Sport radiocolumns

Column in audio

'Goed' voorbeeld doet volgen

29 november 2003

Vandaag beginnen we een speurtocht naar de sportieve zuiverheid. Even geen gedoe met doping, commercie, egoisme, tv-rechten. Maar een uitstapje naar de kinderlijke onschuld van sport op de middelbare school. Daar is meedoen toch nog steeds belangrijker dan winnen? Helaas.

Had ik het vorige week over doping in het American football, de week daarvoor over doping in het honkbal, in high school is een van de grootste medische gevaren, inderdaad, doping. Anabole steroiden, om precies te zijn.

Sport op de middelbare school is de eerste, serieuze stap naar een mogelijke carriere in de big leagues. Wie als tiener opvalt, maakt een minieme kans. Scouts komen kijken, universiteiten komen informeren.

Dus wie per se de nieuwe Barry Bonds wil worden, Brett Favre, Ricky Williams of Jason Giambi - om maar een paar Amerikaanse grootheden te noemen in het football en honkbal, die doet er verstandig aan om alvast wat vuil werk op te knappen.

En kijkend naar onderzoeken, dan blijkt dat een schrikbarend hoog percentage atleten experimenteert met anabole steroiden. Dan hebben we het dus over jongens, die vooral, van veertien tot achttien jaar. De schattingen lopen uiteen, maar zes tot elf procent, oftewel zo'n vijhonderdduizend tot één miljoen jongens gebruiken verboden middelen.

Die krijgen ze in sportscholen of via het internet, waar controle vanuit de school minimaal is. Je zou denken dat alle schandalen van de voorbije maanden in Major League Baseball en de National Football League in zekere zin afschrikwekkend zouden werken. Niets is minder waar.

De ontdekking dat volwassen profsporters kennelijk massaal naar anabole steroiden grijpen, drijft hun jongere fans alleen maar sneller naar het buisje tabletten, injectie-naald of flesje wondermiddel. Het bevestigt alleen maar de opvatting dat je zonder dit soort kunstgrepen de absolute top nooit zult halen.

Niemand onder deze jongeren die stil staat bij de medische risico's, want wie veertien, vijftien, zestien of zeventien is - die kan toch de hele wereld aan. Die wil toch niet weten dat misschien niet nu, noch over een paar jaar, maar wel als-ie 45 is, de lever plotseling begint tegen te sputteren, dat de kans op prostaat-kanker plotseling geweldig is gegroeid.

Die staat toch ook niet stil bij de snellere bijverschijnselen, varierend van onderbroken botgroei, krimpende geslachtsdelen, onvruchtbaarheid. Nee, wat zij willen, is sterker worden, meer spieren, meer niet.

Sinds deze zomer kent doping-gebruik onder tieners een nieuw, wrang gezicht. Zijn naam: Taylor Hooton. Pitcher voor Plano West Senior High School, in Texas. Een beloftevolle honkballer. Zijn neef speelde in de big leagues, zijn oudere broer speelde in college. Dus Taylor wist waar-die het voor deed.

Populaire knaap, veel vrienden, stabiel in zijn gedrag, beleefd, sociaal voelend, kortom, een prachtige toekomst voor de boeg. Ook als-ie het niet ver zou schoppen in zijn sport. Afgelopen winter werd het fysieke en emotionele verschil merkbaar. Taylor werd breder, sterker, vijftien kilo zwaarder.

Werkte zich helemaal te pletter in het krachthonk, zei-die tegen zijn, best wel trotse, ouders. Tegen zijn vriend Ajello had-ie verteld dat het ook kwam door anabole steroiden. En die vriend merkte ook een verandering in gedrag. Euforie werd afgelost door agressie. En na zo'n woede-aanval kon-ie huilend zijn excuses aanbieden.

Jubel over niets maakte plaats voor diepe depressie over alles. En tijdens een vakantie naar Engeland gebeurde er iets merkwaardigs. Taylor jatte een camera en een laptop. Terug thuis in Amerika kreeg hij huisarrest. De volgende ochtend pleegde Taylor zelfmoord. Hij was zeventien jaar.

Volgens de doktoren een indirect slachtoffer van doping-gebruik op school. En een direkt slachtoffer van de vermoorde onschuld die sport op Amerikaanse high schools allang niet meer is.

Tim Overdiek

Reageer!

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws