 |
|
| |
Slechte dag voor
de Télécabine
Halverwege het gondeltochtje staat in de diepte
een man naast een dozijn potten groene verf. Een
meesterschilder is het niet, hij is zelf ook van
top tot teen besmeurd met de onbestemde groene primerkleur.
Maar het hoeft ook niet zo netjes. Als de roestige
uitslag op de masten van de Télécabine du Pleney
maar wordt gemaskeerd. Mottige palen schrikken af.
En van de toeristen moet het ski-oord Morzine het
hebben. In de zomer staan de meeste liften in de
'Porte du Soleil' stil. De Télécabine draait zaterdag
nog wel, maar erg best lopen de zaken niet. Er moet
dik geld bij vandaag.
 De
gondel spuwt precies 501 meter boven het vertrekpunt
in Morzine zijn spaarzame klanten uit. Een tiental
zonaanbidders heeft, á raison van zes euro vijftig,
de weg naar boven gevonden. Verder spat er af en
toe grind op als een mountainbiker stuiterend langs
raast. Veel animo voor de betonnen rodelbak, waarin
je op wieltjes naar beneden kunt suizen, is er evenmin.
Op de geërodeerde berg overheerst het getsjirp van
sprinkhanen. Het geluid van de speaker van de Société,
die de hele etappe luidkeels aan elkaar praat, is
hier niet meer dan een licht gemurmel.
Kijkend in de richting van de Mont Blanc is te zien
dat de felle zon het gevecht met de sneeuw hier
nooit helemaal zal winnen. Zelfs medio juli lichten
de noordflanken van de Hautes Alpes wit op. De koele,
verkwikkende sneeuw is aanlokkelijk. In Lyon was
het uren voor het vertrek al dik dertig graden en
zelfs op anderhalve kilometer hoogte is het nog
stomend heet. In Morzine, een halve kilometer lager,
plakt het wegdek aan je schoenen.
 Geen
wonder dat de stemming bij de bussen van de renners
's ochtends gespannen is. Alleen voor de erkende
klimmers belooft het een mooie dag te worden. Neem
Santiago Botero bijvoorbeeld. Hij zit als één van
de eersten met een gretige blik op de fiets. Na
een week jakkeren over vlakke wegen is hij aan de
beurt. Het pakt anders uit: de Colombiaanse Telekom-kopman
heeft zijn dag niet en finisht in de achterhoede.
Voor de niet-klimmers is het vooral een kwestie
van de dag doorkomen. "Ik hoop maar dat ze het in
het begin een beetje rustig aan doen", verwoordt
Leon van Bon vooraf de mening van de meerderheid
in het peloton. Zijn wens wordt niet gehoord, er
wordt volle bak gereden. Voor de snelle en zware
jongens is het vandaag hel op aarde.
 Alessandro
Petacchi, de sprinter onder de sprinters, houdt
het als eerste voor gezien. Adel verplicht, maar
met vier zeges in de knip zit zijn werk erop. In
de Alpen heeft hij niets te zoeken. Hij wacht tot
er een camera in de buurt is en wenkt dan zijn ploegleider.
Wat 'Mooie Mario' kan, kan ik ook, zal hij gedacht
hebben. Arriverderci, Alessandro. Tot ziens in de
Vuelta.
Richard Virenque etaleert in de eerste bergetappe
ten overvloede zijn klimmerskwaliteiten. Voor het
podium rijden is voor hem geen optie meer, maar
voor één of twee etappes kan de Quick Step/Davitamon-renner
zich nog als geen ander zetten. King Lance wordt
er niet warm of koud van. Als de echt gevaarlijke
mannen voor het klassement zich maar een beetje
koest houden. Virenque staat over twee weken toch
op een half uur of meer. Gun hem zijn verzetje.
Morzine ontploft bijna als de vinger van het Franse
troetelkind in triomf omhoog gaat.
Vijfhonderd meter hoger is vandaag weer een mast
bijna helemaal groen. Voor de kerst moet het werk
af zijn. Tegen die tijd is Morzine weer spierwit
en draait de Télécabine du Pleney overuren.
<< Terug | |
|
|
| | | |
| |
