Maar ja, Erica zit thuis, ongetwijfeld net zo chagrijnig. En dat stomme gezuip in het Holland House is juist wat bij mij zo'n pesthumeur veroorzaakt. Ik kan er simpelweg niet tegen. Het dronken hossen, het zinloze lallen. Die oranje zelfvoldaanheid. Niet zozeer van de fans, maar van de bondsbonzen die alles en iedereen, maar nooit zichzelf in de weg lopen.

't Is altijd zo geweest, natuurlijk, en het zal ook nooit veranderen. Dat ondraaglijk geneuzel van hun bestaan. Het gedrang op de tribune, elkaar voortdurend in de gaten houden, het enge gewurm van ego's tussen het echte zweet op de schaatsbaan. Erica en Hans, Margo en… Anton, natuurlijk.

Anton, Anton Geesink, is weer heerlijk op dreef. Hakken op zijn landgenoten, voor wie hij zich naar eigen zeggen rot schaamt. Nederlandse bestuursleden, aldus het IOC-lid in een interview met het ANP, maken zich op het Olympic Oval zo belachelijk, dat Anton er met goed fatsoen niet tussen durft te staan. Ach gut.

En hij is nog wel zo vaderlandslievend, zegt-ie. Maar ja, als de dames en heren van het NOC*NSF allerlei regels overtreden, door bijvoorbeeld sluikreclame in de Olympische hal te tolereren, dan kan hij, de onberispelijke hoofdgedelegeerde van het IOC, natuurlijk niet de Hollandse eer mee helpen verdedigen.

't Klinkt aardig, de kritiek, en je zou bijna vergeten dat Anton Geesink zelf vier jaar geleden zwaar in opspraak raakte. Wegens onacceptabel gedrag. Wat bleek, hij had van de organisatie hier in Salt Lake City vijfduizend dollar ontvangen. Bestemd voor zijn Olympische stichting, maar ook bedoeld om het IOC-lid gunstig te stemmen zodat de Winterspelen inderdaad naar Utah zouden komen.

Het was een kleine voetnoot in een omvangrijk corruptie-schandaal, dat uiteindelijk tien IOC-leden de kop kostte. Geesink kwam er vanaf met een waarschuwing. En nou is-ie naar eigen zeggen razend druk met het geven van tekst en uitleg aan zijn internationale collega's over het schandelijke gedrag van Hollandse bobo's. Bij het NOC*NSF zijn ze nou weer razend dat Anton zo verschrikkelijk tekeer gaat. En zo gaat het op en neer.

Gekrenkte ego's, hypocriet gebazel. En hoe meer gouden medailles, hoe doller het wordt in het Holland House en hoe belangrijker de hoge heren zich wanen. Dat allemaal maakt me dus zo vreselijk chagrijnig. En daarom moest ik effe drie minuten kankeren. Ik kan niet anders zeggen, dat luchtte enorm op.

Hartelijk dank.