En degene die vooral z'n hoeken gaat houden, is mijn favoriete sporter. Al
jaren, al sinds ik hem zo'n vijftien jaar geleden voor het eerst ontmoette.
't Was op een buitenbaantje ergens in Nederland, en hij reed er als B-rijder
bij de marathon-schaatsers. Een snotneus. Achttien jaar, jong en onbezonnen,
en 'n veel te grote bek.

Hij was om die reden ook onhandelbaar in Jong Oranje, waar het keurslijf
belangrijker is dan ruw talent, en leek voor eeuwig verbannen naar het
bandeloze leven van de marathon-rijders. Maar de langebaan lonkte, en
omhelsde hem. Ondanks die grote bek. En met meer daden dan woorden won hij de
Europese titel, in 1990. Twee jaar later zwierde hij naar het Olympisch goud,
op de 10 kilometer in Albertville.

Van zijn generatie is precies tien jaar later niemand meer over. Zelf is-ie
noodgedwongen naar het buitenland gevlucht om de moordende concurrentie van
Hollandse bodem van het lijf te houden. Als pseudo-Belg is-ie verlost van de
duivelse kwalificatie-wedstrijden. Maar verlost is hij niet van z'n grootste
vijand: zichzelf.

Hij is en blijft een ploeterende topsporter, de eeuwige perfectionist die van
start tot finish met zichzelf worstelt. Vloekend en tierend houdt-ie zich
staande, en daarin ligt de charme van mijn favoriete sporter. Want verdomme,
hij weet dat-ie nog steeds met de besten meekan. Weet ook dat-ie niet te
kloppen is als alle stukjes van de puzzle in elkaar vallen.

Als het een keer niet meezit, en dat gebeurt vele malen meer dan hem lief is,
reageert hij rucksichtlos. Smijt hij z'n schaatsen de hele kleedkamer door,
maakt-ie van klapdeuren draaideuren, en besluit hij voor de zoveelste keer
dat-ie stopt. Afgelopen, die flauwekul. Het heeft allemaal geen zin meer. Weg
ermee. Duizend keer heeft-ie een punt achter z'n carriere gezet, en duizend
keer is hij van pure ellende maar weer begonnen.

Zo kwetsbaar, maar ook zo onverzettelijk. De laatste keer dat-ie er de brui
aan gaf, was vorige week zaterdag. Hoeken houden, dat was dus het probleem.
De kont was te hoog, niet laag genoeg. En als je dan ook nog eens een keer
geen hoeken kunt houden, dan ben je pelotonvulling. Het waren zijn woorden,
uitgesproken na een erbarmelijke vijf kilometer.

Zo'n verschrikkelijke deceptie dat hij ter plekke besloot te stoppen. Maar
ja, de volgende ochtend werd-ie wakker, rook hij het ijs weer en de
mogelijkheid dat ooit die stukjes van de puzzle… Nou ja, u kent het verhaal.
Zoals ook het verhaal bekend moet zijn dat-ie er een satanisch genoegen in
schept om bonds-officials te schofferen, de les te lezen en op andere
manieren te kleineren waaruit hij vlak voor de wedstrijd de nodige inspiratie
haalt.

Het goede nieuws komt dan ook uit het Belgisch olympisch kamp. Deze atleet is
ondresseerbaar, zo sprak de Belgische chef de mission. Ondresseerbaar. Dat is
'm ten voeten uit. En nou nog die hoeken houden, Bart, nou nog die hoeken
houden.