| |
21 februari 2002
't Was een lange zit. Maar na dertien dagen van geduld
breekt het Olympisch
geluk aan voor 280 miljoen Amerikanen. Vanavond is de
kroning van Amerika's
Máxima: Michelle Kwan. Michelle is, wat Amerikanen
noemen, de sentimental
favorite van het kunstrijden voor vrouwen. De onschuldige
Sweetheart. De
media darling, die niks fout kan doen, en dus alles goed
moet doen.
Michelle is niet weg te slaan geweest van de Amerikaanse
beeldbuis. Ze duikt
voortdurend op in commercials en in nieuwsprogramma's.
En eigenlijk laten de
Winterspelen van Salt Lake City zich voor de Verenigde
Staten heel eenvoudig
vatten in één woord: Michelle. Maar al
die zakelijke hype en dat
journalistiek gehijg worden in één klap
waardeloos als ze vanavond aan haar
vrije kür begint.
Er bestaat volgens mij geen sport waar de druk zo immens
is als bij
kunstrijden voor vrouwen. Onvergelijkbaar met elke andere
sport. Neem
bijvoorbeeld een penalty in de laatste minuut van een
WK voetbal.
Ondraaglijke spanning voor degene die 'm moet nemen,
maar als-ie mist kan hij
zich verschuilen achter de doelman, die beter was, of
achter de ploeg die het
niet op zo'n beslissend moment had moeten laten aankomen.
Zo werkt het dus mooi niet bij het kunstrijden voor
vrouwen. Daar rust alle
denkbare druk op de frele schouders van zo'n klein,
gracieus meisje. En
Michelle Kwan heeft het zich wat dat betreft niet bepaald
makkelijk gemaakt.
Zilver in Nagano, zes Amerikaanse kampioenschappen,
vier wereldtitels en meer
perfecte jury-scores dan welke concurrente ook. Ze is
pas 21 jaar jong, in
deze wereld is dat oud.
En zo voelt Michelle zich ook. Oud maar wijs genoeg
om precies te weten wat
zij wil. Om zich niks aan te trekken van het wereldje,
van de journalisten,
van de kenners, van de onwetenden. Iedereen in Amerika
heeft een mening over
haar sprongen, over haar uiterlijk, over haar kleding,
haar kapsel, haar
glimlach en over de onvermijdelijkheid van haar olympische
goud. Michelle
moet het alleen nog effe doen.
In haar uppie. Een nota bene zelfverkozen eenzaamheid.
Dit jaar zette ze niet
alleen haar choreografe aan de kant, ook brak ze met
haar coach, Frank
Carroll, de beroemde kampioenen-maker. Michelle vond
dat ze het nu alleen kan
en alleen moet doen. De enige steun en toeverlaat aan
de zijlijn is nu haar
vader. De bijdehante buitenwereld noemde haar krankzinnig,
wanhopig, maar
blijft natuurlijk gek van liefde, en blijft in haar
geloven.
En het kan dus niet anders, of Michelle Kwan bestijgt
vanavond de troon als
Amerikaans ijskoningin. Ferm en fier, als feminist in
een sprookje zonder
prins.
|
