 |
|
|
|
Maar stel nou dat
Ullrich..?
 Het
contrast is enorm, 's ochtends in Bordeaux bij de
bus van de Lotto/Domo-ploeg. Leon van Bon en Koos
Moerenhout staan er een beetje te ginnegappen. Over
van alles en nog wat gaat het: over de inhoud van
de minibar in het hotel en over hoeveel criteriums
ze de komende twee weken gaan rijden. Dan stapt
Robbie McEwen uit de bus. Zijn gezicht staat zo
strak als een snaar, één en al concentratie. McEwen
moet nog stevig aan de bak. Er is nog een groene
trui te verdienen.
"Ik ga gewoon mijn uiterste best doen. We zullen
wel zien", is het enige dat de Australische sprinter
in helder Vlaams kwijt wil over zijn winstkansen.
En weg is hij alweer: voor geleuter heeft het sprintkanon
vandaag geen tijd. Naast de tweestrijd om het geel
maakt de dans om de groene trui de ronde tot op
het allerlaatst om van te smullen. McEwen lijkt
de bergen iets beter te hebben verteerd dan Baden
Cooke en is favoriet voor de afsluitende rit naar
de Champs Elysées. En dan hebben we Erik Zabel nog.
Vlak een Duitser nooit uit voor het eindsignaal
heeft geklonken.
 Die
sportwijsheid wordt in Montendre nog eens extra
onderstreept door Jan Ullrich. Dwars tegen alle
conventies in mengt de Duitse runner-up zich in
de strijd om de bonificatieseconden. De uitslag
van de tussensprint (McEwen voor Ullrich en Armstrong)
zorgt voor hilariteit. 'Der Jan' springt mee en
houdt Armstrong net achter zich! Dat is lachen als
het niet zo'n bloedserieuze aangelegenheid zou zijn.
De Duitser komt twee hele tellen dichterbij. Nog
maar 65 seconden scheiden hem van het geel. Stel
dat hij morgen de tijdrit met zo'n veertig á vijftig
seconden wint: dan kan het nog wel eens heel leuk
worden in Parijs. Daar gaat de champagne, schrijf
dat rijdend defilé maar op je buik. In plaats van
grappen en grollen, wordt het een bikkelhard gevecht
tot aan de streep.
Afgezien van Ullrichs verrassingsactie is de etappe
naar Sainte-Maixent-l'Ecole bloedsaai. Een grote
kopgroep zonder Nederlanders die het peloton op
bijna een half uur rijdt: niet het scenario waar
je eens rustig een uurtje of twee, drie voor gaat
zitten. Een 'zaadetappe' is het, zoals dat heet
in de fijnbesnaarde wielerwereld. We geloven het
wel even en gaan een hamburgertje halen. Lekker
vies doen tussen de pavé de boeuf's en magret de
canard's door. Achthonderd meter naar McDonald's,
staat op een groot reclamebord langs de weg. Nog
geen tien minuten lopen, dat is te doen. Tel er
een kwartiertje bij op om het naar binnen te schuiven
en nog eens tien minuten teruglopen: dan zijn we
ruim op tijd voor de finish.
 Achthonderd
meter blijkt 2.900 meter. Dat doen die Fransen altijd,
vinden ze leuk. De finish zien we alleen in de herhaling
op de monitor. Pech gehad, het gaat vandaag toch
vooral om de pelotonssprint. Daarvoor is er nog
ruim de tijd. McEwen houdt woord en doet opnieuw
zijn uiterste best. Hij wint afgetekend, voor Zabel
en Cooke en krijgt zijn zin. De Lotto/Domo-renner
krijgt het groen omgehangen. Het staat hem goed
en het moet raar lopen wil hij het tricot nog verspelen.
Morgen is het D-Day. In de 49 kilometer tussen Pornic
en Nice zal 'Der Jan' er alles aan doen om Armstrong
van een vijfde Tourzege af te houden. Het zal hem
niet gaan lukken, roepen de experts in koor. Ik
ga te rade bij het orakel Erik Breukink. Die gaf
me bij de eerste tijdrit ook een uitstekende prognose
en bouwt de laatste weken faam op als voorspeller.
Zo had hij Piil voor Marseille getipt als ritwinnaar.
Knaven had hij ook al goed, maar die hadden er wel
meer. Maar Piil in Marseille voorzien? Dat is pas
echt kassa bij de bookmakers. Breukink is heel stellig.
"Armstrong is weer helemaal terug in vorm. Die gaat
dit niet meer weggeven." Zo, dan weten we dat ook
maar vast. Maar stel nou..?
<<
Terug |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
