 |
|
|
|
|
Fietsen met zijn zoon in plaats
van in de Tour
|
02-07-2003
|
 |
|
Zijn jongste zoon vindt het maar wat fijn dat
vader de laatste weken veel bij huis is. "Hij
wil echt de hele tijd met me fietsen", lacht Erik
Dekker. De tochtjes met zoonlief op het racefietsje
met drie wielen vormen in de aanloop naar de Tour
de France, waar de Rabobank-coureur vanwege een
blessure ontbreekt, een welkome afleiding voor
de Drent.
 De
jubileumeditie van 's werelds belangrijkste etappekoers
gaat dit jaar - tot zijn grote spijt - aan hem
voorbij. Voor Dekker dit jaar geen helletochten
over loodzware cols, afzien in de verzengende
hitte of demarrages in de slotkilometers. Terwijl
Frankrijk drie weken lang het epicentrum van het
cyclisme is, gaat de Drent in het bijzijn van
de familie op Texel in alle rust verder werken
aan zijn herstel.
"Mijn vrouw had al een vakantie voor twee weken
met de kinderen op Texel geboekt", vertelt Dekker.
"En er is vast nog wel plek voor één persoon,
denk ik. Het zou stom zijn om niet mee te gaan.
Maar het is echt niet zo dat ik elke dag zes keer
het eiland rond ga fietsen."
Treuren
Dekker wil er maar mee aangeven dat hij niet van
plan is te gaan zitten treuren als zijn collega's
over de Franse wegen scheuren. De grootste teleurstelling
is hij inmiddels te boven. "Ik weet het natuurlijk
al een tijdje, ben er ook niet meer mee bezig",
verzekert Dekker. "Het enige waar ik nu aan denk
is mijn knie. Dat is op dit moment veel belangrijker
dan een jaartje de Tour niet rijden."
Sinds hij in de herfst van 1992 overstapte naar
de rangen der beroepsrenners, bestond Dekkers
zomer steevast uit de Tour. "Op één na, in 1993,
heb ik elk jaar de Tour gereden. Dit had de twaalfde
kunnen zijn..."
Een op het oog onschuldig incident, afgelopen
winter in Spanje, vormt de bron van alle ellende.
Dekker stootte in het huis van een vriend zijn
knie tegen het kozijn van een deur. "Ik stond
in de deuropening en draaide me om. Maar ik vergiste
me in de breedte van de deur en stootte mijn knie."
Meer dan een korte pijnscheut leverde het hem
aanvankelijk niet op. "Ik zei een keer 'au' en
dacht dat het daarmee wel over was. Ik ben op
de bank gaan zitten, deed voor de zekerheid toch
wat ijs op de knie en heb er daarna nooit meer
iets van gevoeld."
Alleen tijdens het fietsen bleef de pijn doorzeuren.
Dekker ontzag daardoor - onbewust - zijn gekwetste
gewricht. "De binnenste spier in het rechterbovenbeen
is vervolgens helemaal verdwenen. Gevolg daarvan
was weer dat de knieschijf niet meer functioneerde",
doceert Dekker. Met de knie zelf is volgens hem
niets aan de hand. "De pezen en spieren eromheen
doen het gewricht niet goed functioneren."
 Een
peesontsteking noopte hem twee maanden geleden
tot opgave in de Amstel Gold Race. Dat kon er
ook nog wel bij. "Maar ik dacht: ik laat het genezen
en dan gaan we verder." Richting Tour, dacht Dekker.
Maar toen hij een trainingskamp in Javea (Spanje)
vanwege het fysieke ongemak moest afbreken, voelde
hij de bui al hangen. "Toen was het over. Het
probleem was met een beetje rust niet te verhelpen."
Hersteltraining
"Ik heb de afgelopen weken niet getraind. Ik fiets
wel, maar dat kun je geen trainen noemen. Het
is meer hersteltraining en bij het tempo moet
je je niets voorstellen. Ik kan mijn zoontje net
bijhouden... Het is meer therapie voor de knie.
Ik mag van de dokter ook niets uitproberen of
voelen. Binnenkort gaan we kijken of het verbeterd
is."
