Sport radiocolumns

Column in audio


De strijd van de Meest Walgelijke Speler

26 oktober 2002

Zijn talent is onomstreden. Zijn succes is ongeëvenaard. Maar dat betekent niet dat Barry Bonds geliefd is. Integendeel. Een lastig dilemma doemt op, want die gehate honkballer dreigt wereldkampioen te worden.

Vandaag bestaat er een grote kans dat een honkballer wordt heilig verklaard. Als de San Francisco Giants vanavond winnen, in en tegen Anaheim, en daarmee de wereldtitel veroveren, dan krijgt Barry Bonds eindelijk een goddelijke status. Want wie wint, heeft altijd gelijk. Toch?

Barry Bonds was tot nog toe al een van de beste honkballers aller tijden, vooral aan slag. In het bezit bijvoorbeeld van een felbegeerd home run-record, 73 in één seizoen. Meer dan zeshonderd home runs in zijn zeventien jaar in de Major Leagues. Veel individueel succes dus, maar op zijn 38e ontbrak nog steeds een aansprekende clubprestatie.

Honkbal is natuurlijk een teamsport. En deze World Series lijken daar eindelijk verandering in te gaan brengen. De Giants staan met 3-2 voor, Barry Bonds is de grote man, dus de afloop van het sprookje ligt voor de hand.

Wat dacht je hier van? Een beslissende homerun van Barry in de negende inning. Boem. Winnende bal het stadion uit, eerste wereldtitel binnen, en de vreugdetranen zullen over het gezicht van de gehate vedette stromen. Niet langer vervloekt, maar voor altijd bemind. Door het volk, door de pers, door zijn medespelers, eindelijk geliefd.

Barry Bonds heeft een beetje een reputatie. En het is geen beste. Hij geldt als arrogant, een prima-donna, een kankergezwel voor elke ploeg, een spirituele belediging van die hoog-morele national pastime, wat honkbal in Amerika heet te zijn.

Klinkt het misschien een tikkeltje overdreven? Wel, dit zijn exact de beschuldigingen die met grote regelmaat naar het immense hoofd worden geslingerd van Barry Bonds, de onovertroffen krachtpatser. Een onvervalste 'jerk', zeg maar een eikel, iemand die zo goed is, dat-ie het niet echt kan zijn.

Iemand die bij zijn 500e home-run in zijn carrière niet eens werd gefeliciteerd door zijn eigen ploeggenoten. Iemand die bij zijn 600e home-run, eerder dit seizoen, werd begroet met toenemende geruchten over onvermijdelijk steroïden-gebruik.

Iemand die gewoon geen goed kan doen. Iemand die vijf keer werd uitgeroepen tot MVP van de National League, meest waardevolle speler, maar die door het volk, media en collega's is gekroond tot MDP: Most Despised Player, meest walgelijke speler.

Wat is er fout gegaan in zijn 38 levensjaren? Zijn vader, Bobby Bonds, speelde professioneel honkbal. Zijn peetvader, Willie Mays, was een legendarische speler bij de Giants, toen die nog in New York zaten. En die genetische achtergrond zorgde er wellicht voor dat-ie bij zijn eerste stappen op het honkbalveld tegemoet werd getreden met de nodige argwaan.

Superster op voorhand, tegen wil en dank. Als Barry Bonds vijftig jaar geleden had geleefd, bijvoorbeeld, dan was er geen enkel probleem geweest. Dan hadden de media zijn vermeende arrogantie wel bedekt met de mantel der liefde. Zoals dat gebeurde met elke grote speler.

Yankee-slagman Babe Ruth bijvoorbeeld wordt herinnerd als de kindervriend, altijd bereid om fans te behagen. Maar in werkelijkheid was-ie een meedogenloze rokkenjager. Niemand op de perstribune die daar over schreef. En niemand op de supporterstribune die er over wist.

Mickey Mantle, de heroïsche nummer Seven, was een humeurige alcoholist. Stond dronken te kotsen onder de douche van de kleedkamer, terwijl buiten op het veld het volkslied werd gespeeld. Ach, buikgriepje, schreven de kranten dan.

Want de Babe, de Mick, waren gevierde kampioenen. Onaantastbaar. En nukken, egoïsme, arrogantie, waren onbeduidende voetnoten in hun roemrijke sportieve leven. Wie wint, heeft echt gelijk, want zo hypocriet zijn media, fans en collega's ook wel weer.

Geloof mij maar, als Barry Bonds vanavond de Commissioner's Trophy boven het hoofd heft, en als-ie dan zijn vreugdetranen de vrije loop laat, dan rekent hij in één klap af met zijn bedenkelijke reputatie.

Arrogant? Welnee, gedreven. Een primadonna? Welnee, charisma. Een egoïst binnen het team? Welnee, de eenzame topper die de ploeg beter maakt. En vraag Barry Bonds of-ie veranderd is door zijn succes? Welnee, zal-ie zeggen, Barry is gewoon Barry.

Tim Overdiek


Sitetips

Alles over Homerun nummer 600 van Barry Bonds

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws