|
Sport
radiocolumns
Column
Tim Overdiek
De
brandende ambitie van Syd
5 april 2003
Amerika schakelt vandaag in op de Final Four, het finale-weekeinde
van het college-basketbal. Texas Longhorns zijn een van de vier, met Nederlander
Sydmill Harris als 'Frying Dutchman'.
Ben een beetje afgeleid geweest de afgelopen weken. Basra, Umm-Qasr, Najaf,
Nasariye, Al-Kut, Tikrit, en nu dan de straten van Bagdad. Weinig sport
gezien dus, of het moet het Olympisch hoofdkwartier zijn geweest van Uday
Hoessein, dat -lang leve de sport is oorlog- vakkundig door de Amerikanen
is opgeblazen.
In ieder geval heb ik niet goed opgelet wat er, al veel langer, allemaal
voor moois in Texas is opgebloeid. Texas is dat beruchte lapje grond in
het zuiden van de Verenigde Staten. President Bush komt er vandaan, de
doodstraf is er een vrolijk tijdverdrijf, en het officiele motto is dan
ook 'Don't mess with Texas'. Van Texas blijf je af.
De nationale sport in deze eigenzinnige staat is American football. Geen
basketbal dus, en dat maakt het succes van de Texas Longhorns zo verwonderlijk.
Vandaag staan de Longhorns in de halve finale van NCAA-toernooi, het kampioenschap
voor universiteiten.
Een big deal in Amerika. College-basketbal is het voorportaal van de NBA,
dus je ziet er de sterren van morgen. Toen ik, tot mijn eigen grote schande,
pas deze week in de gaten kreeg dat de Longhorns de Final Four hebben
bereikt, dacht ik - verrek, daar zit die Nederlander. Sydmill Harris,
zoon van.
Nou, inmiddels is Oscar Harris in Texas vooral de vader van. De zanger
wordt door zijn zoon in Amerika voortdurend aangeprezen als de Frank Sinatra
van Nederland, maar het is wel degelijk de zoon zelf, Syd, die furore
maakt op UT, de University of Texas, in Austin.
'k Ben eens even wat gaan graven in de archieven van de lokale kranten.
En wat komt daaruit naar boven? Met Sydmill kun je vooral lachen, gieren,
brullen. Volkomen gestoord, zo zeggen z'n ploeggenoten, en da's allemaal
positief bedoeld. De humor van die buitenlander is lekker verfrissend,
zeker in het strakke corset van het college-basketbal.
Wat van ver komt, is zowiezo exotisch en speciaal in de ogen van de doorsnee
Amerikaan. Uit interviews met Sydmill, genoemd naar zijn grootvaders Sydney
en Emill, spreekt vooral bewondering. Hij moet wel heel intelligent zijn,
die Sydmill. Hij spreekt vijf talen, Engels, Nederlands, Frans, Duits
en Surinaams. Hij houdt van klassieke muziek, noemt Beethoven en Mozart
zijn favoriete componisten.
Zingen, zoals zijn vader, kan-ie niet, geeft hij zelf toe, maar dat geeft
niet. Want op het basketbalveld springt hij keurig in de maat en haalt-ie
geregeld de hoge C. Vooral zijn afstandsschoten wekken ontzag. In Nederland,
bij de Astronauts en in Oranje, wisten we dat al langer, maar bij de Longhorns
in Texas is de driepunter van Harris nog steeds een daverende verrassing.
Een venijnig schot heeft-ie, en vandaar zijn bijnaam. Syd Vicious, ook
al heeft-ie niks te maken met de punk-rocker die in 1979 overleed aan
een overdosis heroine. Maar zijn schot is wel vicious, gemeen genoeg om
in het geniep bij te dragen aan extra punten op onverwachte momenten.
Sydmill Harris is geen starter, geen basis-speler. Hij komt pas later
in het veld, maar is dan steevast van grote waarde.
En dat brengt ons op de vraag of hij ook van waarde zou kunnen zijn in
de NBA, de profcompetitie. Nog niet, dat is duidelijk. Harris zal zich
nog meer moeten ontwikkelen. Hij speelt nu twee jaar in Amerika, maar
wat zijn coach Rick Barnes nog steeds een beetje in hem mist, is zoals-ie
zelf zegt 'the burning ambition'.
Een brandende ambitie om het echt te willen maken. Om koste wat kost een
basisplaats te veroveren, en daarmee die grote sprong naar de NBA te kunnen
maken. Vanavond, in de muziekstad New Orleans, krijgt Sydmill Harris een
prachtige kans om zich in de kijker te spelen. Vader Oscar op de tribune,
overstemd door een zoon die zowaar een toontje hoger zingt.
Tim Overdiek
Sitetips
Alles
over de Texas Longhorns
Alles
over het NCAA-toernooi
Alles
over vader en zanger Oscar Harris
|