In Amerikaanse schaats-kringen werd de voorbije maanden een verhitte
discussie gevoerd. Het sierlijk gehuppel op dat gladde ijs begon steeds meer
en meer te lijken op een… ordinaire paringsdans. Nou is dat in principe het
ideaalbeeld van kunstrijden voor paren. Toon de romantische samenhang, de
licht erotische ineensmelting van een man met een vrouw die op dat koude ijs
een spetterend vuur doen ontbranden.

Anno 2002 is dat kennelijk niet meer voldoende. Want het regent klachten
onder jury-leden die een groot, zwart kruis willen zetten door wat zij in hun
ogen te veel zien: het kruis van die glijdende stelletjes.

In een volkssport als voetbal is het kruis een natuurlijk onderdeel van het
spel. Het is zelfs de voornaamste prioriteit van voetballers als zij bij een
vrije trap een muurtje maken. En na een geslaagde actie, bij voorkeur een
afstandsschot, wil een voetballer zijn zaakie wel weer eens recht leggen. Big
deal.

Maar bij het kunstschaatsen ligt het kennelijk wat gevoeliger. 'Smerig', zo
zei het Amerikaanse jurylid Charlie Cyr onlangs. Hij beschreef hoe een vrouw
op de schouders van de man klom, haar benen om zijn nek legde, achterover
ging hangen met haar kruis recht in zijn gezicht. En dat alles vergezeld van
een stralende glimlach.

De jury was niet gecharmeerd. Is het nou kunst of atletisch vernuft?
Sprankelende erotiek of boerse porno? De schaatsers zelf weten het ook niet
meer. Nooit te beroerd om de benen net iets wijder te trekken als dat een
allesbepalend honderdste punt oplevert, is er nu het gevaar dat jury-leden
vol walging de ogen sluiten en dat belangrijke punt aftrekken.

Verwarring dus in het puriteinse Salt Lake City. Waar notabene tegen de
voorgevel van het hoofdkantoor van de Mormonenkerk een immens doek hangt van
een Olympische kunstschaatsster. Die, jawel, haar benen wijd openhoudt. Wie
in dat gebouw ergens halverwege de 43ste verdieping een kantoor aan het raam
heeft, kijkt zo door haar kruis naar buiten. In de verte ligt de schaatshal
waar sex-appeal deze week in de juiste banen moet worden geleid.

Zo zie je maar, het gaat om de details. Al die informatie heb ik eens rustig
op me laten inwerken hier in Salt Lake City. Want als olympisch kijker, die
het dus verschrikkelijk mis had, ging het volgens mij totnutoe maar om één
ding: vallen en opstaan.