En ik? Ik moet er cold turkey tussenuit. Terug in Washington, ver weg van Jochem, Gretha, Gerard, Renate, Jan en Gianni. Niet eerlijk. Maar gelukkig heb ik de herinneringen die, ook gelukkig, verder reiken dan de acht plakken en de acht wereldrecords op dat supersnelle ijs van de Olympic Oval.

Het zijn flarden impressies, onsamenhangende flash-backs, want twee weken
Olympische hysterie maken helder denken onmogelijk. Maar wat bijvoorbeeld
meteen te binnen schiet, zijn de onophoudelijke metaaldetectoren en de vele, vele fouilleringen. Ik heb nu de automatische aanvechting om ook bij de bakker, en bij de groenteboer, onmiddellijk mijn zakken leeg te maken en gespreid te gaan staan.

Dat wordt nog lachen, over twee jaar in de moordende hitte van dat altijd kalme Athene. Maar we hadden het over Salt Lake City en dan heb je het automatisch over de 250.000 condooms die onder atleten en jeugdige bezoekers zijn verdeeld. Het Rode Kruis was daarmee belast, maar die hielden ermee op toen bleek dat een veertienjarig meisje een condoom had ontvangen. Oohh! Schande!

Was dat ook het schandaal van deze Winterspelen? Nee, er was natuurlijk veel en veel meer. De ontmaskering bijvoorbeeld van die corrupte jury bij het kunstschaatsen. Daardoor mochten het Canadese en Russische kunstrij-paar het
goud delen. Een charmante oplossing, maar het opende wel de deur naar eindeloos gezeur en geklaag over vermeende jury-oneerlijkheden.

Rusland en Zuid-Korea bestookten het IOC met hun gejammer. Vanuit Zuid-Korea
kwamen zestienduizend woedende emails, en in Moskou werd zelfs even overwogen
om de Spelen maar voor gezien te houden. Waren ze maar gegaan, want het
gejank klonk iedere dag zieliger. Net zo potsierlijk als het buitensporig patriottisme van die geweeeeldige Amerikanen. Die wonnen 34 medailles, een record voor de Winterspelen.

De Russen wonnen maar zestien medailles, en dat hadden er zeventien kunnen zijn als Larissa Lazutina bij de doping-controle niet door de mand was gevallen. De skiloopster had haar bloed illegaal opgepompt met darpoe, doebir, dierpa, darbepoëtine, ja dat was het, darbepoëtine, moeilijk woord, dat kennelijk bij sommige Olympische atleten allang is ingeburgerd.

Want ook Jurgen Mühlegg had zich ermee laten inspuiten. De Duitse Spanjaard
moest zijn gouden medaille op de 50 kilometer skilopen gister inleveren. Twee
andere gouden plakken mocht-ie houden. Ook Lazutina hoefde eerder gewonnen
medailles niet af te staan. En daarmee is darbepoetine op de valreep de bittere nasmaak van deze Spelen geworden.

Een oud, vertrouwd schandaal. Kortom, schokkende Spelen waren het dus niet.
Maar dat is dan ook de conclusie van een correspondent die wekenlang door Salt Lake City heeft gezworven, en ergens onderweg iets heel belangrijks is kwijtgeraakt: zijn gezond verstand.