Want het is zo makkelijk om te genieten van een overwinning, om na afloop mee
te huppelen in de polonaise. Het mooiste bij voetbal is voor mij niet zozeer
het doelpunt, maar ook het verslagen gezicht van de doelman. Niet alleen de
euforie van de wielrenner die zijn shirt recht trekt en de armen omhoog
werpt, maar vooral het gevloek van de nummer twee die met zijn vuisten op het
stuur slaat.

En dat was tien jaar geleden ook zo fascinerend aan de nederlaag van Leo
Visser. Albertville, de 1500 meter. Het koningsnummer. Visser reed ook de 5
kilometer, maar op de metrische mijl lag de grootste kans voor de man die
inmiddels als piloot al de hele wereld over zwierf. Het verlies was
magistraal. Hij ging aan de leiding, maar zag tot ziekelijk afgrijzen op het
laatste moment twee Noren voorbij schieten. Johann Olav Koss en Adne Sondral.

Achthonderdste van een seconde was Leo's bronzen noodlot. Het ongeloof en de
verslagenheid zijn tien jaar later nog steeds voelbaar. Niet alleen bij Leo
Visser, nu aanwezig als Chef de Mission. Maar ook bij Rintje Ritsma, die nu
in exact dezelfde situatie verkeert. Ritsma zat tien jaar geleden naast Leo
Visser op dat bankje, op dat middenterrein in Albertville, waar de nederlaag
hem als een mokerslag vol in het gezicht trof.

Het was alles of niets, en het werd niets. Vanavond is de kans groot dat de
geschiedenis zich herhaalt. Dat nu Leo Visser toekijkt hoe Rintje Ritsma met
niets de boeken in gaat. Nou ja, niets. Hij heeft zowat alles bereikt wat je
kunt bereiken als schaatser. Zes Europese en vier wereldtitels als
allrounder. Twee keer Olympisch zilver, driemaal brons.

En hij sloeg natuurlijk een gouden slag door, zeven jaar geleden, als eerste,
echt commercieel te gaan. En te slagen. Het bedje te spreiden voor generaties
na hem. Miljoenen verdiende hij, maar wat betekent die snelle Porsche voor
dat prachtige huis in Lemmer als die ene bekroning uitblijft? Een kans uit
duizenden, die in 1 minuut en pakweg 46 seconden moet worden gegrepen.

't Zal hem niet lukken, zeggen ze. Op de 1500 meter gaat-ie niet snel genoeg
hard genoeg. En volop concurrenten, die dat wel kunnen. Maar gelijk heb je
pas wanneer het ongelijk is aangetoond. Dus hoop ik dat ik er volkomen naast
zit. Dat de lange, lange erelijst van Ritsma wordt besloten met Olympisch
goud.

Zoniet, dan ga ik genieten. Als sportliefhebber. Van de verslagen blik, van
het ineengezakte lijf en van de lege handen van een ware kampioen.