Ik schrijf je deze brief vanuit de diepste spelonken van het Kremlin. Niemand
hoeft ervan te weten, maar ik vind het wel de hoogste tijd dat wij met elkaar open kaart spelen. Want, kameraad Rogge, even tussen jou en mij, waar ben je nou toch mee bezig?

Hoe durf jij het grote Rusland zo te kleineren? Wie denk je wel dat wij zijn? België? Een paar shorttrackers, een kunstrijder en een overgelopen Hollander? Nee beste Jacques, wij zijn Russia. Een trots land dat zich niet laat naaien door de Amerikaanse samenzwering.

Want dat is het Jacques, dat is het. Een vooropgezet plan van de Amerikanen om zoveel mogelijk medailles binnen te halen. Een vooropgezet plan ook om ons nog verder te vernederen. Alsof wij in Moskou niet weten dat we de Koude Oorlog hebben verloren. Dat wisten we tien jaar geleden al.

We verloren niet alleen het politieke prestige. Maar we verloren ook de Sovjet-staten, we verloren het communisme, we verloren van de corruptie, we verloren Mir, we verloren alles, maar vooral, we verloren jouw voorganger, Samaranch, mijn oude kameraad. Met Juan-Antonio deed ik al zaken toen hij Spaans ambassadeur was in Moskou en ik voor de KGB werkte en toen jij nog als onwetend liefhebber voor de Belgische kust zeilde.

Maar onder geen beding, beste Jacques, wens ik te verliezen in de Olympische
arena. Jij noemt mij emotioneel. Jij noemt mijn volk emotioneel. Maar zeg nou
zelf, hoe kun je kalm blijven bij zoveel onrecht? Brood en Spelen, dat wil het volk. Brood kan ik ze niet geven, dus zijn de Spelen het enige dat overblijft. En dat wordt ons nu ontnomen.

Zilver bij het kunstrijden voor Irina Sloetskaya. Brons vandaag bij het ijshockey. Wat wordt ons totaal? Minder dan twintig medailles? Dat is onverkoopbaar. Maandagochtend begint hier de revolutie. Daarom, beste Jacques, heb ik de Winterspelen van Salt Lake City publiekelijk een flop genoemd. Een flop.

Dat moest Jacques, dat moest. Weglopen, zoals mijn Olympische kameraden in
Salt Lake City zo dapper dreigden, zou natuurlijk onverstandig en weinig tactisch zijn geweest. Maar dat was wel wat ik eigenlijk het liefst had gedaan. Al was het alleen maar om de Amerikanen te laten zien dat niet zij, maar wij degenen zijn van wie de Olympische Spelen afhankelijk zijn.

Zonder Rusland geen Amerika, zonder Koude Oorlog geen Olympische Spelen.
Beste Jacques, het is nu aan jou om over twee jaar in Athene te laten zien hoeveel jij werkelijk van mij, van mijn volk, en van ons Russia houdt.

Dikke kus, kameraad,

Vladimir