|
Sport
radiocolumns
Column
in audio
Eindelijk, het National Pastime-diploma
19 april 2003
Het is
me gelukt. Eindelijk is het me gelukt. Na jaren van hard werken, geduldig
kijken, veel lezen en braaf meedoen, na jaren van wachten op het juiste
moment is het me gelukt. Ik ben geslaagd. Geslaagd voor het examen Sports
in the USA.
Vanaf nu tel ik echt mee in Amerika, want ik ben een van hen. Het lange
avontuur begon op een september-avond in 1990. Hoog op de tribunes van
Yankee Stadium in The Bronx zag ik mijn allereerste levensechte onvervalste,
wow, wat was ik onder de indruk Major League-honkbalwedstrijd.
Ik weet het nog precies. De New York Yankees tegen de Oakland Athletics.
The A's, zoals mijn Amerikaanse gastheer geduldig uitlegde. Hij leerde
me, heel simpel maar best moeilijk, de score bijhouden. Hij legde uit
wat een curve-ball is, een knuckle-ball, fast ball.
Hij vertelde waarom een pitcher soms maar drie ballen werpt voordat-ie
weer wordt vervangen, maar belangrijker: Hij leerde me hoe je van honkbal
moet genieten. Lekker achterover leunend. Biertje, hotdog, popcorn en,
dit is cruciaal, op de juiste momenten opletten. Voor de strike-out, voor
de home-run, of de double-play.
Dat was les 1.
Les 2 kwam van mijn schoonvader, vijf jaar later. Die leerde me in de
zomer van '95 honkbal kijken, thuis voor de buis. Opnieuw, lekker achterover
leunend. Bij voorkeur op zaterdagmiddag, als eigenlijk het gras gemaaid
moet worden. Zo rond een uur of een, play ball, en aan het begin van de
tweede inning lag hij dan kansloos te snurken.
Aanstekelijk, en talloze wedstrijden ben ik inmiddels zelf deels slapend
doorgekomen. Niks puntje op de stoel, zoals bij voetbal, maar heerlijk
wegdommelen, af en toe wakker schrikken en dan meteen weer de tussenstand
zien, linksboven in het scherm. Onderste helft van de derde inning, 2-0
voor de Mets, twee man uit, twee strike, drie wijd, niks aan de hand.
En dan, snurrrrrrrrk. Ook dat is honkbal in Amerika, the national pastime.
Beter opletten was het in les 3, de honkbal-trivia, met de rest van de
schoonfamilie. Vier zwagers, dus vaste prik dat met Thanksgiving, dat
met Kerst, of morgen, met Pasen, verhalen uit de ouwe doos worden verteld.
Hoe de New York Mets, ons cluppie, dank zij Bill Buckner en Mookie Wilson
in 1986 de World Series wonnen. Hoe de New York Mets sindsdien vooral
teleurstelden. Hoe dit seizoen de verwachtingen hoog zijn gespannen, maar
dat we weten dat er niks van terecht zal komen.
Omdat, zegt de een, Roberto Alomar nu al een miskoop blijkt te zijn. Omdat,
volgens een ander, Mike Piazza er niks van bakt. Omdat Tony Clark af en
toe een homerun slaat maar nooit op het beslissende moment. En omdat de
New York Mets nu eenmaal de New York Mets zijn.
Instemmend geknik. Zo'n honkballes kom je vooral instemmend knikkend door.
Vooral geen domme dingen zeggen. Want als buitenstaander val je genadeloos
door de mand.
En toen... begon les 4. Een praktijkles, gegeven door coach Ronnie. Vandaag,
twee weken geleden, op een veldje in de buurt. Vader en zoon wat onwennig,
want beiden voor het eerst.
Hij, met in zijn linkerhandje een veel te grote handschoen. In zijn rechterhand
een veel te grote houten honkbalknuppel, die ik vlak na zijn geboorte
alvast had gekocht in Louisville, Kentucky. In de befaamde fabriek van
de Louisville Slugger had ik speciaal in de knuppel zijn bijnaam laten
branden: Dutch.
Die kleine Dutch, vijf jaar oud, zit nu op t-ball. Zeg maar de mini-pups
bij het voetbal. En pa doet mee. Samen leren we honkbal spelen. Dat gaat
natuurlijk met vallen en opstaan. Maar dat doet er niet toe. Want les
4 maakt les 1, les 2 en les 3 overbodig.
Coach Ronnie heeft het zelf gezegd. Tim, zei-die, en ik voelde me opzwellen
van trots. Tim, vanaf nu ben je een echte honkbalvader. Een baseball-dad.
En de anderen knikten instemmend. Welcome to the show.
Tim Overdiek
Sitetips:
Alles over t-ball in Amerika
http://www.teeballusa.org
Het Slugger-museum in Louisville
http://www.sluggermuseum.org
Ergernis en hoop: The New York Mets
http://newyork.mets.mlb.com
Tim Overdiek
|