Het is kwart voor twaalf vrijdagavond, een moment waarop zelfs geëngageerde leden van de PvdA even geen politiek meer hoeven. De organisatie van de tweedaagse jubileum-bijeenkomst van het Centrum voor Lokaal Bestuur van de PvdA had dat ruim van te voren bedacht en heeft voor zijn honderdste verjaardag de Nederlandse topband Bløf uitgenodigd. De campagne-leider van de PvdA Jaques Monasch heeft Ad Melkert zover gekregen om de band aan te kondigen. Voor de zekerheid heeft de PvdA ook nog een flink aantal niet-leden toegelaten, zodat de band tijdens het optreden in het Musisacrem in Arnhem zeker is van echte fans en bijbehorend applaus. Het zijn verder vooral de jeugdige PvdA-medewerkers die net als een aantal journalisten tot een uur of twee in de nacht genieten van De Zeeuwse Kust en andere nummers.

De avond zelf heeft geen nieuws opgebracht behalve dan een leuke uitspraak van Wim Kok die de lokale politici van de PvdA oproept om zich niet gek te laten maken door al dat gepraat over Pim en Jan van de wildemansbende. De term is ingegeven door schrijver Geert Mak die eerder op de avond de PvdA-leden en bestuurders wijst op de bruine waas die op dit moment in Nederland over de politiek hangt. Geen interesse bij de kiezers, weinig aansprekende PvdA-bestuurders en landelijke politici die geen idee hebben hoe te reageren op de explosieve opiniepeilingen. Peilingen die voor Leefbaar Nederland en Pim Fortuyn een onwaarschijnlijk hoog aantal zetels in de Tweede Kamer voorspellen. Het is voor de gemeenteraadsleden, wethouders, kamerleden, staatssecretarissen en ministers een weinig opbeurende lezing, maar het tekent wel goed de sfeer waarin de PvdA twee dagen praat over de problemen van stad en land en de lijdensweg die moet leiden tot oplossingen. Kan het zijn voorzitter op een manier die bij de kiezers overkomt.

Zaterdagochtend blijkt premier Kok - ondanks zijn poging om niets nieuws te vertellen - met zijn uitspraken over Pim en Jan toch de voorpagina van de Volkskrant gehaald te hebben. De minister-president heeft ondanks zijn aangekondigde afscheid nog wel een rol in de verkiezingscampagne maar welke is voor iedereen nog onduidelijk. Ook voor Wim Kok zelf die maar lastig kan wennen aan een ondergeschikte rol, maar vooral niet de aandacht van Ad Melkert wil afleiden. En dus loopt Kok een beetje rond op zaterdag maar is alweer verdwenen als Ad Melkert 's middag het startschot geeft voor de start van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. De verzamelde parlementaire pers is niet echt enthousiast over het nieuws wat hierin verpakt zit maar desalniettemin haalt de PvdA alle uitzendingen alsmede de ochtend- en avondbladen op maandag.

Het thema voor de verkiezingscampagne - niet alleen bij de PvdA - is inmiddels overduidelijk: veiligheid. Als maandag alle kranten koppen over het PvdA-plan voor meer politie en strengere straffen voor jeugdige criminelen die structureel opnieuw in de fout gaan, zorgt dit voor ergernis bij de VVD. Waarschijnlijk vooral omdat de Telegraaf - voorwaar geen huisvriend van de sociaal-democratie - er vet de voorpagina mee opent. De volgende dag staat op pagina drie van diezelfde krant te lezen dat de VVD de PvdA beschuldigt van jat-werk. De toon is gezet en de campagne is nog maar net begonnen.

Voor insiders is er op maandag in Melkert's geboorteplaats Gouderak een opmerkelijke grenspassage in de campagne zichtbaar. De PvdA betrekt de ouders van Melkert in zijn charme-offensief op jacht naar kantoorruimte in het torentje. Een tiental foto- en televisiecamera's verdringen zich om het mooiste plaatje van zoon Melkert in de kapperszaak van zijn vader te maken. Kapper Melkert vindt alle aandacht geweldig en moeder Melkert, ..... ach moeder Melkert heeft het beste met haar zoon voor. Van de kapperszaak aan het water gaat het naar de voetbalvereniging waar de jonge Ad vroeger niet geheel onverdienstelijk een balletje mee trapte en ook de school van Melkert kan deze middag natuurlijk niet onbezocht blijven. Het thuis heb ik nog een ansichtkaart-gevoel begint groteske vormen aan te nemen.

's Avonds is er Hollandse kost in het dorpshuis, waar Melkert van een campagne-medewerkster te horen krijgt dat hij naast zijn moeder mag gaan zitten. De voorzitter van de plaatselijke pvda-afdeling begroet Melkert als de toekomstige minister-president en Melkert zelf - geflankeerd door zijn ouders - doet vanwege de aanwezige camera's zijn best om niet al te breed te glimlachen. Melkert haalt vervolgens het journaal van tien uur met een toespraak over het gebrek aan bankloketten op het platteland, en de aankondiging van een initiatiefwet die deze situatie moet verbeteren.

Terwijl de satellietwagen staat af te koelen drink ik in het dorpshuis nog wat met de mannen die dit wonder der techniek aan de praat houden. Ad Melkert en zijn campagne-staf zijn dan alweer vertrokken. Even later koerst de afgekoelde wagen inclusief bemanning richting Hilversum en vraag ik de rekening aan de aardige uitbater van het dorpshuis. Vader Melkert die mij niet kent, biedt mij spontaan een biertje aan. Nadat ik even om mij heen kijk of er geen Leefbaar Nederland-spionnen aanwezig zijn die mij ten onrechte van een PvdA-lidmaatschap kunnen betichten besluit ik dit aanbod te accepteren. Het is wel de laatste, laat mevrouw Melkert weten en daar legt iedereen zich onmiddellijk bij neer.