Sport radiocolumns

De column in audio

Geluierd, gelauwerd: The Prodigy

20 december 2003

Angst? Nee, angst kent-ie niet. En da’s maar goed ook, want hij heeft nog heel wat jaartjes te gaan voordat-ie zijn belofte heeft ingelost. Dat is belangrijk, want hij IS de belofte, the next big thing.

Scheurend, vallend, opstaand, vliegend, zwevend, stuiterend, en dat allemaal op zijn, op dit moment nog veel te grote skateboard. Want Dylan Oliver is een skateboarder, een beloftevolle skateboarder, oftwel een prodigy, zoals ze dat in Amerika noemen.

En een prodigy is vooral jong, en in het geval van Dylan, een kind van vier. Vier jaar oud, en voor niets of niemand bang. Met zijn natuurlijk ook veel te grote helm suizend van de trappen, vliegend door die halve, holle pijp. Zo’n kleine schattige dreumes, maar wel zo succesvol dat-ie sponsors heeft en duizenden dollars aan materiaal ontvangt.

Ja, bedrijven die wel wat zien in zo’n sportieve opdonder. Skateboarding is natuurlijk geen sport van olympisch gehalte, of een sport die kan zich meten met basketbal, of honkbal, of American football. Maar het is wel een sport die al een tijdje aanslaat bij jongeren, en die hebben veel geld te spenderen, en die zijn dus interessant voor bedrijven, die daarom op zoek gaan naar jongeren die andere jongeren kunnen inspireren, die ook graag die dure spullen willen kopen, zodat die…

Nou, u begrijpt het wel. Dylan Oliver, die kleuter-acrobaat, moet zo’n beetje uitgroeien tot de Michael Jordan van het skateboarden. Een rol die hij trouwens met glans vervult. Maar een beetje raar is het natuurlijk wel, zo veel geld en zo veel aandacht voor een kind dat tussen grote skateboarders de show steelt, maar niet om een uur of twee ’s middags, want dan doet-ie nog heel braaf een middagslaapje.

En toch is het een trend in de Amerikaanse sportwereld, om in kinderspeeltuintjes op zoek te gaan naar the next big thing. Vanzelfsprekend heb je de tieners, die al vroeg contractueel worden vastgelegd. Denk bijvoorbeeld aan Freddy Adu, het Ghanese voetbalwonder - nu professional bij DC United en onlangs voor meer dan een miljoen dollar verbonden aan Nike. Maar hij is dertien, en in die categorie waar we het over hebben, eigenlijk dus al te oud. Nee, wij zoeken naar jongetjes die nog maar nog net zindelijk zijn, maar die op sportief gebied volwassenen het nakijken geven.

En dan vinden wij bijvoorbeeld een basketballend ukkie, met zijn eigen website. Hierop stelt-ie zichzelf voor: Mark Walker junior. Drie jaar oud. En zijn favoriete hobby? Basketbal spelen. Zijn lievelingseten is macaroni, en hij heeft twee voorbeelden in de NBA: Allen Iverson en Kobe Bryant.

Dus wat is Mark Walker? Zoals-ie zelf onbescheiden zegt: de toekomst van het basketbal. Met zijn ogen dicht gooit-ie keer op keer op keer op keer de basketbal door het netje. Dribbelen, schijnbewegingen, hij maakt ze allemaal gek op het basketbalveld. Okay, dunken doet-ie natuurlijk niet, maar het contract met Reebok dat zijn ouders voor hem afsloten, was wel een slamdunk. Negentigduizend dollar voor een optreden in commercials, waarin Mark Walker zijn kunstjes op het veld en onder de basket laat zien. Als er iemand the Next big thing is, dan is hij het, dus onthoud die naam, voor ergens na 2015, want dan pas is hij speelgerechtigd in de NBA.

Het zet je als vader en moeder wel aan het denken, want hoe bereid je je kinderen voor op een mogelijke carrière in de sport? Het begint dus letterlijk al in de luiers, en je kunt er daarom niet vroeg genoeg bij zijn. Toen ik las over Mark Walker, over Dylan Oliver, wist ik meteen wat er over vijf dagen onder de kerstboom zal liggen. Mijn jongste zoon krijgt een skateboard. Hij is drie jaar oud, dus de tijd is rijp.

En mijn oudste zoon? Die heb ik opgegeven. Die is al zes, dus te oud, en die krijgt gewoon een boek.

Tim Overdiek

Sitetip

Mark Walker-website www.markwalker.reebok.com

Reageer: Standplaatswash@aol.com

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws