 |
|
|
|
Ruim baan voor de
koning
 "Get
out of my way", schreeuwt Armstrong naar de fotografen
die hem de weg versperren. Hij zegt het gekscherend,
vroeg in de middag bij de start in Ville-d'Avray,
met een gulle lach op zijn gezicht. De eerste echt
ontspannen lach die ik de afgelopen weken van hem
heb gezien. Er kan hem eindelijk niets meer gebeuren.
Vandaag wordt er niet gekoerst, deze middag schuilt
er geen gevaar. Dus: ruim baan voor de koning. Het
is zijn feestje.
Eigenlijk zouden we helemaal niet naar de start
gaan. Direct naar de finish was de bedoeling. Maar
de wegen van de Parijse gendarmes zijn ondoorgrondelijk.
In dit geval ook in letterlijke zin. Het betreden
van het parcours bleek vandaag een onoplosbare puzzel.
Overal in Frankrijk mag je, als je op tijd bent
en de juiste stickers op de auto hebt, het parcours
op. De gendarmes verschuiven desgevraagd zonder
morren een dranghek. Overal lukt het, behalve in
Parijs.  "Non,
fermé", krijgen we op diverse plaatsen te horen.
Ja bedankt, dat konden we zelf ook wel zien. Maar
kan het hek wellicht ook open? Graag zouden we namelijk
de finish bereiken. Als het even kan vandaag nog.
Uiteindelijk schoppen we een pylon weg en betreden
toch het parcours. De agente die me het obstakel
ziet verwijderen, doet niets. Ze kijkt heel begrijpend
zelfs, alsof het de normaalste zaak van de wereld
is. Trap meer lekker om hoor, zo doen we dat hier
allemaal. Helaas komen we net op het verkeerde deel
van het parcours uit, waardoor we alleen nog een
rondje kunnen doorrijden richting start om daar
te wachten tot het hele circus is vertrokken. Dat
ik de winnaar van start zie gaan, is een onverwachte
bonus. Hij tekent in Ville-d'Avray voor vertrek
temidden van een rijtje grootheden. Gaul, Bahamontes,
Hinault, Zoetemelk, Jansen, Indurain, Roche: ze
zijn er allemaal om de nieuwe koning eer te bewijzen.
De laatste twintig kilometer door hartje Parijs
rijden, is een rare gewaarwording. De weg naar de
finish is afgezet voor alles, behalve voor Tourwagens.
Een heerlijk gevoel is het, ongestoord doorkarren
langs de Seine, rustig de Champs Elysées opdraaien
en langs een haag van mensen hup de parkeergarage
onder Place de la Concorde in.  Dat
hoef je de 364 andere dagen van het jaar niet te
proberen. Aan de finish heerst een heel apart sfeertje.
Er is vooral opluchting dat het spektakel er haast
opzit. Nog heel even, dan zijn we allemaal weer
voor 49 weken verlost van deze fantastische idioterie.
Maar je proeft ook een licht knagend, onbestemd
gevoel. Hoe massaal de Tour en hectisch ook is,
het blijft een klein wereldje. Als een grote gezellige
familie, waarvan je weet dat je ze pas volgend jaar
weer zult zien. De Ricard vloeit rijkelijk vandaag.
<<
Terug |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
