Sport radiocolumns

De column in audio

Mia, superster tegen wil en dank

11-10-2003

Smijten met stoelen, scoren aan de lopende band. Kotsen van de zenuwen, inspireren door te jongleren. Een combinatie van een vrouwelijke Adonis met tienerachtige paardenstaart: Mia Hamm.

Onderwerpen genoeg deze week. En het is lastig om te kiezen. Play-offs in het honkbal bijvoorbeeld. De Red Sox tegen de Yankees notabene, Rotterdam tegen Feyenoord. Het deze week begonnen proces tegen Kobe Bryant, de beroemde basketballer die verdacht wordt van verkrachting.

Of de start van de NHL, de ijshockey-competitie. Maar weet je wat? Nu het nog kan, nog een paar uur, doen we het toch nog maar een keertje over vrouwenvoetbal. Over Mia. Mia Hamm. Superster tegen wil en dank. De onbetwiste cover girl van Team USA dat vandaag tegen Canada mag strijden om het nietszeggende brons op het WK voetbal.

Mia is de Johan Cruijff van het Amerikaanse soccer. Speelt met rugnummer negen. Scoort, laat anderen beter spelen en, dat vooral, inspireert miljoenen meisjes in het land waar vrouwenvoetbal even logisch is als schaatsen in Friesland.

Hoe goed is Mia Hamm? Vijftien jaar was ze, bij haar debuut in het nationale team. Sindsdien speelde ze 243 interlands, en maakte 144 doelpunten. Take that, Johan Cruijff, Pele, Beckenbauer, Maradona...

Ja, vrouwenvoetbal, zul je zeggen. Wat stelt dat nou eigenlijk voor? Bovendien, is die semi-professionele vrouwenleague niet onlangs failliet gegaan, zoals ik zelf twee weken geleden op deze plek meldde? Ja. En? Dat doet helemaal niets af aan wat en wie Mia Hamm de voetbalster, de voetbal-ster is.

Ik zag haar eerder deze zomer spelen in RFK Stadium, hier in Washington, waar ze de drijvende kracht was in het team en de huidige landskampioen, Washington Freedom. Het was geen geweldige wedstrijd, en Mia speelde niet bijzonder. Maar wat me opviel, was haar bezetenheid, haar concentratie, haar doorzettingsvermogen en haar geschreeuw.

We zaten vlak langs het veld, mijn zoon en ik, en ze ging me toch tekeer. Vloekend op zichzelf, kankerend op haar ploeggenoten en bitter klagend bij de scheidsrechter. Een doodgewone competitie-wedstrijd. Zo kennelijk was ze van jongsafaan. Als dertienjarig meisje bijvoorbeeld in een jongensteam speelde Mia Hamm American football.

Want daar voelde ze zich aanvankelijk thuis, tussen jongens, met wie ze zich fysiek kon meten. Twee jaar later maakte ze haar debuut op nationaal soccer-niveau. In 1991 won Hamm het WK voetbal in China, maar voetbal in Amerika stelde inderdaad toen nog helemaal niks voor.

Dat kwam wel vijf jaar later, met de Olympische Spelen in Atlanta, waar ze goud won en waar ze haar charisma, een combinatie van atletisch postuur en een frele gezicht met paardenstaart, wist te verzilveren. Miljoenen Amerikaanse meisjes, echt, miljoenen, hebben thuis posters van haar op de slaapkamer hangen.

Na Michael Jordan, Tiger Woods en Lance Armstrong is Mia Hamm de meest bewonderde atleet in de Verenigde Staten. Maar wat haar zo typeert, is haar zichtbaar ongemak met die even opgedrongen als afgedwongen voorbeeldrol.

Ze is 31 jaar, en nog steeds is ze ziek van zichzelf als ze halverwege de wedstrijd nog niet heeft gescoord, moet ze - letterlijk - kotsen van de zenuwen voor een belangrijke pot, smijt ze met stoelen in de kleedkamer, spuwt ze met vuur naar haar ploeggenotes na het zoveelste onbegrip op het veld waar zij zich zo thuis voelt.

Mia Hamm met de bal aan de voet is als een ballerina op het podium van het Russisch staats-theater Bolshoi. Lichtvoetig, natuurlijk, oogstrelend in een sport die, vooruit dan maar, internationaal misschien nauwelijks iets voorstelt, maar die zij op de kaart heeft gezet zoals Christoffel Columbus dat deed voor Amerika.

Dus voor de laatste keer, voor de duidelijkheid, en in een en dezelfde adem: Johan, Michael, Ali, Tiger, Ronaldo, Diego, Joe, Pele en Mia.


Tim Overdiek


Site tip:
Vele weblinks over Mia Hamm


Reageer!

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws