De Jubileum-Tour is al een week onderweg, maar wil voor de Rabobankploeg maar geen feest worden. Sterker, het is louter kommer en kwel wat de klok slaat bij de ambitieuze Nederlandse formatie. De massale valpartij in de slotkilometer op dag twee werd wonder boven wonder slechts twee renners fataal, maar wel net twee Rabo's, onder wie ook nog eens kopman Levi Leipheimer.

Vervolgens liep Michael Boogerd bij een smak tijdens de ravitaillering een beschadigde knie op, ging ook Bram de Groot onderuit met fysieke malheur tot gevolg en kreeg Remmert Wielinga te kampen met een verkoudheid en een ontstoken grote teen.

Een dagsuccesje zou de pijn letterlijk en figuurlijk aanzienlijk verlichten, maar daar komen de mannen van ploegleider Theo de Rooij niet eens bij in de buurt. In de vlakke aanloop naar de Alpen was de hoop gevestigd op nieuweling Oscar Freire, de tweevoudig wereldkampioen die vorig jaar zijn Tourdebuut glans gaf door al in de tweede etappe toe te slaan.

Dat het in het voorjaar niet erg wilde vlotten met de Spanjaard die tijdens de klassiekers niet de vuist kon maken die van hem verwacht werd, was jammer maar verontrustte niemand, noch de leiding noch 'Oscarito' zelf. De juiste vorm ontbrak, luidde de verklaring waar iedereen vrede mee leek te hebben.

De Tour de France lag immers nog in het verschiet. Daar zou het moeten gebeuren in de massaprints die zich ongetwijfeld zouden gaan aandienen. Dat laatste was een juiste inschatting. Tot dusver is elke rit-in-lijn uitgemond in een strijd der spurters. Een hoofdrol voor Freire bleef echter uit. Verder dan een derde plaats in etappe drie zat er niet in.

De reeks (zevende, elfde, derde en twaalfde) kreeg op vrijdag, de dag voor de eerste bergetappe, een teleurstellend vervolg: zeventiende, ver achter de opnieuw ongenaakbare Alessandro Petacchi. Een zware tegenvaller na de inspanningen van zijn ploeggenoten Grischa Niermann, die een flinke duit in het zakje had gedaan bij het achterhalen van het ontsnapte duo Stuart O'Grady en Anthony Geslin, en Marc Wauters, die de sprinter in een vorstelijke uitgangspositie had weten te manoeuvreren.

Het geweld van Petacchi was hem echter meer dan te machtig. De weinig strijdbaar ogende Freire hield de sprint dan ook al snel voor gezien. Het werd hem nauwelijks kwalijk genomen. "Ach, die Petacchi was weer zo sterk vandaag", sprak De Rooij vergoeilijkend. "Hij gaat aan wanneer hij wil en wint dan gewoon. Maar we zien wel wie de bergen overkomt. Tot op de Champs-Élysées blijven we hopen."

<< Terug