Sport radiocolumns

Column in audio

Uitglijder in een wonderlijk leven
6 september 2003

Het staat op pagina 173, rechts bovenaan, en ook nog eens een keer in schuin gedrukte letters: I've finally found the love of my life, the person who means everything in the world to me, and if anything takes that away now I will come unglued. Aahhh, een liefdesverklaring...

Maar het is er wel eentje die zeven jaar later slechts een vage herinnering is geworden. Want de liefde van zijn leven, en zoals-ie schrijft in zijn biografie It's Not About the Bike, het allerbelangrijkste in de wereld, de lijm van zijn bestaan, is niet langer. Lance Armstrong en zijn vrouw Kristin gaan uit elkaar. Scheiden.

Het was een klein bericht op de sportpagina's, een paar dagen geleden. En iets waar je eigenlijk niet over doorzanikt. Privé-zaken. Maar het huwelijk van Lance en Kik, zoals Kristin beter bekend staat, was, zeker in Amerika, een zeer publieke aangelegenheid.

Zij was geen 'Dama Bianca', zoals de altijd smetteloos in het wit geklede maitresse van Fausto Coppi werd genoemd, en die binnen het wielerpeloton een schandaalfiguur was in het katholieke Italie van de jaren vijftig.

Nee, Kik Armstrong was onomstreden, maar in het wielerwereldje wel net zo onvermijdelijk en wellicht net zo opvallend, met haar brede, hagelwitte glimlach en blonde haren. Zij was voor Armstrong de werkelijke ronde-miss na afloop van zijn zoveelste Tour de France-overwinning.

Zij was de goed gevulde bidon halverwege de klim naar Alpe d'Huez en de koele bezemwagen voor als het een keertje tegenzat. Logisch, want Kik kwam in zijn leven toen Lance Armstrong nog in volle strijd was gewikkeld met testiculaire kanker. De kans toen dat-ie zou overleven, was een bijna te verwaarlozen drie procent.

Kik werkte voor een organisatie die namens Armstrong geld binnenhaalde voor charitatieve doeleinden. Zij werd, thuis in Texas, verliefd op de kankerpatient en de sterveling Lance, en niet zozeer op de Lance die in Europa bekend stond als fietsende godheid.

Ze trouwden en kregen een zoon, Luke, en later zelfs een tweeling, twee meisjes. Niet op de conventionele manier, fiets op fiets af, maar via kunstmatige inseminatie. Want voordat Armstrong aan zijn chemokuur begon, wat hem onvruchtbaar kon maken, had hij sperma laten invriezen.

Dat weten we omdat meneer en mevrouw Armstrong er geen enkel geheim van hebben gemaakt. Sterker, samen verschenen ze in commercials, in talkshows, waarin ze openlijk praatten over zowel de beperkingen als mogelijkheden van de medische wereld. Samen bleven ze actief in het verzamelen van fondsen voor zijn kankerorganisatie.

En samen vierden ze niet zozeer jaarlijks hun trouwdag, als wel Carpe Diem Day, op 2 oktober, de dag dat Lance Armstrong kankervrij werd verklaard. Een 'pluk de dag'-moment van ultieme levenslust. En voor de gemiddelde Amerikaan, die geen idee heeft hoe dodelijk de Mont Ventoux kan zijn, of hoe nadrukkelijk de man met de hamer als een Magere Hein op het peloton jaagt, was Lance Armstrong net zo herkenbaar als zijn echtgenote Kik.

Kortom, het nieuws van zijn echtscheiding kreeg in Amerika net zo veel aandacht als een etappe-overwinning in de Franse Alpen. Ze blijven goeie vrienden, omwille van de kinderen, werken aan een vriendschappelijke omgangsregeling en alimentatie, en gaan over tot de, voor hen, zo bijzondere orde van de dag: doorleven.

Kanker, zo schrijft Lance Armstrong in zijn boek It's Not About the Bike, kun je beschouwen als de Tour de France van alle ziektes. Hij overwon, zoals hij glorieus vijfmaal op rij in Parijs arriveerde. En om die reden is de echtscheiding niet meer maar ook niet minder dan een valpartij in een woeste eindsprint. Vallen en opstaan.

Tim Overdiek

Sitetips:
Zijn kankerorganisatie
Zijn officiele website
Zijn Amerikaanse fanclub
Fausto Coppi en zijn Dame in het Wit

Reageer!

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws