Overlijden inspireert tot maken van gedichten

De mailbox voor het sturen van reacties naar aanleiding van het overlijden van prins Claus is gesloten.

Het overlijden en de uitvaart van Prins Claus heeft naast verdrietige reacties en veel steunbetuigingen voor het Koninklijk huis, ook herinneringen naar boven gebracht en mensen geïnspireerd tot het maken van gedichten. Een greep uit de mailtjes die naar de redactie van NOS Online werden gestuurd.

Peggy D. mailde haar herinnering aan prins Claus uit 1967, toen hij de Vierdaagse van Nijmegen liep. "Op de dijk langs de Maas in Mook, waar wij toen woonden met de kinderen kwam U tijdens de Vierdaagse langs in een gele polo. Toen heeft U een onvergetelijke indruk op mij gemaakt."

Vader
Haydé Akkerman-Schotel zegt prins Claus altijd te zullen herinneren "als een liefhebbende echtgenoot en vader. Zijn warmte voor zijn vrouw en zijn kinderen straalde ook op ons af."

Prins Claus met zijn zoon Willem-AlexanderOok Mia Famaey legt de nadruk op het gemis van Claus als vader: "Met het overlijden van Claus is toch een beetje een universele vader en opa doodgegaan. Wie zou zich niet zo'n vader gewenst hebben als Claus. Een vader voor wie zijn gezin het belangrijkste was; een vader die zijn werk niet liet voorgaan; een vader voor wie geslaagd zijn in het leven niet afhing van carriere. Hij was ook een prima echtgenoot voor Beatrix. Nooit heeft hij het haar moeilijk gemaakt om de belangrijkste te zijn. Kortom, hij voldeed op geen enkele manier aan het stereotype beeld van de geslaagde man."

Ynse Kalsbeek denkt eveneens aan de vaderrol van de prins: "Ik vond het vanzelfsprekend dat hij er was. Op de achtergrond weliswaar, maar toch al zolang ik leef, was Claus daar. Net zo vanzelfsprekend als mijn eigen vader, duidelijk aanwezig voor gezin en maatschappij, een ongewoon gewoon mens. Vanzelfsprekend herdenken we hem nu, vanzelfsprekend herinneren we hem nu. Vanzelfsprekend leeft hij voort, ook al loopt hij niet meer onder ons. En toch, het is vreemd dat hij niet meer is."

Een aantal mensen bracht hun reactie op de dood van Claus onder woorden door middel van een gedicht.

Zo mailde 'TKP':
"In de diepte van zijn zijn
van hoop en verlangen
ligt de kennis en het bewustzijn
van het oneindige besloten."


De kist van prins Claus wordt de kerk van Delft binnengedragenRené Bons:
"Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.
het duurde zo lang
ik zal niks meer zeggen
want het maakt mij bang
ik zal maar zeggen
'Rust in vrede, sterkte aan de familie'
in deze dagen je weet pas wat je mist
als het er echt niet meer is."



Linda Ursem vindt dat de prins zijn rust heeft verdiend.
"Lieve Prins Claus,
Zo'n lieve en goede man,
Waarom u ik snap er niks meer van,
Nooit meer uw lippen op die van Beatrix,
Nooit meer jullie samen hand in hand,
Nooit meer een toespraak houden,
Nooit meer uw gezin zien,
Wat vreselijk allemaal,
Maar misschien komen we elkaar ooit wel weer eens tegen."


Ook Douwe Zwart brengt zijn gedachten onder woorden door middel van een gedicht: "Het is moeilijk om woorden te vinden die passend zijn. En besluit daarom met een gedicht. Wie de dichter is, is bij mij onbekend:"

Wat blijft

Ik heb mijn man niet echt verloren
daarvoor gaf hij mij te veel
wat hij mij zei, dat blijf ik horen
van wat ik ben is hij mijn deel.
Ik kom hem overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat.
Hij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat.

Uitzending
Veel complimenten kwamen ook binnen over de NOS-uitzending over de uitvaart, zoals van Jan Nico Knip: "Mijn compliment voor uw uitzending. een zeer indrukwekkende reportage, ingetogen en bij de juiste situatie passend. Vooral het gedeelte waarbij de stoet Delft binnenreed en het commentaar tot een minimum beperkt bleef troffen mij zeer. Ook in de kerk bij het binnendragen van de kist in de kelder de shots via het monument zullen de Nederlandse audiovisuele geschiedenis ingaan als zeer waardevol."

Ook was er een enkele kritische noot. Zo stoorde Marjoke van Alphen zich aan het commentaar van de presentatoren. "Waar de stilte voelbaar moest zijn, zaten er een paar doorheen te kakelen. Zelfs op het moment dat de familie in de grafkelder afdaalde. Niet alles hoeft van commentaar te worden voorzien. De beelden kunnen ook voor zich spreken."