De klas interviewde de lijsttrekkers. Op 29 april spraken Martine van Ommeren en Marjolein Rietveld met Pim Fortuyn. De aanslag op de lijsttrekker van de LPF - een week later - was ook voor hen een schok. In onderstaande bijdragen vertellen ze hoe ze het interview en de gebeurtenissen daarna beleefd hebben.

Interview van de Klas met Pim Fortuyn (smalband)
Interview van de Klas met Pim Fortuyn (breedband)

In memoriam

Door Martine van Ommeren

Het is niet makkelijk om mijn verhaal te beginnen. Er is de afgelopen dagen al zoveel gezegd, zoveel ervaringen en emoties. Het komt allemaal op je af en soms had ik het gevoel dat ik mijn eigen gevoelens was kwijtgeraakt in het doolhof van reacties na de dood van Pim Fortuyn.

Vanmiddag ben ik naar Nieuwegein gefietst, waar er spontaan een Pim Fortuyn-monument is opgericht. Mensen leggen er bloemen en nemen afscheid. Voor mij was het ook een beetje een afsluiting.

Voor oktober 2001 had ik om eerlijk te zijn de naam Pim Fortuyn nog niet zo veel gehoord. Af en toe had ik wel een leuk commentaar in Elsevier gelezen, maar daar bleef het dan ook bij. Hoewel ik het niet met hem eens was, is mijn bewondering voor Fortuyn de afgelopen maanden enorm gegroeid.

29 april, één week voor zijn dood, zijn Marjolein en ik bij Pim Fortuyn thuis geweest. Voor de website van NederlandKiest zouden we een interview met hem hebben. Het was heel apart om daar binnen te komen in het huis van de meest besproken man van heel Nederland. Ik kan niet zeggen dat ik hem aardig vond, maar absoluut wel sympathiek. Misschien was dat juist wel het intrigerende aan hem. Tijdens het interview maakte hij het Marjolein niet bepaald makkelijk, maar na afloop had hij wel tijd voor een praatje, een fotootje, even ons boek signeren.

Afgelopen maandag (6 mei, red.) waren we op weg naar Den Haag, naar een uitzending van NederlandKiest, toen we hoorden dat hij was neergeschoten. Mijn eerste reactie was ongeloof. Ik dacht dat hij niet meer dan lichtgewond kon zijn. Wat anders? De hele avond drong het niet echt tot me door, denk ik. Niet toen we in Den Haag waren en ik de eerste beelden zag, zelfs niet toen ik later de mensen richting het Binnenhof zag trekken. Dat kwam dinsdag pas, toen ik de radio aanzette en 3FM hoorde. Dat deed echt wel wat met me. Ik ben er de hele dag mee bezig geweest. Hoe kon dat nou? Ik had mijn foto's nog niet eens ontwikkeld.

Vanmiddag ben ik naar Nieuwegein gefietst. Voor mij was dat wel een afronding (geen afsluiting!) van de gebeurtenissen van afgelopen week. Ik zal me Pim Fortuyn herinneren als een gedreven man. Niet lief of aardig, maar wel sympathiek. Stijlvol. Met humor. Wat valt er dan verder nog te zeggen?

Vianen, 10 mei 2002

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pim Fortuyn

Door Marjolein Rietveld

Donderdag 25 april werd ik aan het eind van de middag gebeld door iemand van nederlandkiest.nl met de vraag of ik de maandag daarna Pim Fortuyn wilde interviewen. Dat was niet zo'n hele moeilijke vraag, want dat sla ik echt niet af. Daarna belde ik Martine op met wie ik samen de lijsttrekkers voor nederlandkiest.nl interview en volgens mij hebben wij nog nooit zo'n gillend gesprek gehad.

De zaterdag daarna kwamen we 's avonds bij elkaar om het interview voor te bereiden en een aantal leuke vragen te verzinnen. 's Middags hadden we al zijn boek gekocht, dus dat werd dan ook heftig doorgespit. We hebben de grootste lol gehad die avond, want kan je die man nou wel vragen en wat nou niet. En wat wil je nou eigenlijk van die man weten zonder dat het een interview wordt waarvan hij alle vragen al tien keer heeft moeten beantwoorden. Dus de vragen werden nogal uiteenlopend. Serieuze vragen over zijn boek en zijn politiek, maar ook met welke andere lijsttrekker hij op een onbewoond eiland zou willen zitten en wie hij wel eens een taart in het gezicht zou willen gooien. De vraag hoe hij na zijn dood herinnerd wilde worden, een vraag die we andere lijsttrekkers wel hebben gesteld, schreven we niet op, want die vonden we toen niet zo van belang, achteraf zeer jammer. Maandag 29 april was het dan zo ver, we gingen met de auto naar Rotterdam.

In de auto moest ik het interview nog even oefenen en toen begon ik toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Eenmaal aangekomen bij zijn huis wapperde de vlag met het familiewapen van Fortuyn in de tuin. Hij deed zelf de deur open en ik vond dat hij op dat moment nogal nors overkwam. De ingang van het huis is meteen al mooi en je kunt er je ogen uit kijken. Het huis past echt precies bij de indruk die je van de man zelf hebt. Heel chique en stijlvol, de kamer is prachtig. De ene kant van de kamer is een beetje antiek ingericht en de andere kant heel licht. Overal waar je komt zie je boeken, wat wel past bij een ontwikkeld man. We werden door zijn butler "Herman" naar beneden geleid. Beneden moesten we wachten en we kregen een bakje koffie. De hondjes (Kenneth en Carla) liepen ook beneden, en Kenneth sprong meteen tegen me op toen ik daar zat. Zijn honden waren in ieder geval heel leuk.

Ongeveer 20 minuten later gingen we dan het interview doen en toen ik begon waren eigenlijk meteen de zenuwen over. Hij was heel vriendelijk en antwoordde ook best leuk op de vragen. Ik voelde me wel op mijn gemak, wat ik toch van te voren niet verwacht had. Het is ook eigenlijk maar een gewone man. Hij was er ook heilig van overtuigd dat hij premier zou worden. Ik vond dit eerst nogal een hoge eigendunk, maar hij moet ook wel zoveel vertrouwen in zichzelf hebben omdat hij zich tegen iedereen moet verdedigen. Naderhand wilde hij mijn boek signeren en hij schreef de eerste pagina meteen even vol. Martine en ik gingen ook nog met hem op de foto.

Precies een week later zat ik net in de auto naar Den Haag om daar een uitzending van NederlandKiest bij te wonen. Nog geen 200 meter van huis belde een vriendin mij met het bericht dat Pim Fortuyn was neergeschoten en dat het ernstig was. Meteen deden we de radio aan zodat we konden luisteren naar wat er aan de hand was. Dit nieuws had op mij een soort WTC-effect. Er gaat een schok door je heen en je krijgt spontaan een brok in je keel, terwijl je het eigenlijk niet kan geloven of eigenlijk niet wilt geloven. Ik dacht bij mezelf hoe kan dit nou, wie wil hem dit nou aandoen. Een week ervoor zat ik nog met hem te praten en nu is hij vermoord. Alleen al van het woord vermoord kreeg ik de kriebels op mijn rug. Ik wilde het niet geloven. In Den Haag zag ik op een scherm een paar nieuwsbeelden en toen zag ik hem daar liggen en nog drong het eigenlijk niet door.

De volgende ochtend pakte ik de krant en het eerste wat ik op de vroege morgen zag was die afschuwelijke foto waar je hem dood op de grond ziet liggen met al zijn wonden. Op de televisie zie je al die mensen die bloemen gaan leggen en er huilend bij staan. Die mensen hebben het alleen maar over die geweldige dingen die hij heeft gedaan, maar de vergelijkingen die worden gemaakt met Kennedy en Martin Luther King wil ik niet trekken. Het is inderdaad vreselijk dat de man zo aan zijn einde is gekomen en dat je in Nederland dus niet meer voor je mening uit mag komen zonder gevaar te lopen. De democratie is met deze daad wel geschaad. Ik was geen aanhanger van Pim Fortuyn, maar hij had best een goede kijk op Nederland. Ik geloofde alleen niet in de uitvoerbaarheid van de oplossingen die hij aandroeg en nog steeds niet.

Over de man zelf heb ik alleen maar goede woorden over. Hij maakte de politiek inderdaad veel interessanter en hij was een man van het volk. Ik had hem net als velen toch een heel klein beetje in mijn hart gesloten. Ik ben heel blij dat ik hem een keer van dichtbij mee heb mogen maken. Ik zag ook nog een stukje van Villa Felderhof van anderhalf jaar geleden en daarin zei hij dat hij niet alleen herinnerd wilde worden als een aardige man. Dat zal ik dan ook niet zeggen. In mijn ogen was hij een man die niet echt makkelijk was in de omgang, maar met een klein hartje. Een vriendelijke, wijze man die ondanks alle mensen om hem heen best een beetje eenzaam leek. En nu begint het heel langzaam door te dringen dat de man niet meer in leven is, maar dan ook echt heel langzaam.

W.S.P. Fortuyn, rust in vrede.

9 mei 2002