De Tour de France bestaat honderd jaar. En wie kun je beter terug laten kijken dan Martin Ros, wielergek en schrijver van acht boeken over de grootste wielerwedstrijd ter wereld? Hij laat op geheel persoonlijke wijze zijn licht schijnen over het roemruchte verleden, maar ook over het heden van de Tour. Een vertelling over 'La Grande Boucle' in vijf delen. Etappe vier.

Met grote sprongen springt Ros door een eeuw Ronde van Frankrijk heen. Af en toe komt de Tour van nu weer ter sprake. Ros wil graag het raadsel dat hij achter de persoon Armstrong ziet ontrafelen, maar de sleutel heeft hij nog niet gevonden. Plotseling begint hij op geheimzinnige te spreken. Alsof hij een complot uit de doeken doet en trekt alle aandacht weer soepel naar zich toe.

"Mijn tweede raadsel is dus Armstrong. Het gaat er dit jaar om om de droom van Armstrong te verpulveren. Het zou tragisch zijn als Armstrong dit jaar voor de voor de vijfde en volgend jaar voor de zesde keer wint. Dan is het gebeurd, dan is het gebeurd. Misschien moeten we Tour daarna opheffen. Wij maken toch niet meer mee dat iemand zeven keer gaat winnen. Ik word strontmisselijk van die man. Maar ik waardeer hem tegelijkertijd zeer, hij is een grandioos coureur."

"Armstrong gaat met zijn stijl terug naar de stijl van de renners in de jaren vijftig. Dat is geweldig van hem. Zo zie je, er zijn allerlei tegenspraken. Daar betrap ik mezelf ook wel eens op. Dan zeg ik het één en dan denk ik: ik had het anders moeten zeggen. Natuurlijk bewonder ik hem."

"Wie het dan moet worden? Pantani in ieder geval niet, dat is inmiddels wel doorgedrongen." Dus? "Vinokoerov is een fantastische renner. In de Ronde van Zwitserland zag men ook Jan Ullrich al naar voren komen. Ik hoop het vurig dat die het nog keer op kan brengen. Misschien een Spanjaard? De enige tegenstand komt natuurlijk uit Spanje met van die verrassende klimmers, zoals Iban Mayo."

Het scenario heeft hij al geschreven, nu de uitvoering nog. "Het zou vroeg moeten gebeuren in de kleine bergen. Dat iemand wegspringt en twaalf minuten pakt. Dat moet Armstrong maar eens goed zien te maken. Die kerels die op het vlakke twintig minuten pakken, dat zegt niks. Dat rijdt hij zo los, maar die klimmers daar moet het van komen. En Mayo heeft zich geweldig gedragen. Potverdomme, hij is echt één van de grote ontdekkingen van dit jaar. Geweldig, ja dat vond ik een verrassing."

Gearchiveerd
Ros is een vat vol tegenstrijdigheden. Hij vertelt meeslepend en fijnzinnig over zijn grote liefde. Tegelijkertijd neemt hij geen blad voor de mond en is hij zich er van bewust dat hij zichzelf in zijn stelligheid regelmatig tegenspreekt. Zo ook in zijn liefde voor de Tour. Het liefst zou hij de klok in 'La Grande Boucle' achteruit zetten, maar niet alles is slechter.

"Ik denk dat de Tour veel te gearchiveerd is. Vanaf zaterdag zit ik de hele dag aan de televisie ik ben er niet vandaan te slaan. Maar als verslingerde aan de Tour vind ik de Tour veel te gearchiveerd. De wegen zijn te mooi. De verzorging van de renners is met die ploegleiders en reservefietsen enzovoort zodanig dat ze niks geen hinder meer hebben van ongelukken en van botsingen en achterstanden. Een lekke band speelt nauwelijks meer een rol, ze krijgen meteen een andere fiets."

"Er komen nog wel eens grote nummers voor als het heet weer is, maar over het algemeen ontbreken de grote ontsnappingen. Die ontbreken gewoon. Daar zijn toch mensen winnaar van de Tour mee geworden. Dat ontbreekt en verder vind ik het in de bergen zelf veel te gearchiveerd. Het zijn keurige wegen. Het peloton naast elkaar. Denk aan de etappe waar Greg Lemond en Bernard Hinault samen voor de aardigheid arm in arm de grote cols over reden. Dat kan toch niet? Je hebt geen reservewiel nodig."

"Wat moeten ze er aan doen? Aan de filmflitsen van 1948 kon je zien dat de renners een enorme weerstand moesten overwinnen. Dat was ook een heel slecht jaar met regen en sneeuw in de Alpen, kan ik me herinneren. Het was werkelijk demonisch weer en dat geeft een speciaal karakter aan de koers. Als het steeds mooi weer is, glad weer zoals het in juli vaak is, dan gaat dat niet. Ze boeken één minuut winst of zo."

"Dat vind ik dus verschrikkelijk jammer. Wat we daaraan moeten doen weet ik ook niet. Maar in die Alpen kunnen ze toch nog wel wat woest landschap ontdekken? Het is verschrikkelijk. Veel te glad. Dat kan gewoon niet. Dat heeft het tijdperk ingeluid dat al een klein beetje begonnen is met Merckx, maar wat is versterkt met name door Hinault en Indurain: van die automatische winnaars, die vijf keer achter elkaar de Tour wonnen."

"Ze zijn er ten opzichte van 1903 wel op vooruit gegaan. Je had toen van die etappes van meer dan 400 kilometer. En ze zakten onderweg door hun frame en dat moest je ook nog kunnen herstellen. Machinaal bij een smid. Het was veel erger. Ik heb net zitten zeggen dat ik het enorm gearchiveerd vind, maar vergeleken met vroeger is het enorm verbeterd. En dat vind ik een verbetering ten goede. Die achterlijke dingen, dat kan gewoon niet meer. Ik vind alleen dat het aantal coureurs dat deelneemt groot is, iets van tweehonderd, het risico van het vallen is groot. Het is een riskante sport. Er kan je van alles overkomen."

Martin Ros & Wout Koster, De Klimmers - een uitgave van Uitgeverij Thomas Rap, 327 pagina's


 Etappe één: 'Armstrong danst als 'n teddybeer naar boven' (11-06-03)

 Etappe twee: 'Coppi maakte het wielrennen tot een cultus' (15-06-03)

 Etappe drie: 'Schande dat Pantani niet is toegelaten' (18-06-03)

<< Terug