| |
14 februari 2002
Jarenlang was ik stapelgek van het Britse parlement. Tot
diep in de nacht
genoot ik van de tv-beelden uit Londen, waar lords en
labour elkaar verbaal
in de weg zaten. Maar nu hebben Tony Blair en zijn maten
plaats moeten maken
voor een nieuwe liefde: Curling.
Curling is fantastisch. Net zo onnozel, onbegrijpelijk
en overbodig als het
heftig gedelibereer aan de rivier de Thames. Maar zoals
het Verenigd
Koninkrijk kennelijk niet kan functioneren zonder het
Parlement, zouden ook
de Olympische Winterspelen niet compleet zijn zonder
het amusante
tijdverdrijf dat curling heet.
Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb, en dat
is volgens mij iedereen
behalve de ruim honderd actieve beoefenaars in Nederland,
eerst eventjes de
bedoeling van het spel: Je schuift een kaasvormige schijf
over het ijs,
probeert de roos te raken of de steen van de tegenstander
weg te ketsen. Jeu
de boules in de winter, en dus Olympisch.
En daarmee is meteen de zin van de sport aangetoond:
Je kunt er een gouden
medaille mee winnen. Ik heb er gister uren naar zitten
kijken, en ik kon echt
niks anders verzinnen. Begrijp me goed, ik was oprecht
en volledig
gefascineerd door wat er gebeurde op dat ijs. De lancering
van dat ronde stuk
graniet. Het geschreeuw d'r achteraan.
En dat geveeg natuurlijk, de mannetjes en vrouwtjes
meeglijdend met die
bezempjes. Driftig op en neer harkend, om de steen sneller
te laten glijden
of juist af te remmen. In één woord, grandioos.
En daar zit geen greintje
spot bij. Je kunt nou ook de televisie niet aanzetten
of curling is
pontificaal in beeld. Meer dan 130 uur heeft rechthebber
NBC ingeruimd om de
kijker mee te verblijden.
Wat bezielt die tv-zender, zou je zeggen. Nou, de redenering
is als volgt: We
bombarderen de kijker van 's morgens vroeg tot 's avonds
laat met curling. En
dan moeten d'r vast en zeker genoeg kijkers overblijven,
al is het een
handjevol, om straks na de Spelen een eigen, trouw publiek
te hebben, en via
reclame dus een extra inkomsten-bron aan te boren.
In Canada bijvoorbeeld heb je met 1,2 miljoen beoefenaars
een heuse
curling-rage, tegen een schamele 15 duizend in de Verenigde
Staten. Als in
Canada een beetje spannende curling-pot op televisie
is te zien, dan kijken
er meer mensen dan naar volkssport nummer 1, ijshockey.
Of de sport via Salt
Lake City definitief de rest van de wereld gaat veroveren,
valt zeer te
bezien. Maar in Utah is men razend enthousiast.
De plaatselijke krant kwam gisteren zelfs met een top-tien
van redenen waarom
curling in deze oersaaie staat een spetterend succes
zal worden. Zoals, het
lijkt op bowling. Of, het heeft lekker veel regels die
niemand begrijpt. En,
het is niet te enerverend, de hele familie kan eraan
meedoen, plus, het is
niet nodig om veiligheidsriemen te dragen of een speciale
verzekering af te
sluiten. En daarmee, gaap, is curling een ideale sport
om rustig
op de...b
snurrrrrrkkkkkk.
|