Info Autoroute (107.7 FM): bonne route

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Gisteren zat het even tegen. Oorzaken: de bloedhitte, de enorme drukte, verkeerde keuzes en (vooral) geklungel. De gevolgen: een kortstondig slecht humeur, ongezond eten en de hoon van collega's voor wie alles wel verliep als gepland. Dat laatste helpt. De Tour valt immers niet volledig te regisseren. Daarvoor is het megaspektakel te complex. Onherroepelijk gaat er wel eens wat fout. En Fransen hebben zo'n heerlijke laconieke manier van fouten maken.

Aanvankelijk verloopt 'operatie-Marseille' vlekkeloos. Het is onvoorstelbaar dat een stad van die omvang een hele dag kan worden lamgelegd. Twintig kilometer lang slingert het parcours zich door de oudste stad van het land. Langs de oude haven, over de boulevard en dwars door het centrum. De aankomst, een twee kilometer lange, brede en licht dalende weg, is om van te watertanden. Wat een aankomst, het Mekka voor de massasprint.

Het openbare leven bevriezen, dat hoef je in Amsterdam niet te proberen. Dan breekt geheid de pleuris uit. Vooroordelen die we hadden tegen Marseille als finishplaats (druk, vies, crimineel, gevaarlijk), maken plaats voor bewondering. Dat hebben ze toch mooi voor elkaar, die Fransen. Dat het geen massaprint wordt, sois. Bram de Groot in de kopgroep is minstens zo mooi. Jammer dat de Raborenner het niet kan afmaken. Hij lijkt veel sterker dan hij zelf beseft, maar vindt niet de juiste tactiek en schakelt zichzelf uit.

Marseille uit, blijkt even later een stuk lastiger dan erin. Met heel de karavaan tegelijkertijd dezelfde kant op, dat geeft in een stad nu eenmaal problemen. Zeker in de avondspits. Met een rustdag op een château bij Beziers in het vooruitzicht, accepteren we het oponthoud gelaten. De péage is nabij. Zometeen het gas erop, dan zijn we om negen uur 'thuis'. Kasteelheer, haal de kurk maar vast van de fles. Plop, we komen eraan.

Op de Franse racebaan zit de routine er al helemaal in. Sebas stuurt en kan bijna zonder te stoppen het ticket bij de betaalhokjes trekken. Betalen gaat met de creditcard. Dat gaat snel en de rijen zijn er het kortst. Ik beheer de kaartjes en doe de bonnetjes in een envelop. Een bescheiden taak, maar onmisbaar voor een soepele doortocht. Het scheelt seconden. Touristen laten we ver achter ons. Wij zijn Tourvolgers, wij kennen het klappen van de zweep.

De lichte mate van euforie wordt na luttele kilometers wreed verstoord. Bouchon van 13 km op de A54 richting Arles, meldt het infobord boven de weg. Snel de verkeersinformatie aangezet, want even verderop bij Sedan-en-Provence moeten we kiezen waarheen. "Een ongeluk en bermbranden op de A54 ter hoogte van afrit 11", meldt 107.7 FM. De presentator verkondigt het op een toon alsof je blij en gelukkig moet zijn dat je het mag meemaken. "Minstens drie uur oponthoud en de situatie is voor middernacht niet opgelost", voegt de idioot er monter aan toe.

Drie uur maar liefst, wat een grap mensen. Regelmatig wordt de mededeling, een stuk ingetogener, door een vrouwelijke collega in cryptisch Frans/Engels herhaald. De keuze is niet zo moeilijk, over Avignon dan maar. Het is een takkeneind om, maar anders wordt het nachtwerk. We zijn overigens niet de enigen die hebben opgelet. We passeren de bussen van Gerolsteiner en Euskatel en de halve publiciteitskaravaan.

Vlak voor Avignon meldt de halve gare van 107.7 zich weer met een blijde mededeling over branden en ongelukken op de N113, de route nationale die evenwijdig aan de A54 loopt. "Wát, de N113????", schreeuwen we naar elkaar. Is hij nu volslagen imbeciel geworden of horen we het niet goed?. De bevestiging volgt in het 'Engels': "We have been talking about the A54 for several hours now, but actually it's the N113. On the A54 there's only a small traffic-jam of 1 kilometer. Bonne route." We kijken elkaar nog vol ongeloof eens aan. Het halve Tourcircus is de verkeerde kant opgestuurd. We voelen mee met de uitgepierde renners die nog niets eens hebben kunnen douchen. Fenomenaal, wat een gekruk.

Bij Avignon kiest iedereen voor de zuidelijke ringweg. Het alternatief, de péage tot Orange vervolgen, is een flink stuk om. Het blijkt opnieuw de verkeerde keuze. Muurvast staat het. Een uur later zijn we twintig kilometer verder. Het eten bij de kasteelheer bellen we af. Dan maar snacken. De 'Golden Arches' bij Nîmes wordt het. Daar hebben ze een heel aparte kijk op het begrip 'fastfood'. Bankbiljetten worden eerst op alle echtheidskenmerken gecontroleerd en er wordt aan de balie nog meer geouwehoerd dan in de kroeg.

Twee klanten staan er voor me en toch duurt het meer dan een kwartier voor de bestelling is opgenomen. Lauw is het, als we het op het terras naar binnen proppen. Ruim een uur later bereiken we het château. "Was het lekker, stelletje debutanten?", voegt de rest van de equipe ons smalend toe. Sappige entrecôtes bungelen aan weerszijden over de borden. Zij wel.

<< Terug