't Is zo zonde dat Het Schandaal van deze Winterspelen voorbij is, zeker toen
het net zo heerlijk op gang aan het komen was. Goud voor de Russen. En goud
voor de Canadezen bij het kunstrijden voor paren. Slap compromis natuurlijk.
Twee winnaars. Ben ik niet in geinteresseerd.

Ik wil de verliezers, de booswichten. Ik wil de koppen zien rollen. Ik wil
het bewijs van de corruptie, van het smeergeld, van het gekonkel in de
wandelgangen. Ik wil een president zien aftreden. En geen mantel der liefde
in de vorm van twee keer twee gouden medailles voor atleten die heel goed
weten hoe corrupt de jury in hun sport kan zijn. Nee, ik wil die beerput
verder open zien gaan.

Helaas is het IOC met al z'n zwaarwichtige vadsigheid op het deksel gaan
zitten. Vijf dagen duurde de discussie. En in de ogen van de Olympische
bobo's was dat natuurlijk vijf dagen te lang. Elke scheet over het
controversiele kunstrijden leidde de aandacht af van wat er nog meer in Salt
Lake City en omstreken op sportief gebied gebeurde.

Bovendien begint maandag het kunstrijden voor vrouwen, en dat is een
hoogtepunt waar vooral Amerika smachtend op zit te wachten. Vooral daar heeft
de televisie heel veel geld voor betaald. Dus, zei IOC-baas Rogge, kappen met
die onzin. We lossen het zo op. De komende dagen zullen we zien of de beerput
werkelijk gesloten blijft. Schandalen zijn nu eenmaal onlosmakelijk verbonden
met Olympische Spelen.

Je hebt ze in alle vormen en maten. Zie Erica Terpstra. Maar zie ook de
kunstrijdsters Nancy Kerrigan en Tonya Harding, die elkaar in de aanloop naar
de Spelen van Lillehammer in '94 bijna letterlijk naar het leven stonden. Een
vlekkeloze wedstrijd is, vooral voor Amerikanen, een beetje saai.

Een gouden ski-race is vaak pas interessant als de winnaar ook nog eens een
keer een zware ziekte heeft overwonnen. Een Olympische triomf op de
schaatsbaan spreekt pas aan wanneer je als kijker ook de mens achter de
sporter ziet. Het goede maar ook het slechte. Helden en boeven. En dat maakte
dit schandaal rondom het kunstrijden zo'n prachtig Olympisch sprookje voor de
Amerikaanse media.

Ook al blijft het werkelijke verhaal nu onverteld. Watergate had de inbraak,
Monica-gate had het overspel. Skategate gaat veel en veel dieper, en degene
die alle ins en outs kent, zit nu ergens ondergedoken in Frankrijk. Het
Franse jurylid, misleid, gemanipuleerd, bezweken, omgekocht, gevlucht. Wie
weet? En daarom spreek ik vanuit mijn hart. Mademoiselle Marie-Reine le
Gougne, namens de Amerikaanse pers: Je t'aime.