|
 Howard
Dean ging als favoriet de voorverkiezingen in, maar de winst wist
hij nog niet één keer te pakken. Zelfs in de zuidelijke
staten Virginia en Tennessee moest hij zijn concurrent uit het noorden,
John Kerry, voor zich dulden.
Vlak voordat het verkiezingscircus in Iowa neerstreekt, waar de
eerste 'caucus' van het seizoen plaatsvond, stond de ex-gouverneur
van Vermont een straatlengte voor in de peilingen. Maar peilingen
zijn geen kiezers, is de harde les die hij heeft moeten leren.
Als Dean zich in de zomer van 2002 kandidaat stelt voor het presidentschap
voor het Witte Huis, geeft niemand een cent om zijn kansen. Een
volslagen onbekende ex-gouverneur uit het kleine, noordelijke en
progressieve Vermont zonder geld en zonder landelijk netwerk. Met
zo'n achtergrond win je geen presidentsverkiezing, luidt de algemene
opvatting. Een krappe anderhalf jaar later prijkt Dean op de voorpagina
van het magazine Time als absolute koploper voor de Democratische
nominatie.
Die status dankt Dean aan zijn ongezouten kritiek op president Bush,
en dan vooral op de oorlog in Irak en de grote belastingverlagingen
voor met name de rijkste Amerikanen. People powered Howard,
zoals zijn bijnaam luidt, profileert zich als de 'anti-Washington'-kandidaat'
die de "democratische vleugel van de Democratische Partij"
vertegenwoordigt.
Al Gore
Daarmee plaatst hij zich impliciet tegenover de 'Republikeinse vleugel'
van zijn partij, die in het Congres instemde met de invasie in Irak.
Hij krijgt de steun van de voormalige vice-president Al Gore en
van de twee grootste vakbonden.
Daarnaast slaagt Dean erin om als eerste in de Amerikaanse politiek
het internet effectief te gebruiken in de campagne. Via zijn weblog
bouwt Dean een grote schare fanatieke fans op die veel geld
in zijn campagnekas stort. Dat geeft hem de kans om als eerste Democraat
de overheidsfondsen voor federale verkiezingen ongebruikt te laten.
Daarop kan een kandidaat een beroep doen, maar dan is hij gebonden
aan een maximum aan uitgaven in de campagne. Door de fondsen te
laten schieten, hoeft Dean zich niets van limieten aan te trekken.
Ondoordacht
Gaandeweg de campagne blijkt dat zijn eigen, wat opvliegerige karakter
Deans grootste tegenstander is. Tijdens de lange aanloop naar de
eerste voorverkiezing in Iowa gaat hij meerdere keren op zijn gezicht
met boude, ondoordachte uitspraken. Zijn tegenstanders verwijten
hem een ongeleid projectiel te zijn die maar al te graag mensen
de gordijnen injaagt.
Zo heeft Dean de Congresleden al eens bestempeld als een 'troep
kakkerlakken'. Ook verklaarde Dean dat hij als elitaire noorderling
ook de kandidaat wil zijn voor blanke zuiderlingen met de "Confederate
flag in their pick up trucks". Hij bedoelde daarmee niets anders
dan dat hij wil opkomen voor arme sloebers in het zuiden.
De uitlating wekte alom verbazing, omdat iedereen in de VS de confederate
flag beschouwt als het symbool van zuidelijk racisme en van
de slavernij. Na een welgemeend excuus is de zaak afgedaan, maar
het voorval werd door zijn tegenstanders breed uitgemeten als voorbeeld
voor het in hun ogen ondoordachte opereren van Dean.
Site tip:
Dean for
America
|
Hoofdpunten
pagina
