Sport radiocolumns

De column in audio

De officiële idioot van Chicago

18-10-2003

Mijn naam is Steve Bartman. Ik ben een idioot. Ik zal uitleggen hoe dat komt. Kijk, dat ik een idioot ben, is iets waar ik natuurlijk niet voor heb gekozen. Ik ben een idioot omdat vandaag de Florida Marlins in de World Series spelen, tegen de New York Yankees, in plaats van de Chicago Cubs.

Allemaal mijn schuld, want mijn naam is Steve Bartman. Voordat ik officieel idioot werd, was ik een van de grootste Chicago Cubs-fans die je je kunt voorstellen. Eigenlijk ben ik dat nog steeds, maar je kunt dat niet combineren met idioot zijn. Dus draag ik mijn lot, omdat ik Steve Bartman ben.

Ik zat dinsdag op de eerste rij in het verre linkerveld. Koptelefoon op, luisterend naar het radioverslag van de wedstrijd die zich vlak voor mijn ogen voltrok. Wij, de Cubbies, stonden met 3-0 voor, totdat in de achtste inning een foul-ball van de Marlins precies mijn richting op kwam.

En wat doe je dan als hartstochtelijk honkbalfan? Die bal probeer je te vangen. Een weergaloos souvenir, wie zou dat niet willen? Ik raakte de bal, maar ik raakte ook de handschoen van Moises Alou, een van mijn helden van de Cubs, die tot mijn verrassing hoog was opgesprongen om de bal te vangen.

Noch hij, noch ik ving de bal. De Marlins scoorden vervolgens acht runs, wonnen de wedstrijd en wonnen ook de zevende wedstrijd, op woensdagavond. Niet wij, Chicago, maar de Florida Marlins gingen door naar de World Series. Om die reden ben ik, Steve Bartman, de officiele idioot van Chicago geworden.

Ik kon wel door de grond zakken. Als er iemand ziek was van deze stommiteit, en dat waren er een paar miljoen in Chicago, dan was en ben ik het wel. Mijn leven na die verschrikkelijke zonde, maar toch ook puur menselijke fout, is een hel geworden. Ik kreeg in het stadion bier over me heen, bedreigingen met de dood, en moest vervolgens onder politiebegeleiding vertrekken.

Naar huis kon ik natuurlijk niet, en sinds dinsdagnacht ben ik ergens ondergedoken. Nog de volgende ochtend heb ik mijn excuses aangeboden, maar kennelijk was het te laat. Ik zag de foto's op televisie, en in de kranten, van mij, Steve Bartman, met de woorden: America's Most Wanted.

Ik hoorde de verwijten, op televisie, op radio, dat Steve Bartman nog erger is dan Saddam Hussein. Hey, ik heb geen snor. Ik heb een bril, en ik draag altijd mijn Chicago Cubs-petje, zoals iedereen dinsdagavond toch kon zien. Maar iedereen keek naar mijn idioterie, en iedereen zag de volgende dag honderden keren in slow motion hoe ik de ellende van Chicago opnieuw heb verlengd.

Luister, ook ik, Steve Bartman, ben ziek van de 95 jaar dat wij, Cubbies, geen World Series hebben gewonnen. Maar moet ik, die in een vlaag van verstandsverbijstering iets doms deed, daar als enige voor boeten?

Moet ik, zoals wordt gesuggereerd, worden verbannen naar Florida. Waar de gouverneur politiek asiel heeft aangeboden. Waar een hotel mij drie maanden gratis onderdak aan het strand wil geven. Waar een stripclub me levenslang zegt te willen verwennen met gratis lapdances.

Mijn naam is Steve Bartman. Sinds dinsdagavond heb ik niet thuis geslapen. Mijn huis wordt bewaakt door de politie. Mijn werkgever heeft gezegd, blijf maar even weg. Waar moet ik naar toe? Inderdaad naar een andere stad, met een nieuwe identiteit? Misschien. Maar een ding is uitgesloten, zoals de Chicago Tribune adviseerde.

En dat is uitlevering aan de zuidkant van Chicago, een geopperde wedergeboorte als fan van de Chicago White Sox. Ik mag dan misschien een idioot zijn - een lot waar ik best mee kan leven. Maar ik, Steve Bartman, fan van de Chicago Cubs, sinds dinsdag de belichaming van de lovable loser, ben natuurlijk niet gek.

Tim Overdiek

Site tips:

Chicago Tribune en de Cubbies
Essay over Chicago's eindeloze ellende
Steve Bartman en de onvermijdelijke grappen
Een van de Bartman-hatesites


Reageer!

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws