|
De Tour de France bestaat honderd jaar. En
wie kun je beter terug laten kijken dan Martin
Ros, wielergek en schrijver van acht boeken
over de grootste wielerwedstrijd ter wereld?
Hij laat op geheel persoonlijke wijze zijn licht
schijnen over het roemruchte verleden, maar
ook het heden van de Ronde van Frankrijk. Een
vertelling over 'La Grande Boucle' in vijf delen.
Etappe één.
"Pantani niet naar de Tour? Meent u dat
nou? Hij zou toch met een nieuwe ploeg gaan...?
Nee? Beslist Jean-Marie Leblanc daarover? Hij
is de enige klimmer met grote allure van dit
moment. Het is een schande..."
 Ros
is oprecht van zijn stuk gebracht. "Daar
eindig ik mee in mijn laatste boek 'De Klimmers':
'Pantani is de enige klimmer die de Tour nog
kan winnen.'" Even valt hij stil na deze
mededeling, maar lang duurt dat niet. Ros is
als een automaat. Stop er een kwartje in en
hij begint mooie verhalen te vertellen over
het roemruchte verleden van 'La Grande Boucle'.
Hij heeft een voorliefde voor de klimmers. In
het onlangs verschenen boek 'De klimmers' leggen
Ros en Wout Koster de berggeiten onder het het
vergrootglas. Ros ziet één duidelijke
ontwikkeling.
"De Tour kenmerkt zich door de opgaande
lijn van de grote versnelling. In het begin
reden ze allemaal op een klein verzet. Jean
Robic reed heel klein en Hugo Koblet reed ook
nog heel klein. Louison Bobet reed al een stuk
zwaarder dan Robic. Dat kun je zien, omdat die
elkaar vaak gelijktijdig bestreden. Charly Gaul
had een heel klein verzet, Bahamontes ietsje
groter, Merkcx zat er zo'n beetje tussenin.
Luis Ocaña had ook weer een echt bergverzet,
dus een kleine versnelling."
"Dan gaat het omhoog en dat is dus de grote
invloed geweest van Hinault en Indurain. Die
hebben dat tijdperk helemaal beïnvloed. Dat
is samen tien jaar. Ja, dat is me nogal wat.
Die hebben dat ingevoerd. Greg Lemond zat er
zo'n beetje tussenin. Lemond heeft de Tour drie
keer gewonnen. Maar Hinault en Indurain zijn
de invoerders van de nieuwe versnelling."
"Ze gaan met goede sterke knechten vrij
vroeg in de bergetappe al van voren in het peloton
zitten en laten deze in hoog tempo naar boven
rijden. En probeer jij het maar als klimmer.
Je wordt al leeggereden voordat je een versnelling
kunt plaatsen. Ze zijn er niet meer toe in staat.
Pantani lukte dat nog in die slechte Tour van
1998, die ramp-Tour van Virenque."
Tijdperk Armstrong
Sindsdien is het het tijdperk van Armstrong.
En we wachten dus allemaal."Hij laat zijn
stem zakken zodat zijn mededeling iets geheimzinnigs
krijgt. "De wielerkenners en de niet-wielerkenners,
we wachten op het moment dat er iets gebeurt.
En wat moet er dan gebeuren? Ja, ik denk toch
dat een klimmer hem moet aanvallen, want op
het vlakke Armstrong voorblijven heeft geen
zin. Vorig jaar was er een etappe, dat er een
paar renners heel ver uitliep en ook geruime
tijd voor zijn gebleven. Maar ja, dat is niet
genoeg. Dat maakt Armstrong al goed in zijn
tijdritten. In die zware tijdritten, waarin
hij toch vijf tot tien minuten pakt. Er is geen
fietsen tegen."
"Dan is de grote vraag, waar haalt hij
het vandaan? Want klein rijden is enorm uitputtend.
Na enige tijd zak je weg, dan kan je dat niet
meer en dan moet je dat grote verzet op of op
zijn minst een groter verzet. Maar hij rijdt
constant klein. Je ziet hem echt als een teddybeer
naar boven dansen."
 "Het
is een verschrikking, je ziet hem links en rechts
kijken, schakelt op die kleine versnelling en
iedereen smelt weg voor hem. Het viel vorig
jaar nog een beetje mee door het heftige verzet
van de Spanjaarden. Maar ook die Spanjaarden
zelf blijven een redelijk groot verzet draaien.
Waarschijnlijk is dat nog altijd de invloed
van Indurain, die het grootrijden heeft ingevoerd.
Maar dit is verschrikkelijk. Niemand kan er
tegenop. Niemand kan er tegenop."
"En nu dit, hoe kan dit? Hoe kan dit met
een man, die zo'n zware ziekte achter de rug
heeft. Dat is een geweldige ingreep met een
enorme nazorg, chemokuur, enzovoort. De meeste
mensen blijven als een wrak achter, maar hij
wordt er sterker van, hij wordt sterker ervan",
herhaalt hij bijna ongelovig. De vraag blijft
in de lucht hangen....
Martin Ros & Wout Koster, De Klimmers - een
uitgave van Uitgeverij Thomas Rap, 327 pagina's
<<
Terug
|
