|
Sport
radiocolumns De oorlog in Irak, en weet je wat, doe er de oorlog in Afghanistan voor 't gemak ook maar even bij - deze twee oorlogen, Irak en Afghanistan dus, die waren kinderspel vergeleken met de oorlog die donderdag gaat beginnen. The Battle of the Sexes. De strijd der geslachten. Jawel dames en heren, de jongens en meisjes op de golfbaan vliegen elkaar weer eens ouderwets in de haren. Wie kan er verder slaan, wie heeft de grootste ballen, spierballen, en spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie heeft de dikste huid van het hele land? Annika of Vijah? Annika is Annika Sorenstam, uit Zweden, en Vijah is Vijah Singh, van de Fiji-eilanden. Het strijdperk, het Ground Zero van de hormonen, ligt in Amerika, in de buurt van Dallas, Texas. Een prachtige golfbaan, waar donderdag het Colonial Invitation Tournament begint, maar waar de stellingen al een paar weken geleden zijn betrokken. En Vijah begon. Hij vond het maar niks, hij vond het belachelijk, dom, bespottelijk - kortom, nergens voor nodig dat Annika ook mag meedoen. Een meisje tussen de jongens. En die jochies, die schijten bagger. Dat zeggen ze natuurlijk niet hardop, maar dat doen ze stiekem wel. Die jongens vormen samen de PGA, de Professional Golf Association - de beste golfcompetitie ter wereld. Annika speelt in de LPGA, de Amerikaanse Ladies-competitie, en begint zich er als de Michael Jordan van het vrouwengolf een beetje te vervelen. Nou meid, zei iemand, doe je toch gewoon een keer met de mannen mee. Geweldig idee, vond iedereen. Mooie stunt. Zo gezegd zo gedaan, maar nu het toernooi d'r aan komt, beginnen de heren zich toch een ietsiepietsie zenuwachtig te maken. Want stel je voor? Stel je voor dat Annika met de meerderheid van het deelnemersveld korte metten maakt? Een goeie kans. Kenne we nie hebben, wij mannen, met misschien de grootste spierballen maar met onweerlegbaar de dunste huid. 't Is niet eens de eerste keer dat het gebeurt. Achtenvijftig jaar geleden deed ene Babe Didrikson Zaharias mee met de mannelijke profs, maar dat was dus in 1945, toen er nog geen televisie was en toen die idiote mannelijke trots niet voor het oog der natie kon worden gekrenkt. En het is ook geen opgeblazen duel zoals in 1973. Toen werd tennisster Billy Jean King uitgedaagd door veteranen-kampioen Bobby Riggs. Die wist honderd procent zeker dat-ie zou winnen van het zwakke geslacht, hoe verdienstelijk die ook presteerde. Feministische vrouwen op de achterste benen, macho-mannen briesten vol chauvinisme. Maar de waarheid
was, en vijftig miljoen tv-kijkers waren getuige, dat Billy in drie sets
Bobby vernederde. Vrouw tegen man: 6-4, 6-3, 6-3. Goedemorgen, meneer.
Zo opgeklopt als Billy tegen Bobby zal het debuut van Annika Sorenstam
komende week niet zijn. Kijk, ze is niet alleen fysiek misschien in het nadeel, maar ook is ze gewend om op golfbanen met kortere lengte te spelen. De zogeheten vrouwenbanen. En straks in Texas scheelt dat in totaal toch al een snel een kilometer. Dus waar maken de mannen zich druk om? Wel, Vijah Singh bijvoorbeeld zei dat-ie het onacceptabel zou vinden als Annika de cut haalt, zich na twee dagen dus kwalificeert voor het slotweekend. En mocht-ie toevallig aan de Zweedse worden gekoppeld, dan stapt-ie d'r meteen uit. Collega's, vooral degenen die getrouwd zijn, hielden wijselijk hun grote mond, maar sommigen zeiden begrip te hebben voor Vijah's, uh, gevoelens. Vrouwen spelen
in de vrouwen-league, mannen in de mannen-league. Geen gezeur, geen gezanik,
geen gezeik. Gewoon alles bij het oude, weer zo'n letterlijk ouderwets,
achterhaalde opvatting. En Annika zelf moet eigenlijk alleen maar lachen
om zoveel mannelijk gebral, waar de onzekerheid vanaf spat. Tim Overdiek |
|||
|
|
|||