Sport
radiocolumns
De
column in audio
Vloekend naar de World Series
05-10-2003
De
pracht en praal van het Amerikaans honkbal is niet zozeer een verbluffende
home-run, of een geweldige snoekduik naar een bal in het achterveld. Nee,
de bijzondere magie van Major League Baseball is veel simpeler. Het is
die van de fan en zijn droom.
Twee dromen, om precies te zijn. En die zijn misschien, mogelijk, wellicht,
je weet het maar nooit, 't zou kunnen, aan het uitkomen in Boston en in
Chicago. Home of the Red Sox en thuisbasis voor de Cubs.
Want wie weet ontmoeten Boston en Chicago elkaar later deze maand in de
World Series. Inderdaad, dromen mag iedereen. Maar toch, sinds de eerste
overwinning afgelopen dinsdag van de Chicago Cubs op de Atlanta Braves,
waarmee de playoffs officieel begonnen, weet je het maar nooit.
Het is in ieder geval het gesprek van de dag in honkbal-land. Want, zoals
een commentator zei, dit is de eerste overwinning van de Cubs in de nacompetitie
sinds 1945. De droom in de Windy City duurt dus al 58 jaar. En wanneer
wonnen de Chicago Cubs voor het laatst de World Series? In 1908.
De laatste keer dat ze in de finale om de wereldtitel stonden, en verloren,
was in 1918, en tegenstander was, jawel, de Boston Red Sox. Die twee legendarische
clubs hebben dus wat met elkaar. Niet zoiets als Ajax en Feyenoord, nee
integendeel, want sinds het eind van de Eerste Wereldoorlog is het sportieve
kommer en kwel waar maar geen eind aan komt.
Beide clubs zijn vervloekt. Echt waar. Vervloekt. De Boston Red Sox betalen
nog steeds voor een onvoorstelbare blunder uit 1920. Dat was het jaar
dat Babe Ruth werd verkocht aan de New York Yankees. The Babe, een befaamd
slagman, zou in New York kampioenschap na kampioenschap winnen.
En de Red Sox, zijn ouwe cluppie? Niks. Eigen schuld. Deze vloek in Boston
heet ook wel The Curse of the Bambino. In Chicago hebben ze ook zoiets:
The Billy Goat Curse, de vloek van Billy's geit. Juist, zo'n mekkerend
beest. Caf'e-baas William Sianis wilde in 1945 namelijk zijn geit mee
naar het stadion nemen, maar surprise, surprise, het beest mocht niet
binnen.
De kastelein was zo beledigd dat hij een vloek uitsprak over zijn cluppie.
En net als de behekste Red Sox hebben ook de Cubs sindsdien bitter weinig
klaar gespeeld. Het is lijden geblazen, met een lange ij. Maar, dit seizoen
begon anders dan alle andere seizoenen.
Altijd is er die fameuze hoop: Maybe this year, misschien wel dit jaar...
En dan telkens zo rond september, met een weemoed die zich niet laat beschrijven:
Okay, maybe next year, dan maar volgend jaar, wie weet? Plots echter,
kranten-koppen vorige week in Chicago en in Boston: Hello, Next Year,
volgend jaar is nu.
't Gaat gebeuren. De pijn was het waard, het wachten was nodig om dit
jaar, niet volgend jaar, ja echt de ogen te gaan geloven. Hoogmoed dus.
De schrijver Stephen King, een verknocht Red Sox-fan, kan zich bij een
World Series tussen Boston en Chicago maar 'e'en ding voorstellen: De
Apocalyps - Het eind van de wereld.
Want deze teams, zo redeneert King, zijn mentaal en fysiek simpelweg niet
opgewassen tegen de ultieme victorie. Zijn woorden zijn natuurlijk een
veilig voorschot voor als het fout gaat. En eigenlijk moet het ook verkeerd
aflopen, vind ik. In het belang van het Amerikaans honkbal mag Chicago
en mag Boston niet winnen.
Want als je al bijna een eeuw bent betoverd door die droom en door die
vloek, wat moet je inderdaad als je wereldkampioen wordt. Als je het mij
vraagt, is dat een verschrikkelijk vooruitzicht.
Tim Overdiek
Reageer!
Hoofdpunten
pagina
Overzicht
buitenlands nieuws
