Sport radiocolumns

Column in audio
De droom van zwarte NFL-coaches
30 augustus 2003

Nog een paar dagen, en dan is het weer zover: NFL Kick Off. De aftrap van de American football-competitie. Dat gebeurt altijd met een spetterend feest in een of andere stad, en ditmaal is dat Washington DC, een meer dan historisch interessante plek.

In het hart van de Amerikaanse hoofdstad vinden concerten plaats met Britney Spears, Aretha Franklin en Aerosmith, voordat de New York Jets en de Washington Redskins officieel het seizoen openen. Op een steenworp afstand van de festiviteiten, op een week na precies veertig jaar geleden vond een andere aftrap plaats.

Het begin van de droom, de droom van Martin Luther King jr. De zwarte dominee sprak er in 1963 de wereldberoemd geworden 'I have a dream'-speech. Hij vroeg om gelijke behandeling van de zwarte medemens, hij droomde hardop over werkelijke vrijheid, en dat begon, zo zei-die, met het bestrijden van armoede en cre"eren van werk.

Wel, een droombaan in de National Football League is die van hoofdcoach. Maar veertig jaar na die fameuze toespraak van Martin Luther King blijkt dat zwarte Amerikanen slechts kunnen dromen van die begeerde positie. Als donderdag de NFL weer begint met 32 teams, zijn er slechts drie zwarte hoofdcoaches actief aan de zijlijn.

Drie van de 32.

Dat is stuitend weinig, vooral als je bedenkt dat zeven van de tien American football-spelers in de profleague zwart zijn. In het college-football is het nog veel erger. Daar zijn op het hoogste niveau 117 banen beschikbaar, maar zijn er slechts vier van Afrikaans-Amerikaanse afkomst.

Kortom, tijd voor een paar simpele, harde en pijnlijke vragen. Kunnen zwarte coaches er niks van? En, laten we er maar niet omheen draaien, is de NFL wellicht een racistische organisatie? Of ligt het iets genuanceerder?

Dat laatste natuurlijk, hoewel de nuance ver te zoeken is. In 1923, tachtig jaar geleden, leek de NFL tamelijk vooruitstrevend toen de zwarte Fritz Pollard een tijdje de baas was op het veld van de Akron Pros. Maar daarna zou het vijfenzestig jaar duren, tot 1989, voordat er weer een zwarte hoofdcoach aan de slag mocht.

Sindsdien waren er zeven, van wie er nu dus drie zijn overgebleven. En die kunnen het best, daar niet van. Kijk maar naar de statistieken. Die zijn echt niet slechter dan die van de blanke collega. Dus waar gaat het fout? Waarom krijgen zwarte coaches, ook al missen ze misschien de ervaring, minder snel een kans dan hun blanke collega's?

Twee factoren. Een gebrek aan durf en een gebrek aan inzicht van het overwegende blanke management. Men speelt liever op safe, en men voelt evenmin de druk van zwarte collega's in de bestuurskamer om ook eens verder te kijken dan de eigen witte neus. Dus in zekere zin staat de National Football League nog met beide benen in de segregratie van 1963, de racistische wereld van Martin Luther King.

Gelukkig is de NFL zich daarvan bewust, en probeert het er wat aan te doen. Een heus officieel minderheden-beleid. Om die reden stuurt de NFL bijvoorbeeld zes zwarte assistent-coaches naar de NFL in Europa, om ervaring op te doen die hen wellicht van pas komt als er vacatures komen in het echte circus, in Amerika.

De 32 teams hebben nu de opdracht gekregen om in ieder geval zwarte coaches uit te nodigen voor een sollicitatie-gesprek. Gebeurt dat niet, dan... Wel, dan krijg je een draai om de oren. En bij de Detroit Lions weten ze daar inmiddels alles van.

De club was deze zomer op zoek naar een nieuwe coach, en het was al snel duidelijk dat ze ene Steve Mariucci wilden hebben. Een blanke coach. Maar ja, de sollicitatieplicht, he. De clubleiding vroeg vijf zwarte kandidaten om te komen praten, maar die vijf hadden het allang door. Die hadden geen schijn van kans, en bedankten voor de eer.

Detroit ging inderdaad met Mariucci in zee, maar omdat ze dus geen etnische minderheden de kans hadden gegeven, greep de NFL in. De club kreeg een boete: 200duizend dollar. Wie niet luisteren wil, moet maar voelen, wat anno 2003 eigenlijk een bespottelijke confrontatie is tussen blank en zwart.

Een beschamende vertoning die je groen maakt van woede, rood van schaamte, grijs van misselijkheid, en die niks te maken heeft met het rood, wit, blauw van die Amerikaanse trots, waar je, Martin Luther King indachtig, alleen nog maar van kunt dromen.

Tim Overdiek

Sitetips:
NFL Kick Off 2003
Minderheden in de profsport
Alle zwarte coaches in de NFL

Reageer!

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws