Campagne? Nee, dank u Door Jan Greijn - Met het Oog op morgen - 1 maart 2002 Zoektochtje in de tijd. 1998. Ineens lacht Wim Kok vriendelijk op een marktplein in Nijmegen. Weg norsheid, verdwenen de sikkeneurigheid van de drukke premier. Compromissen bestaan ineens niet meer. 1994. Wijfelmoedig fractieleider Elco Brinkman toont in het draaiorgelmuseum in Helmond zijn twee gezichten: het ene persoonlijk-aardige en het andere met de X-Ray-ogen. Het laatste wint opnieuw. 1989. In een veilinghal in Bleiswijk komen honderden VVD'ers de onzekere Joris Voorhoeve een hart onder de riem steken. Ook de onberekenbare Hans Wiegel, die nooit zegt wat hij vindt in verkiezingstijd. Een erevoorzitter kent zijn plaats. 1994. De rechtlijnige Bert de Vries, baas van Sociale Zaken en niet zo veel werkgelegenheid, bezoekt een net niet vervallen hotel in Nijverdal. De speciaal gefabriceerde suikerzakjes met het hoofd van Brinkman kunnen spoedig in de vuilnisbak. 1986. Hooghartig spreekt minister Onno Ruding in parochiehuis H. Gertruda - de patroonheilige van tante Truus - in De Lier waar de slingers van de carnavalsfestiviteiten al zes jaar hangen te verkleuren. Ruding heeft zijn eigen normen en waarden: hij vindt alleen zichzelf goed genoeg tussen al die gewone mensen. Een paar druppels condens van vier campagnes voor Kamerverkiezingen die ik in 17 jaar parlementaire journalistiek meemaakte. In parochiehuizen, cafézaaltjes, sporthallen, verbouwde kerken, tentoonstellingshallen, evenementenzalen, huiskamers en op weekmarkten kwamen ze in drie weken tijd vertellen wat ze in 205 weken verzuimd hadden: zeggen waar ze voor staan, of waar ze graag voor zoúden staan. Gecondenseerde droefenis. Functioneert de Nederlandse democratie zo slecht of hebben we in een terugblik te maken met uitvergroting van de trieste details? Zoals het smakelijk hapje dat onder een microscoop oogt als een ziekmakende jungle van bacteriën? Misschien veranderde daardoor in mijn geheugen de prikkelend bedoelde aanloop voor de Vierjaarlijkse Democratische Feestdag steeds vaker in een kermis van hypocrisie, slechte smaak, fantasieloosheid en goedkope pogingen tot versieren, wat zeg ik: tot misleiden van Den Kiezer. Want van lieverlee begreep ik dat zij, de kandidaat-Kamerleden en gehoopte bewindslieden met het verkiezingsprogram in de hand rondreisden om datzelfde program na de kabinetsformatie even snel weer te vergeten. Dat daarna alleen het Nieuwe Compromis gold, het Heilige Regeerakkoord. En de kiezer, die altijd gelijk heet te hebben, mocht 205 weken wachten op nieuwe aandacht. Je zou er cynisch van worden. Daarom en vooral: in een poging tot herstel van het vertrouwen in de menselijke natuur, kap ik ermee. Voor mij geen verslagen van verkiezingscampagnes meer in Helmond, Budel, Otterlo, Leeuwarden, Emmen, noch Kessel. Ik doe mijn ogen en oren dicht als het me niet bevalt, al zal de geur van onraad me nog wel eens prikkelen. Want ik ga wat anders doen, weg uit de politieke karavaan met blaffende honden, die nooit bijten. Jan Greijn werkt sinds 1 maart als medewerker communicatie/voorlichting bij psychiatrisch centrum Delta in Rotterdam