Gert Jakobs (39) maakte van 1985 tot en met 1993 deel uit van het mondiale profpeloton. De Drentse krachtpatser maakte de hoogtijdagen van het Nederlandse cyclisme van dichtbij mee. Zijn grootste successen vierde hij bij Superconfex en Festina als trouwe knecht van Jean-Paul van Poppel en bij PDM als hulpje van Erik Breukink. Tegenwoordig werkt hij in discodancing Bays in Reutum en geeft hij regelmatig mountainbike-clinics.


Met een oranje pluim op de kop op de Champs-Elysées

"De laatste etappes van de Tour zijn prima te doen. Het zijn vlakke ritten en je bent bijna in Parijs na drie weken lang afzien, dus de moraal is goed. Vooral de laatste rit is mooi. Met zo'n dertig kilometer per uur rijd je naar Parijs en onderweg is het feest. Dat is echt prachtig.

In het peloton is het dan tijd voor grappen en grollen. Je hebt samen de Tour uitgereden en iedereen is opgelucht dat de eindstreep in zicht is. Er wordt veel gezongen, vooral 'O Champs-Elysées'. We kenden de hele tekst niet, maar natuurlijk konden we het refrein wel meezingen. Je had ook Thierry Marie, die zijn trompet meenam. Hij fietste door het peloton terwijl hij speelde. Met dertig per uur heb je natuurlijk ook nog wel wat lucht over.

Toen ik voor het eerst de Champs-Elysées opreed liepen de tranen me over de wangen. Er staat dan toch 500.000 man langs de weg, waaronder een groot aantal Nederlanders. Het was heel emotioneel. Op de Champs-Elysées is het nog wel even hard rondscheuren, vooral toen ik bij Jean-Paul van Poppel in de ploeg zat. Ach, je bent zo ver gekomen, dan houd je dat ook nog wel vol. En als Van Poppel de rit wint, zoals in 1988, wordt het alleen maar leuker.

Het speciaalst vond ik echter het defilé. Op televisie is dat niet te zien, maar na alle huldigingen, mogen alle ploegen een ereronde fietsen. Dan kreeg je een oranje pluim op de kop of de Nederlandse vlag in de handen en werd je door al die mensen toegejuicht. Als je drie weken lang als een natte krant hebt rondgereden ben je zo blij dat het voorbij is. Van Poppel stond wel eens op het podium... ik nooit. Dat was voor mij het absolute hoogtepunt."

<< Terug