Sport radiocolumns


De column in audio
Pijn is een gehate boezemvriend

23 november 2002

Hoezo, geveld door vijf zwaar gekneusde ribben? Hoezo, kun je dan vanavond niet spelen? Die Patrick Lodewijks, die keeper van Feyenoord, is een slappeling. Je hebt als doelman je ribben toch helemaal niet nodig. Handen en voeten, daarmee houd je de bal uit het doel.

Op de dag dat Lodewijks in botsing kwam met PSV'er Vennegoor of Hesselink, afgelopen zondag, brak ene Donovan McNabb zijn enkel. Het gebeurde aan het begin van de wedstrijd, maar McNabb speelde gewoon door. Ondanks die gebroken enkel. De quarterback van de Philadelphia Eagles gooide zelfs vier touchdowns.

Pijn? Nah, weigerde ik gewoon aan te denken, zei-die na afloop.

Tja, voetbal of American football. That's the difference. En dat verschil wordt altijd pijnlijk duidelijk, letterlijk, als op woensdag, drie dagen na de wedstrijd, het lijstje blessures wordt gepubliceerd. Nou ja, lijstje. Een ellenlange kolom vol namen, met bijbehorend kwetsuur en daarachter tussen haakjes de waarschijnlijkheid of onzekerheid over de rentree komende zondag.

Vier categorie"en: Out, doubtful, questionable en probable. Wie in het American football het stempel 'out' krijgt, is meestal opgegeven door de medische staf. Kleine kans dat je 's morgens "uberhaupt uit je bed komt. De drie andere diagnoses, onzeker, twijfelachtig en mogelijk, betekenen dat er een stevige spuit in het lijf moet worden gezet, wil de speler in kwestie zondag op het veld verschijnen.

Wat ons brengt op de definitie van pijn?

Pijn is: Het lichaam dat om help schreeuwt. Alsjeblieft, stop! Genoeg, hou op! Maar in het American football is pijn iets anders. Pijn is hier gezeur aan je kop. Pijn is dat vervelende stemmetje dat je probeert, maar dat je niet kunt negeren.

Je moet ermee leren leven, en in de NFL, de National Football League, is het ondenkbaar dat je een wedstrijd zonder pijn be"eindigt, of, begint. Want pijn heeft ook iets opbeurends. Neem Tim Green, een bekende oud-speler. Die noemt pijn een badge of honor, een ereteken dat je met een zekere trots met je meedraagt in de kleedkamer, op het veld, of in de ziekenboeg.

Wie niet lijdt, met een lange ij, telt niet mee. Zoiets. Neem Tom Nutten, een doorsnee offensive linesman. Hij wordt ervoor betaald, vorstelijk voor betaald, om tegenstanders plat te walsen. Dat gaat nog wel eens fout. Nutten voelt naar eigen zeggen pijn als-ie zit, slaapt, ademhaalt, en speelde onlangs drie maanden lang met stekende pijnscheuten in zijn armen, totdat de dokter eindelijk concludeerde dat zijn nekwervels waren beschadigd.

Hoe houdt hij zich staande? 't Antwoord is simpel. Ik kan pijn verdragen. Maar soms moet die pijn, althans het verdragen ervan, een handje worden geholpen. Receiver Johnny Morton slikt op zondag een cocktail medicijnen. Collega Robert Bailey slikt diezelfde dag twaalf pijnstillers, zes vlak voor de aftrap, zes tijdens de rust.

Mark Schlereth, ook een ex-speler, werd 29 keer geopereerd. Hij is allang gestopt als linesman, maar toch: Ik word tien keer per nacht wakker, zegt hij. Waarvan? Inderdaad. De, volgens mij legitieme, vraag of al die pijn het allemaal wel waard is, zal elke speler wegwuiven.

American football, zo zegt-ie dan, is de enige sport waarbij je daadwerkelijk iemand mag mishandelen, waarbij je totaal fysiek bezig bent. Dus pijn is vanzelfsprekend. Dat leer je niet alleen verdragen, maar ook verhullen. Als de coach je vraagt, een dag voor de wedstrijd, of het nog wel gaat.

Want niet zozeer de pijn is je grootste vijand, nee, dat is de reserve-speler die klaar staat om je te vervangen. Die wel bereid is om die spuit te laten zetten, die wel bereid is om pijnstillers te slikken. Ook al loop je daarmee het risico, zoals in het geval van quarterback Brett Favre, dat je eraan verslaafd kunt raken.

Maar voor je het weet, is je carriere voorbij. De gemiddelde loopbaan in de NFL duurt maar twee en een half seizoen. De sport is gewoon te zwaar, en sommigen komen niet eens aan daadwerkelijk spelen toe. Zoals Korey Stringer, zo'n typisch doorbijtertje.

Tijdens het trainingskamp vorig jaar zomer werd de tackle van Minnesota Vikings wat geplaagd door zijn ploeggenoten omdat-ie zichtbaar moeite had om het tempo bij te benen. De volgende dag ging-ie opnieuw onderuit. Ditmaal definitief. Stringer overleed als gevolg van oververhitting.

Op zijn begrafenis sprak zijn coach, met een zekere bewondering: Korey heeft zich dood gewerkt. Wat dacht je daarvan, Lodewijks?

Tim Overdiek

Site tips
Een dagelijks overzicht van NFL-blessures
Wat is veiliger: Soccer of Football?
De meest bizarre sportblessures

Hoofdpunten pagina
Overzicht buitenlands nieuws