De Hoogevener is inmiddels een specialist geworden
in het analyseren van blessures. De laatste vijftien
maanden zijn voor hem een aaneenschakeling van
tegenslagen geweest. In het voorjaar van 2002
begon de ellende in Milaan-Sanremo. Dekker brak
bij een valpartij in de altijd nerveuze Primavera
zijn linkerheup, net nadat hij de Tirreno-Adriatico
had gewonnen.
Amper vier maanden later - na een wonderbaarlijk
snelle revalidatie - stond hij alweer aan de start
van de Tour. "Zo zien de mensen je op de grond
liggen, zo zien ze je weer in Frankrijk. Ik heb
de Tour - en ook andere wedstrijden - op anderhalf
been gereden. Het krachtsverschil in beide benen
was zo groot... Ik weet nog dat ik bij de HEW
Classic in Hamburg net tekort kwam om naar de
kopgroep te rijden. Ik had wel willen weten wat
er gebeurd was als ik fit was geweest. Mijn rechterbeen
was klaar om wedstrijden te winnen, maar met mijn
linkerbeen kwam ik tekort."
Motivatie
"De motivatie om de Tour te halen was destijds
heel belangrijk voor mij", blikt Dekker terug.
"Ik had een doel en heb ook erg mijn best gedaan
om dat te halen." Op iets meer dan halve kracht
kon hij zijn kunstjes uit de jaren daarvoor, die
hem vier etappezeges opleverden, niet herhalen.
Wel piloteerde hij ploegmaat Karsten Kroon naar
een ritzege. "Ik heb geen spijt gehad van die
keuze", bekent Dekker. "Ik was in de Tour niet
op niveau. Later wel, in de Ronde van Nederland.
Maar na afloop daarvan was ik ook gelijk over
mijn top heen. Het had allemaal zoveel energie
gekost."
 Hij
heeft al talloze, goedbedoelde suggesties aangereikt
gekregen naar aanleiding van zijn blessureleed.
Maar als het even kan mijdt Dekker het onderwerp.
"Nu is weliswaar duidelijk dat ik de Tour niet
rijd. Maar de mensen vragen natuurlijk nog steeds
hoe het met mij gaat. Ik leg het niet meer uit,
word er zo moe van. Het is geen leuk onderwerp
om over te praten." Hij doet de laatste anderhalf
jaar immers al bijna niet anders. "Ik ben bijna
alleen maar met blessures bezig. Ik ben er onderhand
gewend aan geraakt."
'Saaie Tour'
Op Texel hoopt Dekker zich vooral te kunnen ontspannen.
Natuurlijk gaat hij de Tour volgen ("ik vind vast
wel ergens een televisie"). Als liefhebber. "Ik
leef gewoon mee, zoals iedereen dat doet. Maar
ik zal me niet constant afvragen: goh, daar had
ik moeten rijden." Hij verwacht niet dat iemand
Lance Armstrong van zijn vijfde opeenvolgende
Tourzege kan afhouden. "Als je de feiten bekijkt,
dan gaat hij weer winnen. Ik vrees dat het wat
dat betreft een saaie Tour wordt. Het knappe van
Armstrong is dat hij elk jaar nog steeds beter
wordt. Kijk naar de Dauphiné Libéré. Dat was de
eerste koers voor Armstrong in 42 dagen. En met
één sublieme tijdrit wint hij die wedstrijd."
 Zelf
hoopt hij later dit jaar nog iets van zijn seizoen
te kunnen maken. Maar dat kan, zo beseft Dekker,
alleen als hij binnenkort voluit mag trainen,
zodat hij de Ronde van Spanje in september kan
rijden. "Dat is mijn enige kans om nog iets van
dit jaar te maken. Ik hoop op Spanje en eventueel
het WK. Maar ik ben erg voorzichtig geworden in
het maken van prognoses", voegt hij er meteen
aan toe. "Ik wil voor mezelf geen valse verwachtingen
wekken. Daarom vraag ik ook niet aan de dokter
of fysiotherapeut hoe lang het nog duurt. Ik voel
het zelf wel."
De afgelopen maanden dacht Dekker zelfs wel eens
aan stoppen. Twijfel maakte zich regelmatig van
hem meester. "Ik ben nu niet de meest gemotiveerde
renner die er op deze aarde rondloopt", bekent
hij. "Maar als ik klaar ben, me weer fit voel,
dan ga ik er in de opbouw honderd procent voor."
De wielerwereld is nog lang niet verlost van Erik
Dekker.
<<
Terug
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
