Hij oogt fris, het lijf is gebruind. Oscar Freire (27) beseft dat de hele wereld hem vanaf zaterdag in de gaten houdt wanneer het peloton rijen dik op de finish afstormt. Dan dient hij - de enige sprinter van de Rabo's - er te staan. "Ik weet hoe belangrijk etappezeges voor onze ploeg zijn", vertelt de voormalige wereldkampioen. "Maar natuurlijk ook voor mijzelf. De Tour is de belangrijkste etalage waarin je kunt staan."

De Spanjaard begint in Parijs aan zijn tweede Tour. Vorig jaar, in de kleuren van Mapei, debuteerde hij met een etappezege. Het was (mede) voor teammanager Jan Raas aanleiding hem voor veel geld binnen te loodsen. "Ik voel me goed", vertelt Freire. "Ik ben blij dat ik weer naar de Tour ga. Ik wil de ronde dit jaar ook uitrijden. Vorig jaar lukte dat niet vanwege een valpartij." Freire denkt zelfs voorzichtig aan de groene trui. "Maar dat hangt van de eerste week af. Als ik die goed doorsta en veel punten scoor, dan hoop ik serieus mee te kunnen doen."

Freire weet wat er in La Grande Boucle van hem wordt verlangd. Zelf heeft hij er het volste vertrouwen in dat hij de Rabobankploeg aan het gewenste succes kan helpen. "De voorbereiding is goed geweest", legt Freire uit. "Ik heb in de Ronde van Catalonië laten zien dat ik een sprint kan winnen." Maar de concurrentie op de Franse wegen is moordend, zo weet hij uit ervaring. "Toch verschillen sprints in de Tour niet zoveel van andere", gelooft Freire. "Elke sprint is anders. Het moeilijkste is niet hoe je je rivalen aanpakt, maar hoe je het zelf doet. Je kunt de concurrenten niet vooraf bestuderen."

De sprintelite is in de Tour verlost van de meester zelf, Mario Cipollini, wiens ploeg Domina Vacanze geen uitnodiging kreeg van Tourdirecteur Jean-Marie Leblanc. Maar Freire dient eventueel wel af te rekenen met andere raspaardjes als Robbie McEwen, Erik Zabel en Alessandro Petacchi. "We zullen wel zien of ik ze kan verslaan", klinkt het nuchter.

Robert Hunter wordt door de Rabo-teamleiding afgevaardigd als het hulpje van Freire in de massasprints. De Spanjaard is maar wat blij met de aanwezigheid van de Zuid-Afrikaan. "Hij kan me in de finale als geen ander helpen", beweert Freire. "Nee, hij is niet speciaal op mijn verzoek geselecteerd. Ik heb daar ook niet om gevraagd. Dat heeft de ploegleiding gewoon zelf beslist."

Levi Leipheimer (29) kan in zijn poging een goed klassement te rijden op meer luitenants rekenen. Michael Boogerd en Remmert Wielinga dienen de kleine Amerikaan in het hooggebergte bij te staan. Leipheimer heeft zich ten doel gesteld zijn prestatie van de vorige editie - de Amerikaan eindigde als achtste in het algemeen klassement - te overtreffen. "Als dat lukt is mijn Tour geslaagd", verzekert hij.

Hij heeft zich, zo zegt hij, die druk zelf opgelegd. Het strookt met het karakter van de Amerikaan, altijd competitief en op zoek naar nieuwe grenzen. "Ik weet wat ik kan en wil dat beter doen. Want het kan altijd beter. Ik heb mijn grenzen nog niet bereikt, leer elke dag bij."

Leipheimer, afkomstig uit de staat Montana, is van nature bescheiden en een man van weinig woorden. "Dat is mijn karakter", repliceert hij op zachte toon. "Vraag maar aan mijn vrouw." Maar op de fiets kan hij daarentegen duizend doden sterven. "Als je de Tour wilt rijden, dan moet je wel een beetje masochist zijn", bekent hij. "Je moet pijn kunnen lijden, vooral fysiek. Je verlegt constant je grenzen. Dat is de uitdaging. Ik heb nog nooit gedacht: dit is mijn maximum. Altijd ben je op zoek naar hoe het nog beter kan. Natuurlijk kent het menselijk lichaam een limiet. Je hebt goede en slechte dagen. De kunst in de Tour is om die slechte dagen te elimineren. Lukt dat, dan ben je weer een stap verder."

"Op mijn dertiende zag ik voor het eerst beelden van de Tour de France", vervolgt Leipheimer. "Op CBS. Daarna ben ik zelf ook gaan fietsen, want ik wist meteen dat ik dat ook wilde." Hij droomt stilletjes van een mooie etappezege. Als hij moet kiezen tussen een plaats in de topvijf van het eindklassement of een dagsucces op L'Alpe d'Huez? "Hmm, moeilijk." Na lang peinzen: "Ik denk toch Alpe d'Huez, hoewel ik gezien mijn kwaliteiten waarschijnlijk meer kans maak op een plaats in de topvijf. Er zijn in mijn ploeg trouwens meer mensen die op Alpe d'Huez willen winnen... Luz Ardiden zou ook mooi zijn om te winnen."

Leipheimer vindt het de normaalste zaak van de wereld dat de Tourploeg niet volledig rond hem is geformeerd. "We hebben zoveel mogelijkheden op succes", meent de Amerikaan. "Michael kan winnen, Oscar... Dan moet je geen team bouwen rond iemand die misschien vijfde wordt."

De werkwijze van US Postal - de ploeg rijdt volledig in dienst van Armstrong - vindt Leipheimer daarentegen zeer gerechtvaardigd. "Omdat er geen ander is zoals Lance. Voor elke andere ploeg zou het verspilde moeite zijn. Het is heel lastig om Armstrong uit te dagen", stelt Leipheimer. "De concurrentie kan hem misschien wat pijn doen. Maar ik weet niet of ik, of zoveel andere rijders uit mijn categorie, dat daadwerkelijk kunnen."

<< Terug