 |
|
|
|
'Als Jan maar niet
valt'
"Sjors, direct over naar Sjors!", roept chef d'équipe
Ferry de Groot vanuit de reportagewagen aan de finish
in Nantes. Sjors Fröhlich heeft geluk. Hij ziet
vanaf de motor, dichterbij dan wie ook, hoe de Tour
wordt beslist. Jan Ullrich neemt (te) veel risico
en betaalt daarvoor een hoge prijs. Hij gaat in
de allesbeslissende tijdrit, na ongeveer driekwart
van het spekgladde parcours glibberend te hebben
afgelegd, op een rotonde iets te hard. De Duitser
haalt de bocht niet. Alle spanning is op slag weg.
Winnaar van de Centenaire du Tour de France: Lance
Armstrong.
 Tot
die dramatische glijpartij wordt er ademloos gekeken
naar het secondenspel. Ullrich pakt aanvankelijk
een paar tellen, maar schuift al snel een beetje
naar voren op het zadel. De tijdrijder pur sang
rijdt voor zijn doen een beetje hoekig. Hij lijkt
licht te forceren. Armstrong draait zijn gebruikelijke
koffiemolentje, maar zelfs King Lance oogt niet
helemaal zichzelf. Hij lijkt iets meer te schakelen
dan anders. Toch een peu nerveu geworden wellicht?
De Texaan blijft echter keurig in het spoor bij
Ullrich. Als die al gaat winnen, zal zijn tijdwinst
te gering zijn om zondag met een wanhoopspoging
nog toe te kunnen slaan.
Na Ullrichs kwak op het asfalt volgt direct de ontlading.
"Armstrong zal nu wel zo sportief zijn om ook te
gaan liggen", merkt regisseur Bram Gaillard vanuit
Hilversum droog op. "Waarom nemen ze geen terreinbanden",
grapt technicus Gert Ooms terug. Het is een logische
reactie die volgt op het plotselinge besef dat het
spel gedaan is. Jacques Chapel beleeft hét moment
op zijn manier in de commentaarwagen aan de finish.
Naast hem zitten de Duitsers. Die roepen al de hele
dag: "Als Jan maar niet valt, als Jan maar niet
valt". Jan valt dus wel ("mensch, das gibt's doch
nicht"), en Chapel keert na afloop grinnikend terug
bij de reportagewagen: "Ze hebben het onheil zelf
afgeroepen".
Toch is het respect voor Der Jan bij iedereen groot.
Zijn terugkeer na de pillenkwestie heeft enorme
indruk gemaakt. Zijn gebaar in de slotklim naar
Luz Ardiden was er één van een groot sportman. En
zijn stuntje van vrijdag in de tussensprint, dat
was zo heerlijk Oer-Duits. Nooit opgeven, zelfs
al is het lijntje flinterdun. Waar het verschil
tussen Armstrong en de rest de afgelopen jaren té
groot was, was het onderscheid tijdens deze editie
minimaal.
Ullrich heeft, afgezien van het slippertje bij Nantes,
eigenlijk maar één fout gemaakt: vergeten Armstrong
te slopen in de bergrit na de eerste tijdrit. Armstrong
was rijp voor de sloop, maar kreeg daar de mogelijkheid
zijn wonden te likken en te herstellen. Een zwieper
van een plastic tasje en een bijna-crash met Joseba
Beloki buiten beschouwing gelaten, heeft Armstrong
daar, in Ax-3 Domaines, de Tour gewonnen. Omdat
die Pyreneeënetappe de enige rit was, waar hij hem
voor hetzelfde geld had kunnen verliezen.
Een wijze les voor volgend jaar, wanneer Armstrong
ongetwijfeld zal proberen de Tour voor de zesde
keer achtereen op zijn naam te schrijven. Want Duitsers
geven misschien nooit op, maar Amerikanen hebben
weer een andere makke: die willen graag de beste
zijn. De allerbeste. En vijf Touroverwinningen is
daarvoor nog net eentje te weinig.
<<
Terug |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
