zijn partij te schoppen. Op zijn aandringen werd al in 1998 de afschaffing van de Navo uit het verkiezingsprogramma geschrapt. Ook de deelname van Duitse soldaten aan de VN-missie in Bosnië kreeg onder Fischer goedkeuring van de Groenen.  De
'Realo' Fischer won het in zijn partij van de pacifistische 'Fundi's'.
De partij deed onder zijn leiding afstand van het pacifisme. Ondanks
het verzet van een aantal groene Bondsdagleden deed Duitsland mee
met de militaire operaties in Kosovo en Afghanistan. In maart van
dit jaar nam de partij ook in haar partijprogramma definitief afscheid
van het radicale pacifisme. Peilingen Uit peilingen bis gebleken dat Fischer zelf populairder is dan zijn partij. Bij de verkiezingen in 1998 haalden de Groenen ruim 6,5 procent van de stemmen. Daarna ging het bergafwaarts. Bij verkiezingen in de verschillende deelstaten verloren de Groenen. Vooral in het oosten wist de partij de kiesdrempel van vijf procent niet te halen. Bij de Duitse verkiezingen kwamen de Groenen als grote winnaar uit de bus. De milieupartij kreeg 8,6 procent van de stemmen, terwijl op 7 procent was gerekend. Dat was net genoeg voor een nieuwe rood-groene coalitie in de Duitse Bondsdag. |
Hoofdpunten
pagina
Overzicht dossiers
|
|
Portretten |
