Whatever. Waar het om gaat, is dat de Amerikaan Apolo Ohno vandaag begint aan
zijn Olympische zegetocht. Vier gouden medailles, daar rekent het land op.
Maar in short-track natuurlijk, de sport die hij beoefent, is niemand
vantevoren zeker van een gouden plak. Je ligt eruit voor je 't weet, een
duwtje hier, trekje daar, en dan kun je nog zo goed zijn, maar het kleinste
vleugje tegenwind is je onmiddellijk fataal.

Tegenwind, en dat is het fascinerende met Apolo, heeft-ie genoeg gehad in
zijn jonge leven. Hij is pas negentien jaar, vormt het gezicht van de
Amerikaanse MTV-generatie die van extreem snel en levensgevaarlijk houdt,
maar hij had net zo makkelijk op dit moment in de gevangenis kunnen zitten.
De bad boy die op het laatste moment zijn leven beterde.

Zijn moeder verliet Apolo toen-ie één jaar oud was. Hij werd opgevoed door
zijn Japanse vader, die lange dagen maakte in zijn kapsalon in Seattle, en
daardoor amper in de gaten had dat zijn zoon met volstrekt verkeerde vrienden
omging. Hij was nachten van huis, feestte zich helemaal wezenloos en dat
allemaal voordat-ie veertien jaar oud was. Toen, bijna bij toeval, werd-ie
gegrepen door het shorttrack-virus.

Van de ene op de andere dag veranderde hij van jeugdig delinquent tot
toegewijd topsporter. En een jaar later was-ie Amerikaans kampioen. Vijftien
jaar oud. Vanuit het dal naar de top. Zonder stoppen. Dat is het verhaal
Apolo Ohno. Voelt-ie zich slecht, dan is er geen land met hem te bezeilen.
Maar als-ie ergens zijn zinnen op zet, is hij niet te stoppen. En dat moet
ook de sleutel vormen tot die vier gouden medailles.

Het had weinig gescheeld of Ohno was niet eens hier in Salt Lake City
geweest. Een ploeggenoot beschuldigde hem van samenzwering. Ohno zou hem
tijdens een kwalificatie-wedstrijd bewust hebben gedwarsboomd zodat niet hij
maar een vriend van hem mee mocht naar de Winterspelen. Even spande het erom.
De rechter kwam er aan te pas, een arbitrage-commissie, maar alles liep met
een sisser af.

En al die dingen bij elkaar, z'n jeugd, z'n fouten, z'n talent, z'n
twijfelachtig gedrag, maken van Apolo Ohno mijn Olympische held. 'n
Amerikaan, ik weet het. Maar goed, met zo'n goddelijke naam. Apolo Ohno.
Zoiets vind je gewoon niet in het Oranje-kamp. Nederland is met één
shorttracker vertegenwoordigd. Uit Stompwijk. Zijn naam: Cees Juffermans.