Sport
radiocolumns
Van Skybox naar Wondertent
De
column in audio
10 januari 2004
Hoezo Mark Wotte? Hoezo Ruud Gullit? Als Feyenoord nou een beetje verder
had gekeken dan de Brienenoord-brug lang is, dan hadden ze daar in Rotterdam
bijvoorbeeld ontdekt dat de sleutel tot het ware sportieve succes niet
ligt in in het aantrekken van jonge honden, maar in het afstoffen van
vergane glorie.
Dus niet Mark Wotte, en niet Ruud Gullit. Nee, als Feyenoord het seizoen
op de Coolsingel wil afsluiten, dan moet je toch eerder denken aan types
als Johan Cruijff, of Kees Rijvers - Rinus Michels niet te vergeten. Ik
had natuurlijk willen zeggen, Ernst Happel, maar ja, die vloekt en rookt
zich natuurlijk helemaal te pletter in de voetbalhemel. Waar ie poker
speelt met Vaclav Jezek.
Maar om terug te keren naar de stelling van vandaag: Oudjes doen het goed,
en jonkies moeten voor hen plaats maken in de dug-out. Hoe kom ik aan
deze kennis? Heel simpel, ik volg hier in Washington D.C. mijn lokale
cluppie op de voet. De Washington Redskins. American Football.
De plaatselijke bevolking is geobsedeerd door de Redskins, maar minstens
zo getormenteerd. Want ze bakken d'r helemaal niks van. Elk jaar gaat
het fout. Sinds 1999 is er een nieuwe eigenaar, Dan Snyder, 38 jaar is
hij, miljardair en in wezen de grootste fan van de Skins, wat natuurlijk
hartstikke gevaarlijk is. Want dan laat je je leiden door emoties.
En na vier coaches in vijf jaar tijd, waarin niks werd gepresteerd, besloot
eigenaar Snyder een gouden greep te doen in een platinum verleden. Joe
Gibbs is terug aan het roer. Hij werd deze donderdag onthaald als een
held, wat-ie ook is. Hij wordt beschouwd als de Verlosser, de Redder,
de Messias, en dat moeten we natuurlijk nog maar zien.
Joe Gibbs won drie keer de Super Bowl met de Redskins, in 1983, in '88
en in '92, en wat zo knap was, elke keer met een andere quarterback, spelverdeler.
Zijn aanstelling als hoofdcoach, nu op 63-jarige leeftijd en na een afwezigheid
van het veld van maar liefst elf jaar, was op zich misschien niet zo buitenissig,
omdat het de laatste tijd vaker gebeurt.
Dat een oude coach het opnieuw mag proberen. Vaak uit pure ellende, omdat
van alles is geprobeerd, maar niets of niemand die duur betaalde vedetten
vooruit kan jagen. Dan maar graaien in de geschiedenis. Dick Vermeil bijvoorbeeld,
nu 67 jaar jaar. Hij nam afscheid als coach in 1982.
Veertien jaar later, in 1997 kon hij de kriebels niet weerstaan en ging-ie
aan de slag met de St. Louis Rams. Drie jaar later won Vermeil doodleuk
de Super Bowl. En daarmee zette hij een trend, die de volgende vraag oproept:
Wat drijft het management van de National Football League om het vertrouwen
te geven aan uitgerangeerd veronderstelde coaches van, dat ook nog eens,
de oude school?
'Iemand als Joe Gibbs heeft veel meer zelfvertrouwen dan toen-ie nog een
jaar of veertig was', denkt Abigail Trafford, schrijfster van een boek
over bejaarden die te veel vrije tijd hebben. Haar verklaring: 'Omdat
de dagelijkse druk van het zich moeten bewijzen is verdwenen, kan de oudere
coach frank en vrij doen en laten wat-ie wil.'
Grappig, nietwaar? Want eigenlijk zie je dat Europees voetbal qua denken
en doen exact hetzelfde is als American Football. Het gaat allemaal in
golfbewegingen. Jonkies krijgen de kans, verspelen die, oudjes worden
van stal gehaald. Die er dan ook niks van bakken. Anno 2004 is het daarom
weer tijd om een sprong vooruit te maken naar het verleden.
Dus Jan Zwartkruis, Rinus Michels, Kees Rijvers. Kom op Leo Beenhakker,
meneer Kessler, Johan Cruijff, Rinus Israel ook dan maar. Laten we gaan,
Karel Lotsy, met zijn allen op weg naar de Wondertent.
Tim Overdiek
Sitetips:
De
Washington Post over Messias Joe Gibbs
Website
van de Washington Redskins
Meer
over Karel Lotsy en de Wondertent
Reageer: Standplaatswash@aol.com
Hoofdpunten
pagina
Overzicht buitenlands
nieuws
