|
Sport
radiocolumns
de
column in audio
Van
vuurwerk naar nachtkaars
20 september 2003
Het had een ongekend spektakel moeten worden. Een vrouwelijk vuurwerk
vol furie en festijn. Twee weken lang, vanaf vandaag in Philadelphia,
en dan via Washington, Chicago, Los Angeles en andere Amerikaanse steden
een triomfantelijke rondgang. Maar niet heus.
Een onstuitbare opmars, met maar één doel, één
uitkomst: Het Amerikaans vrouwenvoetbalteam wordt wereldkampioen. Vandaag
begint in Amerika het WK voetbal voor vrouwen, en Team USA wordt verondersteld
net als vier jaar geleden op glorieuze wijze de Juliette Rimet Cup te
veroveren.
In plaats daarvan wordt het een dodenmars. Wereldkampioen, so what? Die
eventuele wereldtitel leidt nu tot niets, nada, nothing. Eerder deze week
namelijk werd de vrouwencompetitie, de semi-profleague WUSA, op kille
wijze geliquideerd.
Het was qua timing een verbijsterende vorm van euthanasie, zo vlak voor
het WK voetbal. Alsof je donders goed weet, zittend aan het sterfbed,
dat je met een klein beetje geduld best nog een levensreddend medicijn
kunt vinden, maar dat je blind voor de nabije toekomst de stekker eruit
trekt. Sorry oma, het leven zit erop.
Zo voelen de dames zich op dit moment. Mia Hamm, Julie Foudy, Brandy Chastain,
Shannon Boxx, Brianna Scurry, en andere internationals die door miljoenen
Amerikaanse meisjes worden aanbeden, zoeken vruchteloos naar motivatie,
nu ze in wezen al bediend, bekist en begraven zijn.
Aan hen lag het niet. De Women's United Soccer Association was een hartstikke
aardige competitie. Ik was zelf een tijdje terug met mijn zoon bij een
thuiswedstrijd van de Washington Freedom. Dat was in het RFK Stadium waar
Johan Cruyff heel lang geleden nog eens een weergaloos doelpunt schijnt
te hebben gemaakt, en waar nu Earnest Stewart met DC United wat aanrommelt.
Kijk, de kwaliteit van het vrouwenvoetbal was natuurlijk een heel ander
verhaal. En daar gaan we, hoe verleidelijk misschien ook, niet cynisch
over doen. Maar vermakelijk was het allemaal wel. En daar gaat het in
Amerika toch vooral om. Lekker een middagje weg, met de vrouw, met de
kids, hotdogs, cola, popcorn, juichen als je juichen moet, kortom: sport
als entertainment.
En de WUSA was daarvoor een ideaal theater. En hey, gemiddeld bijna zevenduizend,
vierhonderd toeschouwers per wedstrijd. Kom daar maar eens om in de eredivisie.
Het probleem, dat kwaadaardig kankergezwel, was het reclamebord. Het vertrouwen
van het bedrijfsleven was na drie seizoenen volledig verdwenen.
Begrijpelijk, want de penningmeester was blut. Hij begon drie jaar geleden
met een investering van veertig miljoen dollar. Daarmee moest-ie het eigenlijk
vijf jaar doen, maar na het eerste seizoen was al het geld op. Geen reden
om huilend gedesillusioneerd weg te lopen, zeker in Amerika waar je altijd
een tweede kans verdient en ook krijgt, dus een extra investering van
nog eens zestig miljoen dollar vormde het herexamen.
Nou, ook dat geld is verdwenen in wat een bodemloze put lijkt te zijn
geworden. Het kost gewoon te veel geld, en adverteerders vinden het niks.
Want de doelgroep, vrouwen en meisjes, zitten niet de hele zondagmiddag
op de bank naar de televisie te turen. Dat doen wij, mannen, die niks
beters te doen hebben.
Zappen, zuipen en zeiken, over de waardeloze scheids, over de hopeloze
keeper en over de schutterende spits. Vrouwen en meisjes, zo blijkt uit
onderzoek, gaan hun kostbare tijd niet verdoen voor de buis. En daarmee
groeven de voetbal minnende vrouwen in Amerika welbeschouwd hun eigen
graf.
Levensvatbaar qua enthousiasme, beloftevol qua talent en jeugdige aanwas,
maar hopeloos overbodig als commercieel produkt. In een land waar na een
tweede, en zelfs derde kans uiteindelijk puur naar de bottom line wordt
gekeken, geldt het keiharde motto: The buck stops here. Tot hier en niet
verder.
De start vandaag van het WK voetbal, notabene in eigen land, is het begin
van het einde.
Tim Overdiek
Sitetips
Het WK voetbal
voor vrouwen
De ter ziele gegane
WUSA
De mannen
(MLS) voetballen door
Reageer!
|