|
Sport
radiocolumns
Zenuwslopend laatste etmaal
De
column in audio
31 januari 2004
Nog ruim een etmaal. Nog iets meer dan vierentwintig uur voordat het
grootste sportspektakel op Amerikaanse bodem begint: De Super Bowl, de
38ste alweer. Alles en iedereen is er klaar voor. Ja, was het maar zo.
Je zou denken dat de spelers van de Carolina Panthers en de New England
Patriots zo zoetjes aan hun hotelkamer gaan opzoeken. Dat ze zich afsluiten
van de media, van de fans, van het gekkenhuis dat nu eenmaal hoort bij
de Super Bowl.
Vanavond, lijkt me, doen de spelers extra vroeg het licht uit, en da’s
logisch, zo vlak voor de Moeder alles Finales. Dan konden ook de twee
coaches met een gerust hart gaan slapen, denkend dat iedereen in dromenland
vertoeft.
Maar het lijkt inmiddels een goede traditie te zijn geworden dat spelers
de nacht voor de wedstrijd een fijn moment vinden om, zeg maar, de zenuwen
van het strak gespannen lijf te schudden. Niks unieks eigenlijk.
Denk aan Oranje, dat aan de vooravond van de WK-finale in 1974 stoute
dingen deed met blote meisjes in het zwembad van het spelershotel. En
omdat ook en vooral de Super Bowl ‘e’en groot feest is, duiken spelers
dus net zo graag in het bruisend nachtleven van, in dit geval, Houston,
Texas.
De prive-detectives van de National Football League zijn nu reeds in de
hoogste staat van paraatheid. Hun missie: Zien te voorkomen dat een Panther
of een Patriot-speler zich vanavond illegaal te buiten gaat.
Want er zijn me toch een stelletje stomkoppen bij. Een paar hoogtepunten
uit de historie van de Super Bowl-zatlapperij.
Neem Eugene Robinson, van de Atlanta Falcons, die de dag voor de wedstrijd
nog werd geprezen om zijn morele leiderschap buiten het veld. Diezelfde
avond werd-ie gearresteerd toen hij in de achterbuurten van Miami een
prostituee aansprak. En die bleek een undercover politie-agente te zijn.
Thomas Henderson, een oudgediende, die in de Super Bowl speelde en later
beweerde dat-ie tijdens de wedstrijd een snuifje cocaine tot zich had
genomen. Hij droeg de drugs bij zich in zijn uniform, op het veld.
Barret Robbins, van de Oakland Raiders, kwam nooit opdagen voor Super
Bowl nummer 28. Die was in San Diego, en dat ligt vlakbij de Mexicaanse
grens. Daar raakte Robbins ’s nachts volledig de weg kwijt in Tijuana,
bedwelmd door drank en uiteindelijk geveld door verboden middelen.
Max McGee kwam wel op tijd terug in het spelershotel, althans net op tijd
voor het ontbijt. Later beweerde hij op het moment van de aftrap nog steeds
dronken te zijn geweest. Eigenlijk was-ie reserve-speler, maar door een
blessure-geval stond hij in de basis. Hij speelde de wedstrijd van zijn
leven en scoorde twee touch-downs. Cheers.
Het is natuurlijk niet helemaal eerlijk om zo de nadruk te leggen op deze
strapatsen van een handjevol idioten. Maar als je kijkt naar het strafblad
van de Carolina Panthers, finalist morgenavond, dan houd je toch je hart
vast.
Deze club heeft het nodige achter de rug – en ja, het waren natuurlijk
stuk voor stuk op zichzelf staande incidenten. Maar toch, receiver Rae
Carruth, in 1999, opdrachtgever van de moord op zijn zwangere vriendin.
Hij bekijkt de Super Bowl vanachter de tralies waar die achttien jaar
moet zitten.
In 2000 kwam een eind aan het leven van de populaire speler Fred Lane.
Zijn vrouw schoot hem dood. In 2002 werd Chris Terry ontslagen, na mishandeling
van zijn vrouw. En in datzelfde jaar kon Steve Smith zijn biezen pakken,
na een vechtpartij op het trainingsveld.
In alle voorbeschouwingen deze week werden al deze dieptepunten, al deze
uitspattingen weer eens even heerlijk in de herinnering gehaald. Het hoort
erbij, op weg naar de ultieme hoofdprijs. No pain, no gain. Vallen en
opstaan. Vanuit het moeras naar het paradijs.
Verzin het zelf maar. Sport in Amerika is meer dan een simpele touch-down.
En coaches weten dat, en zullen pas opgelucht ademhalen als morgenavond
vlak voor de kick-off alle spelers in de kleedkamers aanwezig zijn, en
helder uit hun ogen kijken.
Tim Overdiek
Sitetips:
Alles over Super Bowl
38
Reageer: Standplaatswash@aol.com
|