|
Sport
radiocolumns Profhonkbal
is totaal verziekt door het grote geld. Dat versterkt het verlangen naar
de goeie ouwe tijd, die nog altijd springlevend is in de Minor Leagues.
Het was op het nippertje, maar op het allerlaatste moment dus geen
staking in het Amerikaans profhonkbal. Spelers, clubeigenaren en ook,
of beter, vooral de fans hadden gisteravond dezelfde reactie. En die
laat zich het best als volgt vangen:
Pffffuuuuhhhhh.
Opluchting. D'r wordt gewoon gespeeld, de World Series zijn niet in
gevaar en het ordinair gevecht om de miljoenen dollars over de ruggen
van de betalende bezoekers is op een keurige manier tot een vreedzaam
eind gekomen. En toch, eigenlijk vind ik het best jammer dat er geen
staking is gekomen.
Want nu lijkt het net of de spelers en de clubs hun langdurige oorlog
hebben beeindigd omwille van de fans. Alsof we die kijvende multimiljonairs,
die verwende vedetten, de clubs die elk jaar de prijzen verhogen, nou
eeuwig dankbaar moeten zijn. Zo is het natuurlijk niet. En een staking
had onweerlegbaar aangetoond dat het profhonkbal totaal verziekt is
door het grote geld.
Subdivisie Het is de periode van falen, van mislukken, van beseffen dat je als
speler ontzettend goed kunt honkballen, maar dat je net dat beetje extra
talent of geluk mist om het echt te maken. Een op de vijftien Minor
League-spelers breekt daadwerkelijk door. Maar het is niet zozeer de
sportieve strijd op leven en dood die de Minor Leagues zo aantrekkelijk
maken.
Het professionele honkbal hier is de werkelijke ziel van de nationale
pastime, het Americana van de sportbeleving. Kleine stadions in minder
grote steden, lage toegangsprijzen en een hoog amusementsgehalte. Want
in de Minor Leagues is profhonkbal nog fun, leuk, om van te genieten
en ook om zelf aan deel te nemen.
Dorpsfeest Want waar anders kun je bijvoorbeeld als padvinder 's nachts kamperen
op, jawel, het verreveld in het stadion? Waar ook vind je gratis snoepgoed
op de tribunes, als cadeautje voor de vele kinderen die er met hun moeders
komen? Waar ook vind je speciale dagen als Women's Night, vrouwen-avond?
Mannen die op die dag niet welkom zijn voor de wedstrijd, die vervolgens
steevast is uitverkocht.
Nostalgie Want waar anders kun je het bijvoorbeeld maken om op jacht te gaan
naar een record uit 1881? In dat jaar kwamen bij de wedstrijd tussen
Chicago en Troy slechts 12 mensen opdagen. Dat record gaan we verbreken,
dacht men in Columbus, Georgia. En dus bleven de toegangspoorten van
de Columbus Red Stixx op een avond hermetisch gesloten. Pas na de vijfde
inning, toen de wedstrijd officieel was, gingen de deuren open, en stroomde
het volk lachend binnen.
Officiele toegangsaantal die avond: Nul. Tim Overdiek
Sitetips:
|
|||
|
|
|||