 |
|
|
|
Het Tourmoment van... Rob Harmeling
Rob Harmeling (38) zocht in zijn zesjarige bestaan als
wielerprof altijd en overal de aanval. Het leverde hem
niet veel overwinningen op, maar in dienst van TVM wel
een etappezege in de Tour de France van 1992. Tegenwoordig
heeft Harmeling een sportzaak in zijn woonplaats Nijverdal.
 "De
overwinning in Bordeaux is sportief gezien natuurlijk
het allermooiste moment geweest. Het zat er ook een beetje
aan te komen, ik voelde me sterk. Mijn manco was alleen
het koersinzicht. Ik smeet vaak met mijn krachten, wilde
altijd aanvallen.
De Tour was, toen we naar Bordeaux reden, al vrij zwaar
geweest. De klassementsrenners wilden het rustig aan doen.
De grote jongens waren niet blij met al die demarrages.
Op een gegeven moment reed er een groepje weg. Ik zat
daar aanvankelijk niet bij. Dat vond de ploegleiding niet
zo leuk, zodat ik er in woede naartoe ben gefietst. In
de laatste twintig kilometer zat ik er normaal gesproken
helemaal doorheen, maar nu had ik over. Omdat de ploegleiding
me had opgedragen met de handrem op te rijden. Dat druiste
tegen mijn aanvalslust in, maar ik maakte het karwei daardoor
in de sprint vervolgens wel af.
Wat me trouwens ook heel erg is bijgebleven is de gekte
die er in Nederland heerste, toen de etappe een paar dagen
later in Valkenburg finishte. Het Nederlandse publiek
stond op zijn kop, ik werd als een popheld ontvangen.
Vanaf de grens stonden er 800.000 Nederlanders langs de
koers. Ik weet nog dat ik na de etappe iets voor de sponsor
moest doen in een zaaltje. Ik moest er onder politiebegeleiding
naartoe. Achteraf besef ik dat het behoorlijk angstige
momenten waren."
Lees
ook: archief Tourmomenten
|
|
|
|
|
|
|
|
|
