|
Sport
radiocolumns In 1988 maakte Romo zijn debuut in de National Football League. De gemiddelde carrière aan een American football-prof duurt maar tweeëneenhalf jaar. Romanowski daarentegen draait al vijftien seizoenen mee, speelde een record-aantal van 240 wedstrijden op rij. Alleen dit jaar zit het tegen, want een hersenschudding heeft de linebacker van de Oakland Raiders voor de rest van de competitie uitgeschakeld. Een bedrijfsongelukje, zou je zeggen, voor iemand die als geen ander alles in het werk stelt om zijn lichaam tip-top in orde te houden. Sports
Illustrated beschreef een tijdje terug met welke bezeten overgave Romo
dat doet. Om half acht koppelt Romo twee kleine electrische stimulatoren aan zijn lichaam, waarmee hij twintig tot dertig minuten lang bepaalde spieren aan het werk zet. Om vijf voor tien, als de team-bespreking erop zit, drinkt hij een van de drie dagelijkse power-shakes, goed voor in totaal 250 gram proteine. Ook dagelijks slikt-ie honderd tot honderddertig pillen. Die draagt hij bij zich in een speciaal koffertje, onafscheidelijk, zoals mevrouw Romanowski niet zonder haar handtasje kan. Die pillen zijn vitaminen, suppleties en andere stoffen, die allemaal keurig zijn onderverdeeld in aparte vakjes. Hij liet die koffer een keer uit zijn handen donderen, vertelde hij Sports Illustrated, en het kostte hem drie uur om alle pillen op te rapen en te rangschikken. De spieren rekken is een vak apart voor Romanowski. Terwijl zijn collega's zich op de grond vleien, loopt hij met speciale trainer het veld op en neer en gooit-ie plotseling bijvoorbeeld zijn been achterin zijn nek. Soms is-ie uren aan het strekken. Hij neemt ook zijn tijd voor maaltijden, keurig uitgebalanceerd door voedingsdeskundigen, die hem puur organisch bereid eten voorschotelen. Bloed, poep en urine gaan regelmatig naar een laboratorium in North Carolina om te controleren om Romo's dieet geen mineraal-tekorten veroorzaakt. Tijdens de trainingen is Romanowski altijd en overal haantje de voorste. Hij is 37 jaar, maar rent en springt, duwt en trekt alsof-ie de jongste, de gretigste en degene is die nog van alles moet bewijzen. En eigenlijk is dat ook zo. Hij bewijst dat het lichaam met het klimmen der jaren niet per se taaier en zwakker wordt. Hij bewijst het tegendeel. Maar dat betekent wel dat-ie na de middagtraining, als collega's vemoeid afdruipen, dat Romo dan nog een drie kwartier gewichten gaat heffen, gevolgd door een zorgvuldige massage. Na de wedstrijd doet-ie het anders. Dan gaat Romo aan het infuus, voor een vitamine-injectie die de aanslag op zijn lijf van die zondagmiddag moet helpen verwerken. Op een doordeweekse dag betekent de klokslag van vijf uur niet dat-ie naar huis mag, nee, dan gaat-ie opnieuw stretchen en neemt een wisselbad, van koud naar heet, en weer terug, ondertussen liters waters drinkend dat hij in een zelf meegebracht apparaat zuivert. Een staf van twintig privé-verzorgers, varierend van simpele fysio's tot yoga-instructeurs, begeleidt hem. Want niets mag aan het toeval worden overgelaten voordat Romanowski om tien uur 's avonds in zijn mandje duikt. Een werkdag van dertien uur. Toen ik het verhaal las, dacht ik maar één ding: Wow. Wat een toewijding, wat een professional. Eerder deze week las ik een ander verhaal, en opnieuw dacht ik: Wow. Samen met drie collega's van de Oakland Raiders is Bill Romanowski positief bevonden op het gebruik van THG, het pas ontdekte anabool steroide. En niet alleen dat. Romanowski heeft zich in het verleden wel eens laten injecteren met groeihormonen, zo heeft zijn vrouw verklaard. Dubbel wow. Aan u, lezer, nu de vraag: Wat vinden we nou, van Romo? Ik weet het niet. Ik ben een beetje in de war. Maar misschien helpt een pilletje, en vanavond maar eens vroeg naar bed. Tim
Overdiek
|
|||
|
|
|||