| Stem uit Amerika |
| Bush:
Commander in Mischief? Door Tim Overdiek, 15 februari 2004 Kerry versus Bush dreigt een competitie te worden wie het best kan salueren. Militaire ervaring, leiderschap, medailles, vriendjes van het front en het ontduiken van de plicht. Laveren in het politieke mijnenveld. Arme Scott. Wat had ik van de week een medelijden met hem. Sta je daar als argeloze spreekbuis van president Bush, schiet de ene na de andere journalist met scherp. Een vragenvuur over de militaire historie van zijn baas. En wegduiken kan niet. Scott McClellan moest de kogels met zijn mond opvangen. De bron van alle controversie dateert van meer dan dertig jaar geleden, maar is weer hartstikke actueel nu Bush als zelfbenoemd oorlogspresident door de Democratische Vietnam-held Kerry wordt belaagd. Het Witte Huis kan zich niet met woorden verdedigen, en komt dus quasi-openhartig met het complete dossier. En dat roept meer vragen op dan dat het definitieve antwoorden verstrekt. Veel meer vragen zelfs, en veel meer kritiek, suggesties en verontwaardiging. Het is duidelijk dat Bush tussen medio 1972 en mei '73 zijn snor heeft gedrukt als reservist, terwijl in de jungle Vietnam zijn minder fortuinlijke landgenoten bij bosjes stierven. So what? Toch niet meer dan een teken des tijds? Howard Dean liet zich afkeuren op basis van een instabiele knie, 'en ging vervolgens vrolijk ski"en in Colorado', zoals zijn critici fijntjes opmerken. Bill Clinton ging nooit in militaire dienst. Zijn campagne-strateeg James Carville had een tijdje de hoogste rang in het Witte Huis: Korporaal. Zou John Kerry werkelijk een betere president zijn dan George Bush, puur en alleen omdat hij gedecoreerd van het slagveld in Vietnam is teruggekeerd terwijl de brassende zoon uit een gegoede familie veilig in Alabama en Texas zijn dagen telde? Nee, het zegt meer over het imago dat belangrijker lijkt dan de geleverde prestatie. George Bush moet worden afgerekend op wat hij de voorbij drie jaar heeft laten zien als Commander in Chief. Niet op wat hij als twintiger heeft gedaan om een waarschijnlijke dood in een smerige oorlog te voorkomen. Die periode is slechts een van de vele aspecten in een leven dat hem op wonderbaarlijke wijze in het Oval Office heeft gebracht. De politieke herleving van een verbraste levensperiode is te goedkoop. We wisten toch al dat-ie vroeger liever alcohol dronk dan boeken las. We waren al op de hoogte van zijn maatschappelijke mislukkingen, van zijn behendig gebruikte familie-connecties, van zijn intellectuele achterstand toen hij door de Republikeinse beweging werd voorgedragen. 'Ik ben een oorlogspresident', sprak George Bush vorige week in een tv-interview. Die woorden vatten zijn herverkiezings-strategie samen. Prima. Dat, en dat aspect alleen, moet de kiezer straks gaan wikken en wegen. Met als alternatief de vraag of John Kerry beter in staat is om Amerikaanse soldaten naar een mogelijke dood te sturen. Was het maar zo simpel. De Bush-regering heeft het zichzelf verduveld lastig gemaakt door zo nadrukkelijk symboliek en rethoriek te gebruiken in het oppompen van het presidentiele imago. De landing op het vliegdekschip. Het aansnijden van de kalkoen in Bagdad. De optredens op militaire bases. En ja, ook de foto's van zijn reservisten-tijd. George W. Bush worstelt oprecht met zijn verantwoordelijkheden als Commander in Chief. Telkens als de president opduikt in een militair kamp of bij militaire families, en praat over de offers die soldaten en hun aanverwanten moeten maken, wordt hij overmand door emoties. En dat zijn geen krokodillentranen. Wie zich beter voordoet dan hij in werkelijkheid is, zal zich moeten verantwoorden. Dat doet Bush nu, en wellicht vergeefs, door vrijgave van zijn militaire dossier. John Kerry hoeft slechts zijn medailles te tonen. Wie op basis daarvan denkt dat Kerry en niet Bush een betere president zou zijn, wordt verblind door de spreekwoordelijke 'fog of war'. Reageer: Standplaatswash@aol.com |
Hoofdpunten
pagina
Overzicht dossiers
|
|
Uitdagers
van Bush Stem uit
Amerika |
